Category Archives: Αρθρα

Τα επαγγέλματα που δεν θα χρειάζονται σε μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία

Δεν ξέρω πόσες φορές το έχετε σκεφτεί, αλλά αλήθεια, πόσα επαγγέλματα είναι παντελώς άχρηστα για την επιβίωση των ανθρώπινων κοινωνιών; και πιο συγκεκριμένα πόσα επαγγέλματα οφείλουν την ύπαρξή τους μόνο και μόνο στην ιεραρχική και κεφαλαιοκρατική δομή των δυτικών κοινωνιών κι όχι στην κάλυψη ανθρώπινων αναγκών; Αν υιοθετήσουμε ως κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες κι όχι την παράδοση του δυτικού βιομηχανικού έθνους-κράτους, θα διαπιστώσουμε πως σε μια μελλοντική κοινωνία αυτοδιαχείρισης, δεκάδες σημερινά «απαραίτητα» «βασικά» και «κρίσιμα» επαγγέλματα, επαγγέλματα για τα οποία σήμερα πολλοί θυσιάζουν πάρα πολλά, ή ευελπιστούν να τα εξασκήσουν, ή περιβάλλουν με μέγιστο σεβασμό και κύρος θα είναι παντελώς άχρηστα. Ας δούμε ποια ακριβώς:

Σε μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία πρώτα πρώτα θα εξαλειφθεί το επάγγελμα του πολιτικού. Αφού όλοι μαζί θα παίρνουν τις αποφάσεις, και όλοι θα είναι υπεύθυνοι για την εκτέλεσή τους, δεν θα χρειάζεται κάποιο ειδικό νομοθετικό ή εκτελεστικό σώμα. Στην περίπτωση που για λόγους συντονισμού, κάποιο σώμα χρειαστεί σε υπερ-τοπικό επίπεδο, θα στελεχωθεί από περιοδικούς (για ένα χρόνο πχ.) και ανακλητούς εκπροσώπους, που δεν θα χρειάζεται να μένουν μόνιμα στον τόπο αυτού του σώματος, αλλά να ταξιδεύουν μόνο για τις συνεδριάσεις του. Το δεύτερο επάγγελμα που θα καταργηθεί θα είναι αυτό του δημοσίου υπαλλήλου. Όπως και με τους πολιτικούς, έτσι και με την δημόσια διοίκηση, όποια διοικητική λειτουργία χρειαστεί θα διεξάγεται από εκ περιτροπής στελέχη, με περιοδική και ανακλητή θητεία. Με αυτό τον τρόπο όλοι οι πολίτες θα ασχολούνται κάποια στιγμή στην ζωή τους και με την διοίκηση, και δεν θα υπάρχει η διάκριση «κρατικού μηχανισμού» και κοινωνίας. Διαβάστε εδώ την συνέχεια

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Αυτοδιαχείρηση

Κατάσταση εξαίρεσης και αποδόμηση του συστήματος (του Σωτήρη Δημητρίου)

poverty-burma_~k2508030

Κατάσταση εξαίρεσης και αποδόμηση του συστήματος

Ι. Η κατάσταση εξαίρεσης.

Για τον προσδιορισμό της από το 2008 συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και για την κοινωνικο-πολιτική σημασία της επικρατεί σύγχυση, συνήθως σκόπιμη. Την χαρακτήρισαν «περιοδική», «χρονία», «δομική» και «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Θα επικεντρώσω στη σχέση της κρίσης με το τελευταίο.

Στις 01/11/2012 το Ελεγκτικού Συνεδρίου έκρινε ότι τα προτεινόμενα για ψήφιση από τη βουλή μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων είναι αντισυνταγματικά. Μετά τρεις ημέρες, σε πρωινή εκπομπή, ο Χατζησωκράτης (της ΔΗΜ.ΑΡ.) υποστήριξε ότι, επειδή το κράτος βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, μπορούμε να υπερβούμε και να αγνοήσουμε το σύνταγμα. Την ίδια θέση επήραν και τα κυβερνητικά κόμματα στη Βουλή, στις 06/11/2012, αν και στο μεταξύ την ίδια γνωμάτευση περί αντισυνταγματικότητας των μέτρων έκανε και ο Άριος Πάγος και η κυβέρνηση λειτουργεί πλέον με διατάγματα. Τα λεγόμενα «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου». Δηλαδή, επιβάλλεται καθεστώς εξαίρεσης ως αναγκαία συνέπεια της οικονομικής κρίσης. Αυτά τα δύο, η κρίση και η κατάσταση εξαίρεσης εμφανίζονται σε στενή σχέση, πράγμα που είχε επαναληφθεί στο παρελθόν. Πρόκειται για αιτιακή εξάρτηση μεταξύ τους ή για δύο πλευρές, οικονομική και πολιτική, του ίδιου φαινομένου;
Αρχικά διαδόθηκε η άποψη ότι η κρίση είναι περιοδική (ΚΚΕ κ.ά.) αλλά αποδείχθηκε άστοχη, γιατί είναι αδύνατον να προσδιοριστεί το τέλος της κρίσης. Τη θέση της επήρε, ιδιαίτερα στους διανοούμενους -G. Agamben (2007). Φ. Τερζάκης (2005)- η άποψη ότι συνιστά καθεστώς έκτακτης ανάγκης.  Το πλεονέκτημα της άποψης αυτής ως προς τις οικονομικές αναλύσεις είναι ότι δεν περιορίζει την κρίση στο χρηματοπιστωτικό τομέα αλλά τη διευρύνει και στις επιπτώσεις που έχει και στο θεσμικό επίπεδο, χαρακτηρίζοντάς την ως κατάσταση εξαίρεσης του αστικού κράτους. διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Θεωρία

Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς (του Κ. Μαραγκού) Αναδημοσίευση από http://avantgarde2009.wordpress.com/

Τι σημαίνει πολιτική μάχη;
Στην αριστερά υπάρχει μια τρομερή αδυναμία διάκρισης της προπαγάνδας από την πολιτική μάχη. Πολλοί νομίζουν ότι το να αραδιάζουν ένα τσούρμο από πολιτικές θέσεις ή συνθήματα, τους κάνει πιο αριστερούς ή πιο επαναστάτες από κάποιους άλλους. Βεβαίως έχει την αξία του να έχει κανείς πολιτικές θέσεις και ιδεολογικές αρχές. Όλα αυτά είναι αναγκαία για να αποκτήσει μια ταυτότητα. Να τοποθετηθεί στην πολιτική κλίμακα, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και ειδικά όταν ζει κανείς σε μια -έστω και κουτσουρεμένη- αστική δημοκρατία. Από κει και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Τι αξία έχουν αυτές οι θέσεις, όταν δεν μπορούν να βρουν ένα δρόμο για να πραγματοποιηθούν; Όταν παραμένουν στο επίπεδο ενός διακηρυκτικού λόγου; Όταν αδυνατούν να επηρεάσουν την πραγματική ζωή; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί όποιος ασχολείται με τα κοινά και δεν το κάνει μόνο για να σώσει την ψυχή του στη μεταθάνατο ζωή.

Πολιτική δεν είναι να παίζουμε την κασέτα με τις αρχές μας και τους απώτερους στόχους μας. Πολιτική είναι ανοίγουμε δρόμο για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι. Πολιτική είναι ένα σύνολο μέτρων, μια γέφυρα που οδηγεί στο στόχο. Μέτρα που διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης για να δώσουμε τη μάχη, για να οργανώσουμε καλύτερα τις δυνάμεις μας, για να στριμώξουμε τον αντίπαλο, προκείμενου να του επιβληθούμε. Είναι μια σειρά τακτικών κινήσεων ενταγμένα σε μια στρατηγική. Στο πλαίσιο αυτό κανείς μπορεί να κάνει υποχωρήσεις, συμμαχίες, μέτωπα εκεί που πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε το δικό του σχέδιο. Για παράδειγμα δεν υπάρχει αριστερός που να μην υποστηρίζει τον αγώνα των παλαιστινίων για την εθνική τους αυτοδιάθεση, ακόμα κι αν το όραμά μας είναι ένας κόσμος χωρίς σύνορα. διαβάστε εδώ την συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Πολιτική

Η Αλίκη στην χώρα του ονείρου και του εφιάλτη (Του Κώστα Σ.)

Η Αλίκη στη χώρα του ονείρου και του εφιάλτη, όπως την είδε στις αντανακλάσεις του εκλογικού καθρέφτη.

Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια μη- κοινοβουλευτική ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, προσπαθώντας να τα εντάξουμε στην συνολική κίνηση κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού μετασχηματισμού που συντελείται στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό τα τελευταία 2 ½ χρόνια. Μια στιγμή που βρίσκεται σε αλληλεπίδραση με αυτό τον μετασχηματισμό χωρίς όμως να αποτελεί μια ακριβής και καθαρή αποτύπωση του σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Έχουμε να κάνουμε πιο πολύ με διαγώνιες αντανακλάσεις παρά με έναν άμεσο «καθρέφτισμα» αυτού του μετασχηματισμού στο εκλογικό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο θα προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε γραμμές και οριοθετήσεις διαφορετικές από αυτές που συνήθως χρησιμοποιούνται στις κλασικές πολιτικές αναλύσεις (Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο) και θα προσπαθήσουμε να δείξουμε ότι στην ελληνική πραγματικότητα βρισκόμαστε σε μια διαδικασία τριχοτόμησης του κοινωνικού σώματος.

Σε μια διαδικασία συγκρότησης τριών αντιτιθέμενων μεταξύ τους κοινωνικό- πολιτικών τάσεων των οποίων οι πολιτικές εκφράσεις δεν έχουν ακόμα παγιωθεί και σε έναν Α βαθμό περνάνε εγκάρσια τους υπάρχοντες πολιτικούς φορείς ή βρίσκονται εκτός του κάδρου της εκλογικής χαρτογράφησης, αφού η αποχή έφτασε το 35% (ποσοστό μεγαλύτερο κατά 5% από αυτό των εκλογών του 2009 και πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα). Επιλέξαμε να μιλήσουμε για τάσεις και όχι για μπλοκ γιατί όχι μόνο αυτή η διαδικασία είναι ακόμα ρευστή και σε εξέλιξη, αλλά και γιατί προς τον παρόν ο ίδιος ο κόσμος (στην πλειοψηφία του) που μετέχει στην συγκρότηση αυτών των κοινωνικό- πολιτικών τάσεων, δεν αντιλαμβάνεται αυτή την συγκρότηση ως μια ενιαία κοινωνικό- πολιτική διαδικασία, ούτε φυσικά διακρίνει καθαρά τις διεργασίες σύνθεσης, τις κεντρομόλες και φυγόκεντρες τάσεις που διαπερνούν όλη αυτή την διαδικασία, τουλάχιστον όχι σε όλο το εύρος τους (έκταση και βάθος). Ούτε σε πρώτη φάση μπορεί να υπερβεί τις διαχωριστικές γραμμές και τις παγιώσεις που κουβαλάει από το παρελθόν, παρόλο που όλα αυτά αναδιατάσσονται μέσα από αυτή την διαδικασία, αυτό δεν έχει βρει ακόμα και την συνειδητή πολιτική του έκφραση. Διαβάστε εδώ την συνέχεια του άρθρου

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Επικαιρότητα

Έχει το χρήμα γίνει παρωχημένο; (Του Anselm Jappe) Μια ανατομία της κρίσης-(αναδημοσίευση από marxistreloaded.wordpress.com)

Έχει το χρήμα γίνει παρωχημένο;

 

του Anselm Jappe

 

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και οι επίσημοι φορείς μας προετοιμάζουν: πολύ σύντομα, μια καινούρια παγκόσμια οικονομική κρίση πρόκειται να ξεσπάσει, και θα είναι χειρότερη από αυτή του 2008. Μιλούν ανοιχτά για «καταστροφές». Μα τι θα συμβεί μετά; Πώς θα είναι οι ζωές μας μετά από μια κατάρρευση των τραπεζών και των δημοσίων οικονομικών σε ευρεία κλίμακα; Στην Αργεντινή έχει ήδη συμβεί το 2002. Με τίμημα μια εξαθλίωση σε μαζική κλίμακα, η οικονομία της χώρας μπόρεσε να αναπτυχθεί ξανά λίγο: αλλά, σε αυτή την περίπτωση, δεν αφορούσε παρά μόνο μια χώρα. Σήμερα, όλες οι οικονομίες, ευρωπαϊκές και βορειοαμερικάνικες, κινδυνεύουν να βουλιάξουν όλες μαζί, χωρίς πιθανή σωτηρία. διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Θεωρία, Κοινωνία, Χρήμα

Το άρθρο 99 ακυρώνει κάθε δυνατότητα διεκδίκησης (Του Γ. Κατερίνη-αναδημοσίευση απο τον «Δρόμο της Αριστεράς»)

Το άρθρο 99 ακυρώνει κάθε δυνατότητα διεκδίκησης

Γραμμένο από τον Γιώργο Κατερίνη

Πάνω από 1.000 επιχειρήσεις έχουν καταφύγει στον αντεργατικό νόμο.

Τι κοινό έχουν η Χ.Κ. Τεγόπουλος, η PC Systems και η Μάρακ Ηλεκτρονική; Είναι και οι τρεις εισηγμένες στο Χρηματιστήριο και επίσης, πρόσφατα, έκαναν αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα.
Τα Πρωτοδικεία έχουν αποκτήσει εκατοντάδες «πελάτες», από μια νομοθεσία που διαφημίστηκε ως «δεύτερη ευκαιρία» πριν από 4 χρόνια, όταν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, σε μια βιαστική θερινή διαδικασία εισήγαγαν την αναμόρφωση του Πτωχευτικού Κώδικα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα οι αιτήσεις για ένταξη στη «διαδικασία συνδιαλλαγής», όπως είναι η ονομασία των περιγραφόμενων στα άρθρα 99 έως και 106 του Ν. 3588/2007, ξεπερνούν τις 1.000 και αφορούν κάθε είδους επιχείρηση και δραστηριότητα. Εκδόσεις, κατασκευές, πληροφορική, εμπόριο τροφίμων, ένδυση, τηλεπικοινωνίες, σχεδόν σε κάθε κλάδο υπάρχουν πλέον δείγματα επιχειρήσεων που καταφεύγουν σε αυτή την ιδιότυπη ασυλία. Όποιος επιχειρηματίας νιώθει οικονομικό… στένεμα, δεν έχει παρά να προσφύγει σε ένα από τα δικηγορικά γραφεία που ειδικεύονται σε αυτή τη νέα… μπίζνα και έχει εξασφαλίσει τα επόμενα βήματά του με την ησυχία του!
Είναι πραγματικά εκπληκτικό πώς το άρθρο 99 έχει μετατραπεί σε νομική κάλυψη του… κινήματος «Δεν πληρώνω» που έχουν συστήσει οι επιχειρήσεις, αφήνοντας απλήρωτους επί μήνες τους εργαζόμενούς τους, συσσωρεύοντας έτσι τα αναγκαία κεφάλαια για τα επόμενα επιχειρηματικά -και όχι μόνο- βήματά τους. διαβάστε εδώ την συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Αρθρα, Αναδημοσιεύσεις, Δικαιοσύνη εποχής ΔΝΤ, Κλέφτες με γραβάτες!, Ταξική εκμετάλλευση

Αλληλεγγύη και Αξιοπρέπεια (του Σωτήρη Δημητρίου)

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια είναι βασικοί όροι για τη διαμόρφωση αντίστασης στην κρίση που προκαλεί η αποδόμηση του παγκοσμιοποιουμένου συστήματος. Τα ερωτήματα που πηγάζουν από μια τέτοια πρόταση είναι πολλά. Ποια είναι η σημασία τους, γενικά, για την κοινωνική λειτουργία; Τι ρόλο παίζουν στους κοινωνικούς μετασχηματισμούς; Ποια είναι, σήμερα, η εξάρτησή τους από το σύστημα προς το οποίο εναντιώνονται;

Πριν προχωρήσουμε στη διερεύνησή τους, θα ήταν σκόπιμη μια σύντομη αναδρομή του πλαισίου αποδόμησης, όπως προκύπτει από τις μελέτες των οικονομολόγων, οικολόγων κ.ά. Είναι γνωστό ότι η πολιτικο-οικονομική ηγεσία γνωρίζει τις μελέτες αυτές και, μάλιστα, έχει προβεί σε επαλήθευσή τους. Αρχικά δοκίμασε να εφαρμόσει τις υποδείξεις τους, για να αποτραπεί η κρίση, αλλά μετά το 1978 προτίμησε να τη ρισκάρει με στροφή στο νεοφιλελευθερισμό. Η κρίση όμως του κοινωνικού συστήματος βιομηχανικής παραγωγής ήταν αμετάκλητη, γιατί, ξεπέρασε τα όριά του: στην είσοδό του (εξάντληση των φυσικών πόρων), στη λειτουργία του (η αύξηση της ανταγωνιστικότητας οδήγησε στον αυτοματισμό, άρα στη μείωση του μεταβλητού κεφαλαίου, δηλαδή των εργαζομένων, κατά συνέπεια μείωση της υπεραξίας, αλλά και στην μείωση της κατανάλωσης λόγω της αύξησης της ανεργείας) και στην έξοδό του (αύξηση της ρύπανσης, ρήξη της οικολογικής ισορροπίας, εξαθλίωση των πληθυσμών). Το αποτέλεσμα ήταν να περιοριστεί η επένδυση των κεφαλαίων στη βιομηχανία, να γίνουν «λιμνάζοντα» και να στραφεί η επιθετικότητά τους σε άλλους τομείς (υγεία, παιδεία, πρόνοια). Το τέλος του βιομηχανικού μοντέλου συμβάδιζε με την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Οι μελέτες συνέχισαν να σημαίνουν συναγερμό και στα τέλη του 20ού αιώνα οριοθέτησαν την κατάρρευση του συστήματος στα 2010, ενώ στις αρχές του 20ού τη συντόμευσαν στα 2008, λόγω επιτάχυνσης της κρίσης από το νεοφιλελευθερισμό. Εδώ η συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Αρθρα, Αλληλεγγύη, Αντίσταση, Ανυπακοή, Ανθρωπολογία, Αξιοπρέπεια, Κοινότητα