Category Archives: Αρθρα

Τα επαγγέλματα που δεν θα χρειάζονται σε μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία

Δεν ξέρω πόσες φορές το έχετε σκεφτεί, αλλά αλήθεια, πόσα επαγγέλματα είναι παντελώς άχρηστα για την επιβίωση των ανθρώπινων κοινωνιών; και πιο συγκεκριμένα πόσα επαγγέλματα οφείλουν την ύπαρξή τους μόνο και μόνο στην ιεραρχική και κεφαλαιοκρατική δομή των δυτικών κοινωνιών κι όχι στην κάλυψη ανθρώπινων αναγκών; Αν υιοθετήσουμε ως κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες κι όχι την παράδοση του δυτικού βιομηχανικού έθνους-κράτους, θα διαπιστώσουμε πως σε μια μελλοντική κοινωνία αυτοδιαχείρισης, δεκάδες σημερινά «απαραίτητα» «βασικά» και «κρίσιμα» επαγγέλματα, επαγγέλματα για τα οποία σήμερα πολλοί θυσιάζουν πάρα πολλά, ή ευελπιστούν να τα εξασκήσουν, ή περιβάλλουν με μέγιστο σεβασμό και κύρος θα είναι παντελώς άχρηστα. Ας δούμε ποια ακριβώς:

Σε μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία πρώτα πρώτα θα εξαλειφθεί το επάγγελμα του πολιτικού. Αφού όλοι μαζί θα παίρνουν τις αποφάσεις, και όλοι θα είναι υπεύθυνοι για την εκτέλεσή τους, δεν θα χρειάζεται κάποιο ειδικό νομοθετικό ή εκτελεστικό σώμα. Στην περίπτωση που για λόγους συντονισμού, κάποιο σώμα χρειαστεί σε υπερ-τοπικό επίπεδο, θα στελεχωθεί από περιοδικούς (για ένα χρόνο πχ.) και ανακλητούς εκπροσώπους, που δεν θα χρειάζεται να μένουν μόνιμα στον τόπο αυτού του σώματος, αλλά να ταξιδεύουν μόνο για τις συνεδριάσεις του. Το δεύτερο επάγγελμα που θα καταργηθεί θα είναι αυτό του δημοσίου υπαλλήλου. Όπως και με τους πολιτικούς, έτσι και με την δημόσια διοίκηση, όποια διοικητική λειτουργία χρειαστεί θα διεξάγεται από εκ περιτροπής στελέχη, με περιοδική και ανακλητή θητεία. Με αυτό τον τρόπο όλοι οι πολίτες θα ασχολούνται κάποια στιγμή στην ζωή τους και με την διοίκηση, και δεν θα υπάρχει η διάκριση «κρατικού μηχανισμού» και κοινωνίας. Διαβάστε εδώ την συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Αυτοδιαχείρηση

Κατάσταση εξαίρεσης και αποδόμηση του συστήματος (του Σωτήρη Δημητρίου)

poverty-burma_~k2508030

Κατάσταση εξαίρεσης και αποδόμηση του συστήματος

Ι. Η κατάσταση εξαίρεσης.

Για τον προσδιορισμό της από το 2008 συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και για την κοινωνικο-πολιτική σημασία της επικρατεί σύγχυση, συνήθως σκόπιμη. Την χαρακτήρισαν «περιοδική», «χρονία», «δομική» και «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Θα επικεντρώσω στη σχέση της κρίσης με το τελευταίο.

Στις 01/11/2012 το Ελεγκτικού Συνεδρίου έκρινε ότι τα προτεινόμενα για ψήφιση από τη βουλή μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων είναι αντισυνταγματικά. Μετά τρεις ημέρες, σε πρωινή εκπομπή, ο Χατζησωκράτης (της ΔΗΜ.ΑΡ.) υποστήριξε ότι, επειδή το κράτος βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, μπορούμε να υπερβούμε και να αγνοήσουμε το σύνταγμα. Την ίδια θέση επήραν και τα κυβερνητικά κόμματα στη Βουλή, στις 06/11/2012, αν και στο μεταξύ την ίδια γνωμάτευση περί αντισυνταγματικότητας των μέτρων έκανε και ο Άριος Πάγος και η κυβέρνηση λειτουργεί πλέον με διατάγματα. Τα λεγόμενα «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου». Δηλαδή, επιβάλλεται καθεστώς εξαίρεσης ως αναγκαία συνέπεια της οικονομικής κρίσης. Αυτά τα δύο, η κρίση και η κατάσταση εξαίρεσης εμφανίζονται σε στενή σχέση, πράγμα που είχε επαναληφθεί στο παρελθόν. Πρόκειται για αιτιακή εξάρτηση μεταξύ τους ή για δύο πλευρές, οικονομική και πολιτική, του ίδιου φαινομένου;
Αρχικά διαδόθηκε η άποψη ότι η κρίση είναι περιοδική (ΚΚΕ κ.ά.) αλλά αποδείχθηκε άστοχη, γιατί είναι αδύνατον να προσδιοριστεί το τέλος της κρίσης. Τη θέση της επήρε, ιδιαίτερα στους διανοούμενους -G. Agamben (2007). Φ. Τερζάκης (2005)- η άποψη ότι συνιστά καθεστώς έκτακτης ανάγκης.  Το πλεονέκτημα της άποψης αυτής ως προς τις οικονομικές αναλύσεις είναι ότι δεν περιορίζει την κρίση στο χρηματοπιστωτικό τομέα αλλά τη διευρύνει και στις επιπτώσεις που έχει και στο θεσμικό επίπεδο, χαρακτηρίζοντάς την ως κατάσταση εξαίρεσης του αστικού κράτους. διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Θεωρία

Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς (του Κ. Μαραγκού) Αναδημοσίευση από http://avantgarde2009.wordpress.com/

Τι σημαίνει πολιτική μάχη;
Στην αριστερά υπάρχει μια τρομερή αδυναμία διάκρισης της προπαγάνδας από την πολιτική μάχη. Πολλοί νομίζουν ότι το να αραδιάζουν ένα τσούρμο από πολιτικές θέσεις ή συνθήματα, τους κάνει πιο αριστερούς ή πιο επαναστάτες από κάποιους άλλους. Βεβαίως έχει την αξία του να έχει κανείς πολιτικές θέσεις και ιδεολογικές αρχές. Όλα αυτά είναι αναγκαία για να αποκτήσει μια ταυτότητα. Να τοποθετηθεί στην πολιτική κλίμακα, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και ειδικά όταν ζει κανείς σε μια -έστω και κουτσουρεμένη- αστική δημοκρατία. Από κει και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Τι αξία έχουν αυτές οι θέσεις, όταν δεν μπορούν να βρουν ένα δρόμο για να πραγματοποιηθούν; Όταν παραμένουν στο επίπεδο ενός διακηρυκτικού λόγου; Όταν αδυνατούν να επηρεάσουν την πραγματική ζωή; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί όποιος ασχολείται με τα κοινά και δεν το κάνει μόνο για να σώσει την ψυχή του στη μεταθάνατο ζωή.

Πολιτική δεν είναι να παίζουμε την κασέτα με τις αρχές μας και τους απώτερους στόχους μας. Πολιτική είναι ανοίγουμε δρόμο για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι. Πολιτική είναι ένα σύνολο μέτρων, μια γέφυρα που οδηγεί στο στόχο. Μέτρα που διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης για να δώσουμε τη μάχη, για να οργανώσουμε καλύτερα τις δυνάμεις μας, για να στριμώξουμε τον αντίπαλο, προκείμενου να του επιβληθούμε. Είναι μια σειρά τακτικών κινήσεων ενταγμένα σε μια στρατηγική. Στο πλαίσιο αυτό κανείς μπορεί να κάνει υποχωρήσεις, συμμαχίες, μέτωπα εκεί που πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε το δικό του σχέδιο. Για παράδειγμα δεν υπάρχει αριστερός που να μην υποστηρίζει τον αγώνα των παλαιστινίων για την εθνική τους αυτοδιάθεση, ακόμα κι αν το όραμά μας είναι ένας κόσμος χωρίς σύνορα. διαβάστε εδώ την συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα, Πολιτική

Η Αλίκη στην χώρα του ονείρου και του εφιάλτη (Του Κώστα Σ.)

Η Αλίκη στη χώρα του ονείρου και του εφιάλτη, όπως την είδε στις αντανακλάσεις του εκλογικού καθρέφτη.

Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια μη- κοινοβουλευτική ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, προσπαθώντας να τα εντάξουμε στην συνολική κίνηση κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού μετασχηματισμού που συντελείται στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό τα τελευταία 2 ½ χρόνια. Μια στιγμή που βρίσκεται σε αλληλεπίδραση με αυτό τον μετασχηματισμό χωρίς όμως να αποτελεί μια ακριβής και καθαρή αποτύπωση του σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Έχουμε να κάνουμε πιο πολύ με διαγώνιες αντανακλάσεις παρά με έναν άμεσο «καθρέφτισμα» αυτού του μετασχηματισμού στο εκλογικό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο θα προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε γραμμές και οριοθετήσεις διαφορετικές από αυτές που συνήθως χρησιμοποιούνται στις κλασικές πολιτικές αναλύσεις (Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο) και θα προσπαθήσουμε να δείξουμε ότι στην ελληνική πραγματικότητα βρισκόμαστε σε μια διαδικασία τριχοτόμησης του κοινωνικού σώματος.

Σε μια διαδικασία συγκρότησης τριών αντιτιθέμενων μεταξύ τους κοινωνικό- πολιτικών τάσεων των οποίων οι πολιτικές εκφράσεις δεν έχουν ακόμα παγιωθεί και σε έναν Α βαθμό περνάνε εγκάρσια τους υπάρχοντες πολιτικούς φορείς ή βρίσκονται εκτός του κάδρου της εκλογικής χαρτογράφησης, αφού η αποχή έφτασε το 35% (ποσοστό μεγαλύτερο κατά 5% από αυτό των εκλογών του 2009 και πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα). Επιλέξαμε να μιλήσουμε για τάσεις και όχι για μπλοκ γιατί όχι μόνο αυτή η διαδικασία είναι ακόμα ρευστή και σε εξέλιξη, αλλά και γιατί προς τον παρόν ο ίδιος ο κόσμος (στην πλειοψηφία του) που μετέχει στην συγκρότηση αυτών των κοινωνικό- πολιτικών τάσεων, δεν αντιλαμβάνεται αυτή την συγκρότηση ως μια ενιαία κοινωνικό- πολιτική διαδικασία, ούτε φυσικά διακρίνει καθαρά τις διεργασίες σύνθεσης, τις κεντρομόλες και φυγόκεντρες τάσεις που διαπερνούν όλη αυτή την διαδικασία, τουλάχιστον όχι σε όλο το εύρος τους (έκταση και βάθος). Ούτε σε πρώτη φάση μπορεί να υπερβεί τις διαχωριστικές γραμμές και τις παγιώσεις που κουβαλάει από το παρελθόν, παρόλο που όλα αυτά αναδιατάσσονται μέσα από αυτή την διαδικασία, αυτό δεν έχει βρει ακόμα και την συνειδητή πολιτική του έκφραση. Διαβάστε εδώ την συνέχεια του άρθρου

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Επικαιρότητα

Έχει το χρήμα γίνει παρωχημένο; (Του Anselm Jappe) Μια ανατομία της κρίσης-(αναδημοσίευση από marxistreloaded.wordpress.com)

Έχει το χρήμα γίνει παρωχημένο;

 

του Anselm Jappe

 

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και οι επίσημοι φορείς μας προετοιμάζουν: πολύ σύντομα, μια καινούρια παγκόσμια οικονομική κρίση πρόκειται να ξεσπάσει, και θα είναι χειρότερη από αυτή του 2008. Μιλούν ανοιχτά για «καταστροφές». Μα τι θα συμβεί μετά; Πώς θα είναι οι ζωές μας μετά από μια κατάρρευση των τραπεζών και των δημοσίων οικονομικών σε ευρεία κλίμακα; Στην Αργεντινή έχει ήδη συμβεί το 2002. Με τίμημα μια εξαθλίωση σε μαζική κλίμακα, η οικονομία της χώρας μπόρεσε να αναπτυχθεί ξανά λίγο: αλλά, σε αυτή την περίπτωση, δεν αφορούσε παρά μόνο μια χώρα. Σήμερα, όλες οι οικονομίες, ευρωπαϊκές και βορειοαμερικάνικες, κινδυνεύουν να βουλιάξουν όλες μαζί, χωρίς πιθανή σωτηρία. διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Θεωρία, Κοινωνία, Χρήμα

Το άρθρο 99 ακυρώνει κάθε δυνατότητα διεκδίκησης (Του Γ. Κατερίνη-αναδημοσίευση απο τον «Δρόμο της Αριστεράς»)

Το άρθρο 99 ακυρώνει κάθε δυνατότητα διεκδίκησης

Γραμμένο από τον Γιώργο Κατερίνη

Πάνω από 1.000 επιχειρήσεις έχουν καταφύγει στον αντεργατικό νόμο.

Τι κοινό έχουν η Χ.Κ. Τεγόπουλος, η PC Systems και η Μάρακ Ηλεκτρονική; Είναι και οι τρεις εισηγμένες στο Χρηματιστήριο και επίσης, πρόσφατα, έκαναν αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα.
Τα Πρωτοδικεία έχουν αποκτήσει εκατοντάδες «πελάτες», από μια νομοθεσία που διαφημίστηκε ως «δεύτερη ευκαιρία» πριν από 4 χρόνια, όταν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, σε μια βιαστική θερινή διαδικασία εισήγαγαν την αναμόρφωση του Πτωχευτικού Κώδικα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα οι αιτήσεις για ένταξη στη «διαδικασία συνδιαλλαγής», όπως είναι η ονομασία των περιγραφόμενων στα άρθρα 99 έως και 106 του Ν. 3588/2007, ξεπερνούν τις 1.000 και αφορούν κάθε είδους επιχείρηση και δραστηριότητα. Εκδόσεις, κατασκευές, πληροφορική, εμπόριο τροφίμων, ένδυση, τηλεπικοινωνίες, σχεδόν σε κάθε κλάδο υπάρχουν πλέον δείγματα επιχειρήσεων που καταφεύγουν σε αυτή την ιδιότυπη ασυλία. Όποιος επιχειρηματίας νιώθει οικονομικό… στένεμα, δεν έχει παρά να προσφύγει σε ένα από τα δικηγορικά γραφεία που ειδικεύονται σε αυτή τη νέα… μπίζνα και έχει εξασφαλίσει τα επόμενα βήματά του με την ησυχία του!
Είναι πραγματικά εκπληκτικό πώς το άρθρο 99 έχει μετατραπεί σε νομική κάλυψη του… κινήματος «Δεν πληρώνω» που έχουν συστήσει οι επιχειρήσεις, αφήνοντας απλήρωτους επί μήνες τους εργαζόμενούς τους, συσσωρεύοντας έτσι τα αναγκαία κεφάλαια για τα επόμενα επιχειρηματικά -και όχι μόνο- βήματά τους. διαβάστε εδώ την συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Αρθρα, Αναδημοσιεύσεις, Δικαιοσύνη εποχής ΔΝΤ, Κλέφτες με γραβάτες!, Ταξική εκμετάλλευση

Αλληλεγγύη και Αξιοπρέπεια (του Σωτήρη Δημητρίου)

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια είναι βασικοί όροι για τη διαμόρφωση αντίστασης στην κρίση που προκαλεί η αποδόμηση του παγκοσμιοποιουμένου συστήματος. Τα ερωτήματα που πηγάζουν από μια τέτοια πρόταση είναι πολλά. Ποια είναι η σημασία τους, γενικά, για την κοινωνική λειτουργία; Τι ρόλο παίζουν στους κοινωνικούς μετασχηματισμούς; Ποια είναι, σήμερα, η εξάρτησή τους από το σύστημα προς το οποίο εναντιώνονται;

Πριν προχωρήσουμε στη διερεύνησή τους, θα ήταν σκόπιμη μια σύντομη αναδρομή του πλαισίου αποδόμησης, όπως προκύπτει από τις μελέτες των οικονομολόγων, οικολόγων κ.ά. Είναι γνωστό ότι η πολιτικο-οικονομική ηγεσία γνωρίζει τις μελέτες αυτές και, μάλιστα, έχει προβεί σε επαλήθευσή τους. Αρχικά δοκίμασε να εφαρμόσει τις υποδείξεις τους, για να αποτραπεί η κρίση, αλλά μετά το 1978 προτίμησε να τη ρισκάρει με στροφή στο νεοφιλελευθερισμό. Η κρίση όμως του κοινωνικού συστήματος βιομηχανικής παραγωγής ήταν αμετάκλητη, γιατί, ξεπέρασε τα όριά του: στην είσοδό του (εξάντληση των φυσικών πόρων), στη λειτουργία του (η αύξηση της ανταγωνιστικότητας οδήγησε στον αυτοματισμό, άρα στη μείωση του μεταβλητού κεφαλαίου, δηλαδή των εργαζομένων, κατά συνέπεια μείωση της υπεραξίας, αλλά και στην μείωση της κατανάλωσης λόγω της αύξησης της ανεργείας) και στην έξοδό του (αύξηση της ρύπανσης, ρήξη της οικολογικής ισορροπίας, εξαθλίωση των πληθυσμών). Το αποτέλεσμα ήταν να περιοριστεί η επένδυση των κεφαλαίων στη βιομηχανία, να γίνουν «λιμνάζοντα» και να στραφεί η επιθετικότητά τους σε άλλους τομείς (υγεία, παιδεία, πρόνοια). Το τέλος του βιομηχανικού μοντέλου συμβάδιζε με την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Οι μελέτες συνέχισαν να σημαίνουν συναγερμό και στα τέλη του 20ού αιώνα οριοθέτησαν την κατάρρευση του συστήματος στα 2010, ενώ στις αρχές του 20ού τη συντόμευσαν στα 2008, λόγω επιτάχυνσης της κρίσης από το νεοφιλελευθερισμό. Εδώ η συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Αρθρα, Αλληλεγγύη, Αντίσταση, Ανυπακοή, Ανθρωπολογία, Αξιοπρέπεια, Κοινότητα

Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία (του Γιάννη Κ.)

Αυτό το σημείωμα θα μπορούσε να είναι και η συνέχεια του σημειώματος που ανέβασα πριν λίγες μέρες για το «κοινωνικό κράτος». Όμως αυτές οι τυφλές εξεγέρσεις στην Αγγλία, οι εξεγέρσεις που στοχεύουν κυρίως στο πλιάτσικο (αν και υπάρχουν κι επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα που υποβαθμίζονται απο τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης), δεν είναι μόνο μια πέτρα στη βιτρίνα του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Λένε και κάτι για το υποτιθέμενο κοινωνικό υποκείμενο υπέρβασής του, την «εργατική τάξη».

Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, στην οποία έχω ζήσει τα περισσότερα απο τα τελευταία 10 χρόνια, είναι πολύ απλή: Εργατική τάξη με την κλασσική έννοια, εργατική τάξη που πουλάει την εργατική της δύναμη για να ζήσει, εργατική τάξη που κινεί τα «μέσα παραγωγής» χωρίς να τα κατέχει, απλά δεν υπάρχει. Η κατάσταση των εργαζομένων μπορεί να περιγραφεί καλύτερα μέσα από στρώματα εισοδημάτων και αντίστοιχης κατοχής, ή δυνατότητας απόκτησης στέγης και ειδών κατανάλωσης, παρά μέσα απο την σχέση με τα μέσα παραγωγής, με την κλασσική έννοια. εδώ η συνέχεια

6 Σχόλια

Filed under Αρθρα, Ταξικές συγκρούσεις

«Το κοινωνικό κράτος»: Μια αντίφαση εν τοις όροις… (του Γιάννη Κ.)

1. Το κράτος μπορεί ποτέ να είναι «κοινωνικό»;

Είναι φυσιολογικό τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο να ασχολούμαστε όλοι κυρίως με την κρίση, το χρέος κλπ. αφού αυτό είναι το επείγον ζήτημα που επηρρεάζει τις ζωές όλων. Ωστόσο, στο βαθμό που η κρίση είναι παγκόσμια, και συνδέεται με την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας, βοηθάει να βγούν στην επιφάνεια και ζητήματα που δεν συνδέονται άμεσα με την οικονομική της, την άμεση, έκφραση, αλλά και με την ίδια την δομή του καπιταλιστικού συστήματος. Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και το ζήτημα του κράτους.

Το κράτος στον καπιταλισμό είναι ένας μηχανισμός που βοηθάει στην διαιώνιση και αναπαραγωγή της κυριαρχίας των ιδιοκτητών του κεφαλαίου, της βιομηχανίας, των μεγάλων επιχειρήσεων. Βασική ωστόσο προϋπόθεση βιωσιμότητας του καπιταλιστικού κράτους είναι η επιβολή της ιδεολογίας πως το ίδιο, δεν είναι ένα εργαλείο κυριαρχίας των κεφαλαιοκρατών, αλλά ένα εργαλείο της κοινωνίας για την εξασφάλιση της ισορροπίας και ισονομίας μεταξύ των μελών της. Η συναίνεση σε αυτή την ιδεολογία, είναι τελικά όρος ύπαρξης του κράτους και άρα και του ίδιου του καπιταλισμού. εδώ η συνέχεια

16 Σχόλια

Filed under Αρθρα, Σκέψεις

Η Δομική κρίση του Συστήματος- 2. (Του Σωτήρη Δημητρίου)

Η ΔΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ -2.

Το ζήτημα της οικονομικής κρίσης είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Επιπλέον, επικρατεί σύγχυση για το χαρακτήρα της. Ακούγεται από κάποιους ότι πρόκειται για χρονία ή δομική κρίση αλλά το ενδεχόμενο να απειλούμαστε από μια τέτοια κρίση αμφισβητείται, τόσο από την επίσημη άποψη όσο και από την κοινή γνώμη. Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι πρόκειται για μια ακόμα επανάληψη των γνωστών περιοδικών κρίσεων του καπιταλισμού, οι οποίες κατέληγαν πάντα σε αναδιάρθρωσή του με βάση τις χαρακτηριστικές τάσεις της επέκτασης και, ταυτόχρονα, της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου.
Η αμφισβήτηση αυτή μεταφέρει το πρόβλημα στη σφαίρα του αξιοπερίεργου. Όχι τόσο εξαιτίας της ιδέας ότι φτάσαμε στο «τέλος της ιστορίας» και ότι θα ζούμε με συνεχείς περιοδικές κρίσεις στον αιώνα τον άπαντα. Ούτε εξαιτίας της συνακόλουθης ιδέας ότι η ζωή μας προσδιορίζεται από την κουλτούρα, άρα και από την τέχνη, και εντελώς άσχετα από τους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες που, γι’ αυτό, δεν τους συζητάμε. Αλλά εξαιτίας του εξής:  Στα 1971 0 Πεκέι, πρόεδρος της ΦΙΑΤ προβληματίζεται από το γεγονός ότι, ενώ ανέβαινε ο τζίρος, έπεφτε το κέρδος, εντελώς αντίθετα από τους ισχύοντες νόμους της πολιτικής οικονομίας. Συνέστησε τη Λέσχη της Ρώμης, επιστημονική ομάδα που ενδιαφέρθηκε για την πορεία της οικονομίας και η οποία ανέθεσε στους Μeadows και άλλους ειδικούς τη μελέτη του προβλήματος. Το 1972 γνωστοποιείται στους ηγέτες των βιομηχανικών χωρών το αποτέλεσμα της μελέτης, σύμφωνα με το οποίο υπάρχει η απειλή παγκόσμιας κρίσης από υπέρβαση των ορίων του βιομηχανικού συστήματος, άρα απειλή δομικής κρίσης. εδώ η συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Αρθρα, Αναλύσεις-Προτάσεις, Ανθρωπολογία, Επικαιρότητα, Θεωρία, Ιστορία

Πλατείες: Πεδία της κοινωνικής ανασυγκρότησης (του Σωτήρη Δημητρίου)

Πλατείες: πεδία της κοινωνικής ανασυγκρότησης

 

Στις πλατείες διαδραματίζεται σήμερα κάτι μοναδικό, μια βαθιά ιστορική τομή. Δίνεται τέλος στη διάλυση του κοινωνικού ιστού την οποία προκάλεσε η κοινωνία της κατανάλωσης με όλα τα μέσα που διέθετε. Τελείται ο επικήδειος της ομαδικής κατάθλιψης, του αυτισμού και της βίας που καλλιέργησε ο περιβόητος εκσυγχρονισμός του νεοφιλελευθερισμού. Γι’ αυτό στις πλατείες, μαζί με τις φωνές της οργής και της αγανάκτησης, αναδύονται και οι πρώτοι χαρμόσυνοι ήχοι ενός μεγάλου πανηγυριού που αχνοφαίνεται. Είναι οι γνωστοί στην ιστορία ήχοι της κοινωνίας που, όταν αναδιπλώνεται, σηματοδοτεί την παρουσία της με τραγούδια.

Στις πλατείες, σήμερα, η κοινωνία ανασυγκροτείται και αναστοχάζεται. Αναθεωρεί την παθογένεια και τις στρεβλώσεις που της επέφεραν οι δομές της εξουσίας. Αντιστρατεύεται τον αποκλεισμό από την ιστορία που της επέβαλαν αποκαλώντας την «μάζα». Επαναπροσδιορίζει τις δυνατότητές της και ανασηματοδοτεί τα βασικά της γνωρίσματα: α) την ιδιαίτερη οργάνωσή της ως ανώτερο δυναμικό σύστημα και β) τη θέση της μέσα στον κόσμο. Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Αρθρα, Ανθρωπολογία, Εξισωτικές κοινωνίες, Θεωρία, Κοινωνία, Κοινότητα

H αντι-εξουσία της πλατείας Συντάγματος (του Κ. Χαριτάκη)

24 06 2011 laiki diavoulevsi 5

Η αντι-εξουσία της πλατείας Συντάγματος

Τα «κοινά» στα χέρια της κοινωνίας

Αυτό που συνέβη στις 15 Ιούνη με τη μαζική και ηρωική υπεράσπιση της πλατείας Συντάγματος από τις κατασταλτικές ορδές της «δημοκρατίας» έδειξε ξεκάθαρα τι δύναμη μπορεί να πυροδοτήσει η υπεράσπιση των «κοινών». Γιατί, βέβαια, αυτή η αξιοθαύμαστη αντοχή, αλληλεγγύη και επιμονή των ίδιων των αγωνιζόμενων (που ξεπερνάει και την τολμηρότερη φαντασία των ποικιλώνυμων «πρωτοποριών») έγινε δυνατή ακριβώς γιατί νιώθαμε ότι έχουμε να υπερασπίσουμε κάτι πραγματικό δικό μας ((και όχι απλώς κάποιες κομματικές εντολές ή γενικώς μια «πολιτική γραμμή»): αυτό που από κοινού δημιουργήσαμε όλες αυτές τις μέρες, επαναοικειοποιούμενοι το δημόσιο χώρο για τις κοινωνικές ανάγκες έκφρασης, διαμαρτυρίας, συζήτησης και αγώνα, ξηλώνοντας τις «περιφράξεις» του κράτους, της αγοράς και του πολιτικού συστήματος.

Εδώ η συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα, Αναδημοσιεύσεις, Ελευθεριακός Κομμουνισμός

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ ΠΑΝΩ ΜΑΣ…(Του Κώστα Σ.)

img 0566 600x426

«χιλιάδες μάτια με κοιτάνε από μακριά και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά»

Σαλεύει το πλήθος

Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, πήραν μέρος σε δεκάδες πόλεις της χώρας, από το Σύνταγμα και το Λευκό Πύργο μέχρι την Μυτιλήνη και την Καβάλα, και από τις Σέρρες μέχρι τα Χανιά.

Ένα τεράστιο κύμα λαϊκής οργής και άρνησης υποταγής στα νέα μέτρα του μεσοπρόθεσμού προγράμματος ξεχύθηκε στους δρόμους, συγκροτώντας την μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει δει η Αθήνα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η πλατεία Συντάγματος και οι γύρω δρόμοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι, ενώ το πλήθος έφτανε από την Λ. Αμαλίας μέχρι της στήλες του Ολυμπίου Διός, από την Σταδίου μέχρι την πλ Κλαύθμωνος, από την Πανεπιστημίου μέχρι τα Προπύλαια, από την Ερμού μέχρι το Μοναστηράκι.

Η αντιφατικότητα, οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις της Ελληνικής κοινωνίας βγήκαν στο δρόμο, η αμορφοποίητη διαμαρτυρία είναι  εδώ και τρομάζει τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό της. Τι κυοφορεί αυτή η επανεμφάνιση του απλού κόσμου στους δρόμους του πολιτικού γίγνεσθαι; Εδώ η συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα

Mε αφορμή την κουβέντα για την αποικιοκρατία: Δεν ήταν κι ο Μαρξισμός-Λενινισμός αποικιοκρατικός; Η περίπτωση της υπο-Σαχάριας Αφρικής

Γίνεται πολύ κουβέντα τελευταία για τον αποικιοκρατικό χαρακτήρα της δύσης απέναντι στις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου, με αφορμή την δυτική επέμβαση στην Λιβύη. Αυτή η κουβέντα γίνεται απο Μαρξιστές-Λενινιστές που λησμονούν ή αγνοούν την καταστροφή που επέφερε σε πολλές απο αυτές τις χώρες η εφαρμογή των μοντέλων του Μαρξισμού Λενινισμού για περίπου μια τριαντακονταετία απο την δεκαετία του 60 έως την κατάρρευση του υπαρκτού στις αρχές της δεκαετίας του 90.

Και δεν μιλάω μόνο για το κρατικίστικο μονοκομματικό σύστημα ανελευθερίας και πελατειακών σχέσεων, που στο κάτω κάτω ήταν κοινός τόπος και για τις αμερικανόπνευστες δικτατορίες, αλλά και για τις σοβιετόφιλες «σοσιαλιστικές» δικτατορίες. Ούτε μιλάω για τις επεμβάσεις Σοβιετικών σε Κινέζων σε Ανατολική Ευρώπη, Αφγανιστάν, Βιετνάμ κλπ.

Μιλάω κυρίως για το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο ανάπτυξης που υιοθετήθηκε απο τις χώρες του τρίτου κόσμου, που ενώ αποτίναξαν τα δεσμά του ιμπεριαλισμού και της καπιταλιστικής αποικιοκρατίας με επαναστάσεις, υιοθέτησαν ενα λιγότερο ή περισσότερο Μαρξιστικό-Λενινιστικό δρόμο ανάπτυξης. -διαβάστε εδώ τη συνέχεια>

Σχολιάστε

Filed under Αρθρα

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ (του Γιώργου Λιερού)

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ
Του Γιώργου Λιερού

Οι εξεγέρσεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Λιβύη, την Υεμένη, τα Εμιράτα κ.ά. πρέπει να ειδωθούν, παρά τις ιδιαιτερότητές τους, ως μέρη της ίδιας διαδικασίας; Ποιας; Μιας διαδικασίας αραβικής; Μουσουλμανικής; Μπορεί σήμερα να ξεδιπλωθεί στη Μέση Ανατολή μια επαναστατική διαδικασία η οποία θα τείνει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της περιοχής; Ή μήπως οι εξεγέρσεις αυτές έρχονται να προκαλέσουν την επιτάχυνση της διαδικασίας προσαρμογής των εν λόγω χωρών στον καπιταλισμό της παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς και, επίσης, να διεκδικήσουν εκ παραλλήλου την αναβάθμισή τους σε αυτά τα πλαίσια;
Μετά από πολλές δεκαετίες, βλέπουμε να εισβάλλει στην σκηνή ο ένας Αραβικός λαός, Άραβες πολίτες που ξεπερνάν τα στενά όρια και τις ιδιαίτερες φυσιογνωμίες των ξεχωριστών αραβικών εθνικών κρατών. Παρά τις διαφορές ανάμεσα στις αραβικές χώρες και ανάμεσα στις ίδιες τις εξεγέρσεις, η ταχύτητα με την οποία μεταλαμπαδεύεται η φλόγα από τη μία χώρα στην άλλη θυμίζει τις επαναστάσεις στην Ευρώπη το 1848 και το 1917/1923. Δεν πρέπει να εξαντλήσουμε την προσέγγισή μας στην περιπτωσιολογία, στην παράθεση ενός αθροίσματος συγκυριών και γεγονότων και να κρύψουμε πίσω τους τις βαθύτερες διεργασίες που τους δίνουν ενότητα και συνοχή. Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Αρθρα