Οι Αναρχικοί (του Γιάννη Κ.)


Το ΚΚΕ έχει την λογική πως οι συνθήκες δεν είναι ώριμες για την επανάσταση. Με αυτή την λογική όσοι σήμερα ριζοσπαστικοποιούνται και είναι οι ίδιοι ώριμοι για μια κοινωνική ανατροπή, θα πρέπει να φρενάρουν, να χειραγωγηθούν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι του «ψηφούλι, ψηφούλι γεμίζει το σακούλι», ενώ οι κοινωνικοί αγώνες θα πρέπει να περιορίζονται στην υπεράσπιση των «κατακτήσεων» της μισθωτής εργασίας. Το ΚΚΕ αυτό το ονομάζει «ιδεολογική πάλη», κάποιοι άλλοι το ονομάζουν ταξική προδοσία και νέα βάρκιζα.

Το ΚΚΕ έφτασε σε τέτοιο ακραίο ιδεολογισμό, που την μέρα που είχε νεκρό απο δακρυγόνο μπάτσου, δεν κουνήθηκε φυλλο! Μαζί με τις αστικές φυλλάδες, τον Θόδωρο Πάγκαλο, τον Πρετεντέρη, την Ανταρσύα και τον Σύριζα, το ΚΚΕ αναλώθηκε στο να καταγγέλει τους κακούς προβοκάτορες που του «επιτέθηκαν», αντί να στρέψει τα βέλη στην κυβέρνηση που του δολοφόνησε ένα μέλος του! Τι άλλο να περιμένει κανείς από ένα κόμμα που έχει κάνει σημαία του την νομιμότητα και την υποταγή στην σκοπιμότητα της ψηφοθηρίας και των κρατικών επιχορηγήσεων;

Οι Αναρχικοί έχουν την άποψη πως το καθεστώς πρέπει να καταλυθεί με την βία. Πως πρέπει να γίνει μπούκα στην βουλή και να καταστραφεί το σύστημα. Δεν κρίνω το αν αυτό είναι ρεαλιστικό να γίνει αυτή τη στιγμή. Η λογική των αναρχικών όμως δεν βασίζεται στον ρεαλισμό, αλλά στην πρακτική των αυτόνομων ομάδων και της επιθυμίας. Προφανώς για να γίνει αυτή η λογική πλειοψηφική χρειάζεται πρώτον χρόνος, και δεύτερον (κατα την γνώμη μου) έμπρακτα παραδείγματα κοινοτήτων που μπορούν να ζήσουν χωρίς κράτος κι αφεντικά. Δεν υπάρχει όμως σε αυτή την λογική ο υπολογισμός της πολιτικής ίντριγκας, της χειραγώγησης, της ψηφοθηρίας και της «ωριμότητας» των συνθηκών…Αν κάποιος δεν είναι ώριμος για να είναι ελεύθερος δεν παλεύει κάν…

Στις 20 Οκτώβρη συγκρούστηκαν οι δυό λογικές. Η αλήθεια είναι οτι για πρώτη φορά μετά το 74, οι αναρχικοί πήραν φαλάγγι τους ΚΚΕδες, κι αν δεν επεναίβεναν τα ΜΑΤ θα τους είχαν πετάξει έξω από την Αμαλίας. Όμως αυτή η «νίκη» δεν θα είχε σημασία αν ήταν μόνο «στρατιωτική» (Προσωπικά απεχθάνομαι λόγω ιδιοσυγκρασίας την στρατικοποίηση των πολιτικών αγώνων και της πάλης των ιδεών, η ιστορία όμως επιδεικτικά αγνοεί την ιδιοσυγκρασία μου.) Πιστεύω οτι η νίκη των αναρχικών είναι ιδεολογική. Είναι πρώτα ιδεολογική και μετά «στρατιωτική». Και δεν φαίνεται στα δελτία ειδήσεων ούτε στα εκλογικά ποσοστά. Φαίνεται στην στροφή των νέων ανθρώπων προς την αναρχία και την αντεξουσιαστική ιδεολογία, μια στροφή που δεν καταγράφουν φυσικά οι δημοσκοπήσεις. Με μιά έννοια, οι Αναρχικοί είναι οι Βελουχιώτηδες του σήμερα.

Γιάννης Κ.

Advertisements

15 Σχόλια

Filed under Αναρχία, Σκέψεις, αυτο-οργάνωση

15 responses to “Οι Αναρχικοί (του Γιάννη Κ.)

  1. Πάνος Δ.

    Αν οι Βελουχιώτηδες του σήμερα πετάνε κοτρώνες και μολότοφ σε διαδηλωτές-απεργούς επειδή βρίσκονται στο (μαζικότατο) μπλοκ του ΠΑΜΕ, τότε δε θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους. Για μένα τα πανηγύρια για την προχτεσινή ξεφτίλα από το μεγαλύτερο μέρος του αναρχικού χώρου ήταν ακριβώς το αντίθετο, ιδεολογική ήττα και ξεγύμνωμα αυτού του χώρου. Αυτό που έκανε το ΠΑΜΕ ήταν πολιτικά απαράδεκτο, αλλά η δολοφονική επίθεση που δέχτηκε το μπλοκ του είναι γεγονός εντελώς διαφορετικού επιπέδου. Χαιρετίσματα λοιπόν στην «αναρχία», εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι…

  2. το κείμενό μου είναι προκλητικό και κατανοώ την αντίδρασή σου. Η αλήθεια είναι οτι αρχικά είχα και γώ την ίδια άποψη, αλλά δεν ήμουν μπροστά στα γεγονότα. Ήμουν έτοιμος να ανεβάσω ένα άλλο κείμενο παίρνοντας την άλλη πλευρά, όταν με πρόλαβε ένας σύντροφος που είχε καλύτερη πληροφόρηση. Μετά κάθισα και το έψαξα, είδα όλες τις απόψεις, όλα τα ντοκουμέντα, φωτογραφίες, βίντεο, μαρτυρίες και προβληματίστηκα με τα εξής:

    1. Όλη η αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της, πήρε το μέρος του ΚΚΕ, και είπε τους άλλους προβοκάτορες
    2. Όλες οι τηλεοράσεις έκαναν το ίδιο
    3. Με μαρτυρίες συντρόφων, αλλά και σε πολλά blogs (κυρίως σε μια σειρά φωτογραφιών νομίζω στο blog αφορμή) φαίνεται οτι η αρχή των γεγονότων γίνεται με το μπλοκάρισμα του ΠΑΜΕ στην πορεία που ανέβαινε προς τα πάνω, που μπροστά ήταν το «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Εκεί φαίνεται καθαρά πως το δεν πληρώνω τρώει ξύλο απο το ΠΑΜΕ και οπισθοχωρεί. Από πίσω έρχονταν οι αναρχικοί.
    4. Όποιος δεί το τέλος των γεγονότων με τις πέτρες και τις μολότωφ, σίγουρα θα καταλήξει να υποστηρίξει το ΠΑΜΕ. Όμως κανείς δεν στάθηκε στην αρχή των γεγονότων και στο νταβατζιλίκι του ΠΑΜΕ προς όλους τους υπόλοιπους.
    5. Η αριστερά γλείφει το ΠΑΜΕ ολοφάνερα με την ελπίδα μιας εκλογικής συμμαχίας, ενώ όλο το σύστημα, απο τον Πάγκαλο ως τον Πρετεντέρη το γλείφει γιατί βλέπει σε αυτό μια αποτελεσματική δύναμη ελέγχου της λαϊκής οργής.

    Σε όλα αυτά υπάρχουν τρείς επιλογές: 1. ουδετερότητα, 2. υποστήριξη του ΠΑΜΕ, 3. υποστήριξη των αναρχικών
    Εγώ διάλεξα τελικά το 3, επειδή είδα πως το παιχνίδι που παίζεται οδηγεί τελικά σε μιαν απαξίωση της λαϊκής οργής, με πρόσχημα το ΠΑΜΕ. Η ουδετερότητα οδηγεί πάλι εκεί νομίζω. Θα πρέπει επίσης να πάρουμε υπόψη μας τα εξής:

    Το ΚΚΕ, Ανταρσύα, και οι λοιποί συγγενείς, μέσα απο τους λενινιστικούς πύργους τους καλούν τον κόσμο σε απεργίες διαρκείας για να ρίξουν την κυβέρνηση. Η αλήθεια είναι ‘ομως, πως μια απεργία διαρκείας ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ τους ήδη γονατισμένους εργαζόμενους. Έτσι οι ΠΟΕ-ΟΤΑ γύρισαν στην δουλειά τους ηττημένοι και εξουθενωμένοι!!! Αυτό σημαίνει πολύ απλά, πως διάφορες μορφές αντι-βίας ίσως να ήταν πιο αποτελεσματικές από την απεργία. Η εκ των έσω καταστολή αυτών των μορφών έτσι, εξυπηρετεί τον αντίπαλο.

    Το ουσιαστικό ερώτημα είναι πολύ απλό και μοναδικό: Είναι ο μόνος τρόπος ανατροπής οι εκλογές και οι απεργίες, ή υπάρχουν κι άλλοι τρόποι; Κι αν υπάρχουν κι άλλοι τρόποι, γιατί θα πρέπει κάποιος να τους αποκλείει, ή πολύ περισσότερο να τους καταστέλει; Είναι καλό να ονειρεύεσαι, αλλά είναι καλύτερο να σκέφτεσαι πολιτικά…

  3. Πάνος Δ.

    Γιατί οι «άλλοι τρόποι» μπορεί κάποιος να κρίνει ότι απομαζικοποιούν. Δε θα το κρίνω αυτό εδώ. Αλλά όταν ένα μπλοκ δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών έχει αποφασίσει να διαδηλώσει ειρηνικά, είναι λογικό να περιφρουρεί τη διαδήλωσή του από μερικές δεκάδες άτομα που θέλουν να ρίξουν πέτρες και να εξαφανιστούν στο πλήθος. Όχι, δεν έπρεπε να μονοπωλήσει το χώρο μπροστά από τη βουλή. Από την άλλη, πρακτικά, τι εμπόδισε στα αλήθεια το πάμε; Την κατάληψη της βουλής; Αυτήν που δεν έγινε στις 28-29/6; Αυτήν που δεν έγινε την Τετάρτη, μια μέρα πριν δηλαδή, που το πάμε είχε αποχωρήσει από νωρίς; Αυτήν που δεν έγινε τελικά ούτε την Πέμπτη μετά τις 5:30 που έφυγε το πάμε; Γιατί όταν έφυγε το κακό πάμε που μας εμπόδιζε υποτίθεται να μπουκάρουμε μέσα, έφυγε και ο περισσότερος υπόλοιπος κόσμος από το φόβο επεισοδίων… άρα η στάση του πάμε είχε έρεισμα ΚΑΙ στον υπόλοιπο κόσμο. Και εν τέλει δε δικαιολογείται με ΤΙΠΟΤΑ το να πέφτουν μολότοφ και κοτρώνες μέσα στον κόσμο του πάμε (δε μιλάω καν για την περιφρούρηση, μιλάω για απλούς απεργούς). Αυτό είναι το μόνο που δε χρειάζεται το κίνημα (γιατί ναι, ανεξάρτητα από της επιλογές της ηγεσίας, ο απλός κόσμος του πάμε είναι ένα σημαντικό μέρος του κινήματος).

  4. εγώ δεν συμφωνώ να ρίχνουν κάποιοι πέτρες και να κρύβονυαι στον κόσμο. Αυτό που λέω είναι, οτι πολιτικά θα ήταν ίσως πιο αποτελεσματικό στην δεδομένη συγκυρία να ρίχνει όλος ο κόσμος πέτρες. Όσο για το επιχείρημα του μαζικού ερείσματος, το μαζικό δεν σημαίνει απαραίτητα και πολιτικά αποτελεσματικό. Μαζικό έρεισμα έχουν και τα κόμματα εξουσίας. Τι σημαίνει αυτό; οτι έχουν δίκιο; Το ΠΑΜΕ τελικά τι έκανε; προστάτευε τον κόσμο του, ή άνοιγε βεντέτα με τους αναρχικούς; Γιατί κατηγορείς τους αναρχικούς που επιτίθεντο στο ΠΑΜΕ κι όχι το ΠΑΜΕ που επιτίθεντο στους αναρχικούς; Μήπως οι αναρχικοί είναι β’ κατηγορίας αντικαπιταλιστές; Γιατί; επειδή δεν έχουν βουλευτές και δεν επιχορηγούνται απο το κράτος;

  5. Η δολοφονική επίθεση ήταν κατεξοχήν του ΚΚΕ όταν έφτασαν οι τραμπούκοι του να πετάνε ανθρώπους από τα 5 μέτρα και να ρίχνουν πέτρες μέσα στην πλατεία συντάγματος όταν αυτή ήταν γεμάτη.

    Εισβολή στην βουλή μπορούσε να γίνει στις 20 Οκτώβρη κι ακριβώς για αυτό τον λόγο ανέλαβε το ΚΚΕ εργολαβικά την διάσωση της.
    Εισβολή στην βουλή μπορούσαμε να έχουμε και στις 5 Μάη αλλά τότε μας είχε παγώσει η Μαρφίν.
    Στις 19 Οκτώβρη οι πέτρες έπεφταν βροχή στην βουλή και ο κόσμος χειροκροτούσε.
    Υπήρχαν πολλές χιλιάδες κόσμου που ήταν έτοιμοι για μια νέα απόπειρα εισβολής αλλά το ΚΚΕ φρόντισε να τις αποκρούσει με νύχια και με δόντια.

    Χτες έγινε πετυχημένη εισβολή στην βουλή της Χιλής. Εδώ γιατί θεωρείται αυτό αδιανόητο; Αν δεν κάναμε εισβολή την μέρα που η βουλή ψήφιζε την διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων πότε έπρεπε να την κάνουμε;

  6. orse faskelo

    Άντε πέρασε η ωρα δεν πάτε να φάτε καμία τυρόπιτα

  7. kostas Svolis

    σ Γιάννη
    Το θέμα δεν είναι να βρούμε τις ισορροπίες, αλλά να μπορέσουμε να έχουμε καθαρή ματιά πάνω στην πραγματικότητα για να την κατανοούμε.
    Η άποψη μου είναι ότι τα γεγονότα στις 20-10 ήταν τεράστιο πισωγύρισμα του Α/Α χώρου. Δεν θα σταθώ στο ρόλο του ΚΚΕ, είναι σε όλους μας γνωστός και ξέρουμε ότι αργά η γρήγορα το ΚΚΕ θα αποτελέσει μια αντεπαναστατική δύναμη. Αν και δεν νομίζω ότι αυτό που το ενδιέφερε στις 20-10 ήταν να παίξει το ρόλο του μπάτσου και να δώσει εχέγγυα στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Αυτό το κάνει αλώστε με κάθε ευκαιρία. Ο βασικός του στόχος ήταν να «μπετονάρει» και να συσπειρώσει την βάση του και νομιμοποιήσει εκ νέου την κομματική γραμμή στην βάση του, πράγμα στο οποίο τον τελευταίο καιρό είχε σοβαρό πρόβλημα. Η επίθεση στην περιφρούρηση του ΠΑΜΕ, η οποία όμως με τα χαρακτηριστικά που είχε (μολότοφ, πέτρες κλπ) πήρε την μορφή επίθεσης σε ολόκληρο το μπλοκ του ΠΑΜΕ, ως αποτέλεσμα είχε την συσπείρωση του κόσμου του ΚΚΕ ακριβώς την στιγμή που οι κριτικές για την πολιτική του στάση πύκνωναν μέσα στις τάξεις του. Τα μέλη του ΚΚΕ πλέον νομίζουν ότι το κόμμα χτυπιέται με κάθε τρόπο από το κεφάλαιο και την αντίδραση.
    Το βασικό είναι ότι ο Α/Α χώρος επιστρέφει σε αντιλήψεις και πρακτικές που τον σημάδεψαν την δεκαετία του ΄90 τον οδήγησαν σε μαρασμό και παρακμιακά φαινόμενα. Ο εχθρός γίνεται το ΚΚΕ και φαντασιώνεται ότι θα πάρει την ρεβάνς για το 36-39 από τους σταλινικούς. Χάνει τα ηθικά πλεονεκτήματα που είχε ως χώρος εκτός του πολιτικού συστήματος. Για τον αγωνιζόμενο κόσμο γίνεται μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Είναι έτοιμος να πέσει σε μια βεντέτα, η οποία θα τον απομονώσει πολιτικά και κοινωνικά και θα ωφελήσει το κράτος, τους φασίστες και την ηγεσία του ΚΚΕ.
    Αν ο Α/Α χώρος μεταφέρει την δράση του στην αντιπαράθεση με το ΚΚΕ, και μάλιστα με στρατιωτικούς/ κάφρικους όρους έχει να χάσει πολλά και δεν θα κερδίσει τίποτα, πέρα από την τόνωση των χειρότερων χαρακτηριστικών του (ναρκισσισμός, οχλοκρατία, βουλησιαρχία, αντικοινωνικότητα κλπ)
    Κώστας Σ

    • Κώστα δεν διαφωνώ με όσα λές…απλά σε αυτό το «αν» που λές, δίνω μια απάντηση αρνητική (πάντα βέβαια σαν πολιτική εκτίμηση, κι όχι βεβαιότητα) γιατί απλούστατα οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές απο το την περίοδο 85-95…δεν πιστεύω οτι υπάρχει συνέχεια…μιλάμε για νέα χαρακτηριστικά (και αρνητικά, καί δυνατότητες)…

  8. massive

    Η δική μου άποψη είναι ότι τα γεγονότα της 20ης Οκτώβρη μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι ένα τεράστιο πισωγύρισμα για τον Α/Α χώρο. Δεν είναι από μόνα τους πισωγύρισμα. Αν ο Α/Α χώρος μεταφέρει τη δράση του, ή ποσοστό της δράσης του, σε μία βεντέτα με το κκε, τότε ναι. Θα είναι.

    Η γνώμη μου είναι ότι ο Α/Α χώρος θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν θα ασχοληθεί (μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, γιατί βραχυπρόθεσμα κάποιοι ασχολούνται απ’οτι διαβάζω) με το κκε ή οποιονδήποτε άλλον.

    Το κίνημα, αν θεωρήσουμε ότι υφίσταται κίνημα αυτή τη στιγμή, πρέπει να στρέψει τον προσανατολισμό του προς την κατεύθυνση της οργάνωσής του, της πρακτικής αλληλεγγύης μεταξύ των μελών του, και της ανάπτυξης πολυμορφικών δράσεων λαϊκής αντιβίας. Τα λόγια να γίνουν πράξη. Έτσι θα πάρει τον κόσμο μαζί του.

    «Ένα άλλο αποφασιστικό στοιχείο-ένα από τα κλειδιά των μελλοντικών επιτυχιών του κινήματος- υπήρξε η αποφυγή πολιτικών συζητήσεων ανάμεσα στους Τουπαμάρος, που έχοντας ένα κοινό ιδανικό, τον «σοσιαλισμό», προερχόντουσαν από διάφορους κύκλους της αριστεράς και εκπροσωπούσαν ένα ιδεολογικό μωσαϊκό. Η αποφυγή ακόμα κάθε πολεμικής ενάντια στα κόμματα της αριστεράς, όπως το Κ.Κ. ή αργότερα το Σοσιαλιστικό Κόμμα.
    Ένας τουπαμάρο που ρωτήθηκε για αυτό το θέμα από την Μαρία Εσθήρ Χίγιο, δήλωσε: » Αυτό που δεν πρέπει να κάνει κανένας, είναι να προσδιορίζει την πολιτική μας με επίθεση ενάντια στις άλλες ομάδες της αριστεράς. Έχουμε βαθιά συνείδηση της στειρότητας της πολεμικής στο εσωτερικό της αριστεράς. Πρέπει αυτό να τελειώσει. Πρέπει να δουλέψουμε με τρόπο δημιουργικό. Μια και η πολιτική χαράχτηκε, τα υγιή στοιχεία θα έρθουν μαζί μας. Δεν πρόκειται να ισχυριστούμε πως η γραμμή μας ήταν η μόνη σωστή. Μόνο τα γεγονότα το αποδείχνουν. »

    από: «ΤΟΥΠΑΜΑΡΟΣ: Οι αντάρτες των πόλεων στην Ουρουγουάη.»
    Αλαίν Λαμπρούς – σελ.31

  9. Γιατί ρε παιδιά όταν οι στελεχάρες του πάμε ήταν μπροστά στη βουλή τα ματ απουσίαζαν; Δεν έχω ξανακούσει διαδήλωση όπου οι διαδηλωτές να παίρνουν τον ρόλο της κρατικής εξουσίας! Δεν ξανάγινε!

  10. γινόταν συνέχεια όλη την δεκαετία του 80 με τους ίδιους πρωταγωνιστές…

  11. Παράθεμα: Αντί να κοιτάμε το δάσος κοιτάμε το δέντρο∙ αντί για το φεγγάρι, το δάχτυλο. Ιδού το πρόβλημα: ποιος θα έχει την εργολαβία της «επανάστασης»

  12. Παράθεμα: Αντί να κοιτάμε το δάσος κοιτάμε το δέντρο∙ αντί για το φεγγάρι, το δάχτυλο. Ιδού το πρόβλημα: ποιος θα έχει την εργολαβία της «επανάστασης»

  13. Παράθεμα: Αντί να κοιτάμε το δάσος κοιτάμε το δέντρο∙ αντί για το φεγγάρι, το δάχτυλο. Ιδού το πρόβλημα: ποιος θα έχει την εργολαβία της «επανάστασης»

  14. Μια χαμένη ευκαιρία με ένα πικρό τέλος
    Τα γεγονότα της Πέμπτης (σύγκρουση ΚΚΕ αναρχικών με δεκάδες τραυματίες και ο θάνατος του 53χρονου άνεργου οικοδόμου Δημήτρη Κοτσαρίδη μέλους του ΚΚΕ, από ανακοπή που το πιθανότερο σχετίζεται όχι τόσο με την ένταση των γεγονότων όσο με τα χημικά που εισέπνευσε ο άτυχος εργάτης από αυτά που σωρηδόν έριξε η αστυνομία στο χώρο του Συντάγματος) και ο κύκλος που άνοιξε μετά από αυτά έκλεισαν με πολύ άδοξο τρόπο την μεγαλύτερη λαϊκή κινητοποίηση στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση. Μαζί του έκλεισε και το ξέσπασμα των «άγριων» απεργιών και καταλήψεων που άνοιξαν τις προηγούμενες μέρες. Το κίνημα έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να αντιπαρατεθεί τελειωτικά με την κυβέρνηση του ΓΑΠ μεταθέτοντας τις εκκρεμότητές για έναν επόμενο γύρο. Continue reading →

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s