Tag Archives: Αριστερά

Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς (του Κ. Μαραγκού) Αναδημοσίευση από http://avantgarde2009.wordpress.com/

Τι σημαίνει πολιτική μάχη;
Στην αριστερά υπάρχει μια τρομερή αδυναμία διάκρισης της προπαγάνδας από την πολιτική μάχη. Πολλοί νομίζουν ότι το να αραδιάζουν ένα τσούρμο από πολιτικές θέσεις ή συνθήματα, τους κάνει πιο αριστερούς ή πιο επαναστάτες από κάποιους άλλους. Βεβαίως έχει την αξία του να έχει κανείς πολιτικές θέσεις και ιδεολογικές αρχές. Όλα αυτά είναι αναγκαία για να αποκτήσει μια ταυτότητα. Να τοποθετηθεί στην πολιτική κλίμακα, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και ειδικά όταν ζει κανείς σε μια -έστω και κουτσουρεμένη- αστική δημοκρατία. Από κει και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Τι αξία έχουν αυτές οι θέσεις, όταν δεν μπορούν να βρουν ένα δρόμο για να πραγματοποιηθούν; Όταν παραμένουν στο επίπεδο ενός διακηρυκτικού λόγου; Όταν αδυνατούν να επηρεάσουν την πραγματική ζωή; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί όποιος ασχολείται με τα κοινά και δεν το κάνει μόνο για να σώσει την ψυχή του στη μεταθάνατο ζωή.

Πολιτική δεν είναι να παίζουμε την κασέτα με τις αρχές μας και τους απώτερους στόχους μας. Πολιτική είναι ανοίγουμε δρόμο για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι. Πολιτική είναι ένα σύνολο μέτρων, μια γέφυρα που οδηγεί στο στόχο. Μέτρα που διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης για να δώσουμε τη μάχη, για να οργανώσουμε καλύτερα τις δυνάμεις μας, για να στριμώξουμε τον αντίπαλο, προκείμενου να του επιβληθούμε. Είναι μια σειρά τακτικών κινήσεων ενταγμένα σε μια στρατηγική. Στο πλαίσιο αυτό κανείς μπορεί να κάνει υποχωρήσεις, συμμαχίες, μέτωπα εκεί που πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε το δικό του σχέδιο. Για παράδειγμα δεν υπάρχει αριστερός που να μην υποστηρίζει τον αγώνα των παλαιστινίων για την εθνική τους αυτοδιάθεση, ακόμα κι αν το όραμά μας είναι ένας κόσμος χωρίς σύνορα. διαβάστε εδώ την συνέχεια

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Πολιτική

Βαρουφάκης: «Να μην φύγουμε απο το ευρώ». Οικονομολόγοι και «αριστερή» πολιτική.

Διανοούμενος οικονομολόγος ψαρεύει ψήφους για "σοβαρό" αριστερό κόμμα. Δεκτοί και αγανακτισμένοι σοσιαλδημοκράτες

Αν διαβάσει κανείς το άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη στο protagon.gr (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=10309) θα καταλάβει πάρα πολλά για τις ρίζες του διχασμού που υπάρχει στην ευρύτερη αριστερά μεταξύ υποστηρικτών του ευρώ και υποστηρικτών της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Στην ουσία οι αναλύσεις καί των δυό πλευρών, του ευρώ και της δραχμής, θεωρούν δεδομένο τον σημερινό συσχετισμό πολιτικής και οικονομικής δύναμης, και μιλάνε για την καλύτερη δυνατή διαχείρησή του. Μιλάνε με δεδομένο οτι οι πολίτες και οι εργάτες θα είναι στην γωνία, δεν θα παίρνουν αυτοί τις αποφάσεις, αλλά μόνον οι πολιτικές πρωτοπορίες που θα τους αντιπροσωπεύουν και θα μιλούν εξ ονόματός τους. διαβάστε εδώ την συνέχεια

3 Σχόλια

Filed under Όχι άλλο κάρβουνο, Ευρώπη, Οικονομία

Η κρίση, το ευρώ, η αριστερά και η άμεση δημοκρατία ως αιχμή του κοινωνικού μετασχηματισμού (Του Γιάννη Κ.)

1. Ο Κοινωνικός Μετασχηματισμός

Απο την αρχή της δημιουργίας των αντισωμάτων και αυτού του blog, υποστηρίζουμε την θέση πως ο κοινωνικός μετασχηματισμός απο μια κοινωνία ανισότητας, αδικίας και βαρβαρότητας, σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και αρμονίας, δεν θα έλθει μέσα από μοντέλα νέας αντιπροσωπευτικής εξουσίας «υπέρ του λαού», αλλά μέσα από την συγκρότηση νέων, αυτόνομων και ανταγωνιστικών στον καπιταλισμό κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δομών και σχέσεων, από τον ίδιο τον λαό, χωρίς μεσολαβήσεις και αντιπροσωπεύσεις. Δεν πιστεύουμε οτι για την συγκρότηση αυτών των δομών και σχέσεων είναι απαραίτητη η «κατάληψη της εξουσίας» απο μια κυβέρνηση που θα επιβάλει στο λαό αυτές τις δομές. Πιστεύουμε το αντίθετο. Πως η αδιάκοπη προσπάθεια και πάλη για την δημιουργία, εδραίωση και διάδοση αλληλέγγυων θεσμών, δομών και σχέσεων θα απορρυθμίσει και την «κυβέρνηση» και το κράτος των ιεραχημένων αντιπροσώπων, των εξουσιαστικών ρόλων, των αφεντικών και των υπαλλήλων τους. Πιστεύουμε δηλαδή στην «αλλαγή απο τα κάτω» κι όχι «απο τα πάνω».

Η αντίληψή μας αυτή δεν αφορά ένα μακρυνό μέλλον, ούτε προϋποθέτει την «οργάνωση» όλων των καταπιεσμένων σε κόμμα. Μπορεί να υλοποιείται από μικρές ομάδες εδώ και τώρα, με πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πρωτοβουλίες αυτοδιαχείρισης, αυτο-οργάνωσης και εναλλακτικής στον πολιτισμό του κέρδους κοινωνικής διαβίωσης. Ο κοινωνικός μετασχηματισμός θα εξαρτάται από την επιτυχία της δικτύωσης αυτών των ομάδων μεταξύ τους και την πάλη τους ενάντια στους θεσμούς του κράτους. Δεν παραγνωρίζουμε την δυσκολία να γίνει έστω κατανοητή αυτή μας η θέση στον ευρύτερο «αντικαπιταλιστικό» χώρο. Η βαθειά εδραιωμένη εξουσιολαγνεία της αριστερής σκέψης και κουλτούρας, μαζί με τον αστικό ατομισμό, συνιστά ένα μεγάλο εμπόδιο για την διάδοση και την ιδεολογική ζύμωση των ιδεών της αυτονομίας στο αντικαπιταλιστικό εργατικό κίνημα. Κατά μια εξηγήσιμη, κατα τα άλλα, πολιτική διστροφή, η αριστερά επαγγέλεται κοινωνικό μετασχηματισμό, δηλαδή αλλαγή των κοινωνικών δομών χωρίς την αλλαγή των κοινωνικών ρόλων. Δηλαδή ο εργάτης παραμένει εργάτης. Το μόνο που θα αλλάξει θα είναι η σχέση του με την εξουσία (δηλαδή οι πολιτικοί του αντιπρόσωποι). Όμως ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε κοινωνικός μετασχηματισμός χωρίς την ριζική αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων και ρόλων.

2. Η ευρωζώνη, το ευρώ, η ΕΕ, η κρίση, η άμεση δημοκρατία και η αριστερά.

Παρόλο που απο την σκοπιά της αυτονομίας και της άμεσης δημοκρατίας, ο κοινωνικός μετασχηματισμός (δηλαδή η ανατροπή του καπιταλισμού) είναι αδύνατον να προέλθει απο την «κατάληψη» θεσμών ανάθεσης και αντιπροσώπευσης από «εκπροσώπους» των καταπιεσμένων μιας και αυτοί οι θεσμοί δημιουργήθηκαν για να στηρίζουν τον καπιταλισμό, ο χώρος της αυτονομίας και της άμεσης δημοκρατίας, δεν πρέπει να είναι αδιάφορος για την προοπτική ή την πιθανότητα μιας αριστερής κυβέρνησης. Εδώ η συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική, Σκέψεις

«Το κοινωνικό κράτος»: Μια αντίφαση εν τοις όροις… (του Γιάννη Κ.)

1. Το κράτος μπορεί ποτέ να είναι «κοινωνικό»;

Είναι φυσιολογικό τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο να ασχολούμαστε όλοι κυρίως με την κρίση, το χρέος κλπ. αφού αυτό είναι το επείγον ζήτημα που επηρρεάζει τις ζωές όλων. Ωστόσο, στο βαθμό που η κρίση είναι παγκόσμια, και συνδέεται με την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας, βοηθάει να βγούν στην επιφάνεια και ζητήματα που δεν συνδέονται άμεσα με την οικονομική της, την άμεση, έκφραση, αλλά και με την ίδια την δομή του καπιταλιστικού συστήματος. Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και το ζήτημα του κράτους.

Το κράτος στον καπιταλισμό είναι ένας μηχανισμός που βοηθάει στην διαιώνιση και αναπαραγωγή της κυριαρχίας των ιδιοκτητών του κεφαλαίου, της βιομηχανίας, των μεγάλων επιχειρήσεων. Βασική ωστόσο προϋπόθεση βιωσιμότητας του καπιταλιστικού κράτους είναι η επιβολή της ιδεολογίας πως το ίδιο, δεν είναι ένα εργαλείο κυριαρχίας των κεφαλαιοκρατών, αλλά ένα εργαλείο της κοινωνίας για την εξασφάλιση της ισορροπίας και ισονομίας μεταξύ των μελών της. Η συναίνεση σε αυτή την ιδεολογία, είναι τελικά όρος ύπαρξης του κράτους και άρα και του ίδιου του καπιταλισμού. εδώ η συνέχεια

15 Σχόλια

Filed under Αρθρα, Σκέψεις

Οι πλατείες επεμβαίνουν στο πολιτικό σκηνικό: Καμμιά μνημονιακή κυβέρνηση, καμμιά κυβέρνηση χωρίς αλλαγή του πολιτικού συστήματος.

gap1.jpg

 

Τα κανάλια και οι «έγκριτοι» σχολιαστές, οι κομματικοί παράγοντες και οι αναλυτές, έχουν βαλθεί να ψάχνουν την λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Οι διαφαινόμενες λύσεις είναι τρείς, η συνέχεια της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, δεύτερον μια οικουμενική με επουσιώδεις αλλαγές στο μνημόνιο και τρίτον οι εκλογές. Αυτή την στιγμή (Πέμπτη μεσημέρι) και τα τρία σενάρια συγκεντρώνουν ίσες πιθανότητες. Βασικά, η τρόϊκα απο τα 3 σενάρια απεύχεται μόνο το τρίτο, λόγω της αβεβαιότητας που περικλείει. Το Μεσοπρόθεσμο έχει συμφωνηθεί, και πρέπει να ψηφιστεί πάση θυσία. Οι ελιγμοί Παπανδρέου και Σαμαρά στοχεύουν μόνο στις επόμενες εκλογές και την διατήρηση, ή κατάληψη της εξουσίας, ενώ η κηδεμονία της τρόϊκας δεν αμφισβητείται ούτε από τον έναν ούτε απο τον άλλον.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση το κίνημα των πλατειών είναι απέναντι και από τις τρείς λύσεις που απεργάζεται το σύστημα. Πρώτον είναι απέναντι σε οποιαδήποτε διαχείρηση του μνημονίου. Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε είναι το σύνθημα των πλατειών. Δεύτερον, καμμιά πολιτική λύση που δεν θα περιλαμβάνει την ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος, δεν θα έχει και σχέση με τα αιτήματα των αγανακτισμένων. Αλλαγή του πολιτικού συστήματος, σημαίνει αλλαγή του συντάγματος, καθιέρωση θεσμών άμεσης δημοκρατίας, κοινωνικού ελέγχου, δημοψηφισμάτων και μιας σειράς άλλων θεσμίσεων που θα ανοίξουν τον δρόμο για ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Σε αυτά τα δυό θεμελιώδη ζητήματα στέκονται οι πλατείες, κι όχι στο ποιός υπάλληλος της τρόϊκας και της ντόπιας ολιγαρχίας θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα αφεντικά του.

Γιάννης Κ.

2 Σχόλια

Filed under Πολιτική, Συνελεύσεις, Σκέψεις

Ενας χρόνος μνημόνιο: Οι ευθύνες της αριστεράς και το όραμα μιας άλλης κοινωνίας (του Γιάννη Κ.)

1. Απογοήτευση και Αμηχανία και το Όραμα που δεν ανανεώθηκε

Έχω ξαναμιλήσει για τις αδιέξοδες στρατηγικές του «διεθνισμού» και του «πατριωτισμού» της Αριστεράς και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι. Άλλωστε αυτές οι στρατηγικές είναι προσχηματικές, δεν τις πιστεύουν ούτε οι ίδιοι που τις προπαγανδίζουν. Αυτό που έχει, δυστυχώς, σημασία για τις αριστερές ηγεσίες, κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές, είναι η αναπαραγωγή της ύπαρξής τους, και οι διαφορετικές στρατηγικές είναι μόνον μιά δικαιολογία γι αυτήν (είτε το συνειδητοποιούν, είτε όχι οι φορείς τους). Αυτό που κανείς καταλαβαίνει, νιώθει και βιώνει ένα χρόνο μετά το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση, είναι μια πλήρης σύγχηση, μια αμηχανία και μια έλλειψη προοπτικής.

Παρόλες τις διεργασίες, τα συνέδρια, τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις, η οργανωμένη αριστερά δεν έχει κανένα ουσιαστικό σχέδιο, καμμιά στρατηγική απάντησης στην κρίση από σκοπιά αντικαπιταλιστική. εδώ η συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Σκέψεις

Η αριστερά ως εργοδότης (του Κώστα Σ.)

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΩΣ ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ

Με αφορμή τα περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας και αντεργατικών πρακτικών σε μια σειρά από μέσα ενημέρωσης και άλλων επιχειρήσεων που έχουν άμεση σχέση με πολιτικούς φορείς της Αριστεράς (902, Τυποεκδοτική, Αυγή, ρ/σ Κόκκινο, Σύγχρονη Εποχή κλπ) τίθεται το ζήτημα της Αριστεράς ως εργοδότη και των εργατικών δικαιωμάτων των ανθρώπων που εργάζονται σε μέσα και επιχειρήσεις οι οποίες έχουν άμεση σχέση με την Αριστερά.
Αυτή η κουβέντα ξεπερνάει κατά πολύ μια μικροπολιτική διάσταση που πολλές φορές μπορεί να παίρνει και ένα χαρακτήρα κουτσομπολιού, γιατί στην πραγματικότητα έχει ένα βαθύ πολιτικό χαρακτήρα, που όσο και εάν φαίνεται άσχετο, συνδέεται με την πολιτικές αδυναμίες και αναξιοπιστία της Αριστεράς. διαβάστε εδώ τη συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Ταξικές συγκρούσεις