Άμεση Δημοκρατία και Κοινωνική Ισότητα

Ιστορία και βία

Είναι γεγονός πως οποιαδήποτε πολιτειακή αλλαγή στην ιστορία της ανθρωπότητας βρισκόταν πάντα μέσα στα πλαίσια και τα όρια των κοινωνικών σχέσεων μέσα στα οποία εφαρμοζόταν. Έτσι ακόμα και οι πιό ριζοσπαστικές ιδέες και προθέσεις, σκόνταφταν πάνω στο χαρακτήρα των κοινωνικών σχέσεων και στο συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες. Οι ιδέες που δεν έπαιρναν υπόψη τους αυτές τις σχέσεις κι αυτό τον συσχετισμό κατέληγαν συχνά σε τερατογεννέσεις, ή ακόμα και στην εξυπηρέτηση σκοπών αντίθετων από τις προθέσεις τους.

Τα παραδείγματα είναι πολλά, πάρα πολλά. Από την Αμερικανική και την Γαλλική Επανάσταση, έως την Οκτωβριανή επανάσταση ή ακόμα και την Ελληνική επανάσταση της ανεξαρτησίας το 1821. Αν πάμε ακόμα πιό παλιά το πιό χτυπητό παράδειγμα απόκλισης μεταξύ «διακήρυξης» και εφαρμογής βρίσκεται αναμφίβολα στον Χριστιανισμό και την τεράστια απόσταση μεταξύ Ευαγγελίων και Εκκλησίας. Παρόλο που αυτές τις αποκλίσεις τις γνωρίζουμε όλοι, σπάνια μπαίνουμε λίγο πιο βαθειά να δούμε τις αιτίες τους. Τις περισσότερες φορές ξεμπερδεύουμε με το να αποδίδουμε σκοτεινά ελατήρια στους φορείς των ιδεών. Λέμε, δεν ήθελαν αυτό που έλεγαν, αλλά κάτι άλλο, κι εξαπατούσαν τον κόσμο εξαρχής. Όμως αυτό δεν εξηγεί την ορμή χιλιάδων ανθρώπων που ήταν έτοιμοι να δώσουν την ζωή τους για τις ιδέες τους, και πολλοί όντως την έδωσαν. Δεν μπορούσαν να είναι όλοι αυτοί οι ανιδιοτελείς αγωνιστές απατεώνες. Άρα, ασφαλέστερη εξήγηση είναι πως δεν ήταν οι ιδέες απατηλές εξ’ αρχής, αλλά οτι οι συνθήκες ΕΚΕΙΝΗ την στιγμή, για ΕΚΕΙΝΕΣ τις ιδέες, σε ΕΚΕΙΝΟ τον τόπο δεν ήταν δυνατό να γίνουν πράξη.

Η Ιστορία βέβαια ποτέ δεν βαδίζει με ρεαλισμό, ούτε με προσεκτικά βήματα, ούτε με λογική. Η Ιστορία είναι ένα καράβι που χτυπιέται είτε στα βράχια της ανάγκης, του συμφέροντος και των άγριων ενστίκτων της επιβίωσης των ανθρώπων, είτε δέρνεται από τα κύματα του πάθους τους για ελευθερία. Έτσι, το να μην ανταποκρίνονται οι ιδέες και οι προθέσεις στις συνθήκες είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση. Είναι μάλιστα κι ένας από τους κινητήριους νόμους της Ιστορίας, αυτό που ο Μάρξ, ονόμαζε «βία». Βία με αυτή την έννοια δεν είναι μόνον η φυσική βία. Είναι κυρίως η πίεση στην κοινωνία ή στον άνθρωπο να πάει πιο πέρα απο εκεί που μπορεί, ή ο φραγμός και το μπλόκο στον άνθρωπο ή στην κοινωνία να πάει εκεί που θέλει. Συνήθως αυτό που συμβαίνει, επειδή οι κοινωνίες δεν είναι ομοιογεννείς, είναι η βία να ασκείται απο ομάδες ανθρώπων πάνω σε άλλες ομάδες ανθρώπων, παρόλο που στην συνείδησή τους αυτή η βία από, ή επί, συλλαμβάνεται σαν βία ατομική. Όσο μεγαλύτερες οι ανισότητες λοιπόν σε μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερη και η βία.

Πολιτειακή και κοινωνική ισότητα

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα της αστικής δημοκρατίας είναι η κοινωνική ανισότητα. Στην ουσία ενώ διακηρήσσεται η πολιτειακή ισότητα ανάμεσα στους πολίτες (όλοι ίσοι απέναντι στους νόμους, όλοι με ίδιο δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι), η κοινωνική ανισότητα υπονομεύει την πολιτειακή και στην ουσία δεν της επιτρέπει να εφαρμοστεί. Άν για παράδειγμα για να αποφυλακιστεί κάποιος κατηγορούμενος χρειάζεται ας πούμε 10.000 ευρώ εγγύηση, είναι εμφανές πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ. Αυτός που έχει 10.000 ευρώ είναι «πιό ίσος» απο αυτόν που δέν έχει. Τα παραδείγματα είναι χιλιάδες. Ένα παιδί που γεννιέται σε ένα ακριτικό νησί, δεν είναι ίσο με ένα παιδί που γεννιέται στο Ψυχικό, ένας άνθρωπος που νοσεί στην ορεινή Ήπειρο δεν είναι ίσος με έναν ασθενή στην Αθήνα και ούτω καθεξής.

Οι ανισότητες αφορούν σε τέσσερα βασικά ζητήματα. Πρώτο είναι ό,τι σχετίζεται με περιουσία και ιδιοκτησία. Δεν είναι μόνο η ισότητα απέναντι στους νόμους, δεν είναι μόνο η δυνατότητα των πλουσίων να είναι αφεντικά των φτωχών, δεν είναι ούτε καν μόνο η καλύτερη πρόσβαση που έχουν σε όλα τα αγαθά. Είναι κυρίως η δυνατότητα που έχουν οι πλούσιοι να επηρρεάζουν τους πολιτικούς και τις πολιτικές αποφάσεις, είτε άμεσα εξαγοράζοντάς τους, είτε έμμεσα στηρίζοντας με την ευρύτερη δύναμή τους, τις πολιτικές τους καριέρες. Υπάρχει μια ταινία του Φρανκ Κάπρα πάνω σ’ αυτό: «Ο κύριος Σμίθ πάει στην Ουάσιγκτον». Καταπληκτική ταινία, την συστήνω ανεπιφύλακτα.

Η δεύτερη ανισότητα αφορά το φύλο, την φυλή, την καταγωγή, την ηλικία, την σεξουαλική προτίμηση. Αυτή η ανισότητα αφορά κυρίως στην ανάγκη των ανθρώπων για ελευθερία και την απειλή που νιώθουν όσοι έχουν εξουσία απο αυτή την ανάγκη. Απο πολύ παλιά οι άνθρωποι κατάλαβαν πως για να επιβιώσουν οι ίδιοι καλύτερα και ασφαλέστερα μπορούν να χρησιμοποιούν άλλους ανθρώπους για σκλάβους. Γι αυτό το σκοπό χρησιμοποιούσαν δυό βασικά μέσα: την βία, και την συνήθεια. Η συνήθεια εφαρμοζόταν στους σκλάβους αφού είχαν γίνει σκλάβοι, κι είχε σκοπό να τους κάνει να ξεχάσουν οτι κάποτε ήταν ελεύθεροι. Μετά απο δυό, τρείς γενιές το πετύχαιναν, αλλά όχι για πάντα, γιατί η φλόγα της ελευθερίας είναι ένα ένστικτο για τον άνθρωπο που μπορεί να μειώνεται αλλά δεν σβήνει ποτέ. Σήμερα είναι συνήθεια να λέμε πως η βουλή έχει 85% άνδρες και 15% γυναίκες, κι ότι είναι φυσιολογικό, δυσάρεστο μεν αλλά πολιτειακά «νόμιμο». Πως γίνεται όμως το μισό του πληθυσμού να εκπροσωπείται από το 15% στο νομοθετικό σώμα; Είναι γιατί έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την γυναίκα σαν εξώφυλλο, σαν μοντέλο, και σαν αισθητικό ή πορνογραφικό αντικείμενο ή σαν νοικοκυρά και μητέρα μόνο, και είμαστε όλοι σκλάβοι αυτής της συνήθειας. Το ίδιο με τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες, τα παιδιά, τους γέρους. Όλοι τους και όλοι μας σκλάβοι, μιας  εικόνας που βολεύει τους έχοντες την εξουσία την οικονομική και την πολιτική. Ο ρατσισμός έχει αυτή την βάση: Για να διατηρήσει μια κοινωνική ομάδα την κυριαρχία της αναγορεύει τους άλλους σε κατώτερους, όπως γίνεται στην Αμερική με τους λευκούς βορειο-Ευρωπαίκής καταγωγής απέναντι σε όλους τους άλλους.

Η τρίτη ανισότητα είναι αυτή της μόρφωσης, της γνώσης και της πληροφορίας. Είναι πολύ σημαντική ανισότητα και έχει υποτιμηθεί. Στην ουσία όλα τα αυταρχικά καθεστώτα, μαζί και η αστική δημοκρατία, στηρίζονται πέρα απο το μονοπώλιο της βίας, σε αυτήν την ανισότητα. Η «μυστική γνώση» ήταν απο παλιά όπλο της κάθε εξουσίας. Με την ανάπτυξη όμως του καταμερισμού εργασίας, πολλές περιοχές «μυστικής γνώσης», πέρασαν από τα ιερατεία στην τεχνική και στην επιστήμη, δηλαδή σε αυτό που αποκαλούμε τεχνολογία και τεχνογνωσία. Αυτή σήμερα είναι η πιό σκληρή και αδυσώπητη μορφή ανισότητας, και κάνει τους ανθρώπους που δεν κατέχουν ειδικές μορφές γνώσης, σκλάβους αυτών που τις κατέχουν. Η εκπαίδευση είναι δομημένη έτσι ώστε να αναπαράγει αυτήν την ανισότητα. Όμως υπάρχουν και πιο απλές μορφές. Στην Αφρική επίσημες γλώσσες των χωρών είναι αυτές των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, Αγγλική, Γαλλική και Πορτογαλική, και οι τοπικές διάλεκτοι μιλιούνται μόνο στις αντίστοιχες επαρχίες. Όσοι γνωρίζουν τις επίσημες γλώσσες είναι «πιο ίσοι» απο τους άλλους. Η εκπαίδευση έτσι γίνεται απο αγαθό, πηγή ανισότητας.

Η τελευταία ανισότητα είναι κι αυτή υποτιμημένη, αλλά είναι πολύ σημαντική. Είναι η γεωγραφική ανισότητα. Πόσο ίσοι είναι δυό άνθρωποι που λόγω γεωγραφικής θέσης έχουν διαφορετική πρόσβαση σε αγαθά που δεν είναι φυσικά αλλά κοινωνικά; όπως πχ. η υγεία, η εκπαίδευση, η πληροφορία κλπ.;

Άμεση Δημοκρατία και κοινωνική ισότητα

Όπως είπα πριν η Ιστορία δεν προχωράει με άλματα, ούτε σύμφωνα με την βούληση κάποιων ανθρώπων ή ομάδων, αλλά μέσω της πάλης και του συσχετισμού δύναμης μεταξύ ομάδων που υπάρχουν στην κοινωνία, κι όχι ομάδων που υπάρχουν απλά στα μυαλά των φιλοσόφων, ή με τα χαρακτηριστικά που φαντάζονται οι φιλόσοφοι. Το ζήτημα λοιπόν της άμεσης δημοκρατίας δεν είναι μια σύλληψη που μας φέρνει με ένα σάλτο πίσω στην Αρχαία Αθήνα, ούτε μια επινόηση κάποιων αγανακτησμένων Ελλήνων, Ισπανών ή Μεξικάνων. Στην ουσία η άμεση δημοκρατία ή αυτο-οργάνωση, ή πραγματική δημοκρατία, ή όπως αλλιώς ονομάζεται κατά τόπους, είναι η απάντηση της Ιστορίας στις τέσσερις μορφές ανισότητας που γιγάντωσε η ίδια η αστική δημοκρατία στην πορεία στήριξης και αναπαραγωγής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Είναι όμως και ταυτόχρονα η απάντηση στο αποτυχημένο πείραμα του σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη και αλλού.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η απάντηση είναι μια απάντηση λίγων, που θέλουν να σπρώξουν με βία την Ιστορία πιό μπροστά απο ότι μπορεί να αντέξει το σκαρί της, ή αντίθετα είναι η απάντηση πολλών που με διαφορετικούς τρόπους (βασικά με τις 4 μορφές ανισότητας που προείπα) εμποδίζονται και μπλοκάρονται απο τις εξουσίες να πάνε εκεί που πραγματικά θέλουν. Φυσικά ο καθένας εδώ απαντάει ανάλογα με το μπλόκ στο οποίο ανήκει.

Είναι θλιβερό, να το πούμε ακόμη μια φορά, που η αριστερά στην μεγάλη της πλειοψηφία, ανήκει στο συντηρητικό μπλόκ και συντάσσεται μαζί με την αστική εξουσία (γι αυτό άλλωστε ζητάει εκλογές, κι όχι άμεση δημοκρατία)! Ακούμε συνέχεια, «δεν είναι ώριμες οι συνθήκες», «προέχει το πολιτικό σχέδιο», «το σήμερα», «προηγείται η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής» και άλλα τέτοια. Όμως, παρόλο που η αριστερά είναι στην συντήρηση, δεν πρέπει εμείς που θέλουμε την άμεση δημοκρατία σαν στρατηγικό στόχο, να της χαρίσουμε την θεωρία για την κοινωνία και την κοινωνική ανισότητα. Εκεί η αριστερά μπορεί να νιώθει άνετα λόγω της μαρξιστικής παράδοσης. Όμως αυτή η παράδοση αφορά μόνο στην πρώτη μορφή ανισότητας, την περιουσιακή και ιδιοκτησιακή. Η αριστερά δεν έχει τίποτα να μας πεί αν την ρωτήσουμε ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΟΜΗ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ που θεωρεί απαραίτητες για την κατάληψη της εξουσίας, ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΑΚΕΡΑΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ; Τα ίδια ερωτήματα ισχύουν και για άλλες «πρωτοπορίες» πέραν της αριστεράς, αναρχικές, αντεξουσιαστικές και ελευθεριακές που θέτουν σε πρώτη μοίρα το «πολιτικό σχέδιο», συχνά εκφρασμένο και ως συγκρουσιακό υπερθέαμα (γιατί πώς αλλιώς;),  κι όχι την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων και την ανατροπή των κοινωνικών ανισοτήτων.

Γιάννης Κ.

Υ.Γ.   Αυτοί που λένε πως το ποιός παίρνει τις αποφάσεις είναι ζήτημα δευτερεύον σε μια κοινωνία, είναι συνήθως αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις σε βάρος των υπολοίπων!

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under Πολιτική, Σκέψεις

9 responses to “Άμεση Δημοκρατία και Κοινωνική Ισότητα

  1. markos

    Το άρθρο σου με βρίσκει σε πολλά σημεία σύμφωνο και ιδιως οι αγνές προθέσεις σου.
    Ομως η ιστορική εμπειρία δείχνει οτι ο καπιταλισμός δυστυχώς θα είναι για αρκετό καιρό ακόμη το κυριαρχο συστημα και κάθε σκέψη για πραγματική ή άμεση δημοκρατία θα παραμένει ουτοπία.
    Σαν προπαγανδιστικό σλόγκαν χρησιμέυει και παίζει το ρόλο του βέβαια, αλλά τελικά πρέπει να ωριμάσουν οι αντικειμενικές συνθήκες για τον Σοσιαλισμό -με μορφές άμεσης δημοκρατίας- αλλά πρέπει να ωριμάσουν και οι άνθρωποι ,ιδίως οι εργαζόμενοι.
    Ακόμη όμως και τότε οι ανθρωποι απο την φύση τους επιζητούν να έχουν κάποιο αρχηγό, μάγο. θεό, ιστρούκτορα, κόμμα, κλπ που να λύνει τα προβλήματά τους-βλπ Η ψυχολογία των μαζών και το εγώ, Φρόυδ-
    Επομένως τα εμπόδια δεν είναι μόνο στον καπιταλισμό αλλά και στον ψυχισμό του ανθρώπου που έχει χαρακτεί από την πρωτόγονη εποχή.
    Η μάζα διψάει για υποταγή και αρχηγό , όπως η γυναίκα για ,,άνδρα.,,
    Επομένως ο λαός θα πρέπει να επιλέγει κάποτε τους ανθρώπους του και να είναι σε θέση να τους ελέγχει.
    Απαραίτητη προυπόθεση- και όχι η μοναδική- είναι τα μέσα παραγωγής να είναι πραγματικά κοινωνική ιδιοκτησία.

    • αννίκα

      Σύντροφε, Γιάννη,
      Απαντώντας στον Markos, θεώρησε ότι παράλληλα καταθέτω και την εκτίμησή μου για το άρθρο σου.

      Markos,
      Το σχόλιό σου στο άρθρο του Γιάννη, μου δημιούργησε απορίες, πέρα από ενστάσεις. Συμφωνείς με πολλά σημεία, και επαινείς τις αγνές προθέσεις του. Η ένστασή μου ξεκινά με το χαρακτηρισμό «αγνές». Η σημασιοδότηση της έννοιας της λέξης, όπως αυτή ενισχύεται από παρακάτω λέξεις σου, όπως «δυστυχώς», «ακόμη» και «παραμένει», οδηγεί τον αναγνώστη στο συμπέρασμα ότι «αγνές» = αφελείς, ονειρικές, καλές αλλά μη επωφελείς, θετικές αλλά μη εφικτές, εφόσον «ο καπιταλισμός… κυρίαρχο σύστημα», άρα η «δημοκρατία» (καταχρηστικά και ως άμεση) = ΟΥΤΟΠΙΑ, και άρα, δηλαδή, το υπάρχον κουτσοπόρευμα με την αστικο-αντιπροσωπευτικο-κοινοβουλευτική = ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΣ.

      Από αυτή τη σημασιοδότηση ξεκινάς για να καταλήξεις – κυρίως, κρίνω – στη σημαντικότερη ανάλογη της «ουτοπίας»! Αυτό που αποκαλύπτεται – είτε είναι στις δικές σου προθέσεις, είτε όχι – εννοεί την «ουτοπία» ως κάτι ανάλογο με το «αγνές». Αλλά και πέραν αυτού: του αποκλειστικά φανταστικού = της χίμαιρας, του εξωπραγματικού, με την έννοια της λέξης που ο Thomas Moor έπλασε το 1516 για την ιδεατή κοινωνική τελειότητα. Πλην, όμως, σήμερα – γνωρίζεις, είμαι σίγουρη – η «ουτοπία» χρησιμεύει και χρησιμοποιείται σημασιολογικά ως κινητήριος μοχλός σημασιοδότησης του φαντασιακού (και όχι του φανταστικού), δηλ. αυτού που φαντάζει – φαίνεται μπροστά: της αναπαράστασης δηλ. μιας δυνατά εφικτής μελλοντικής κατάστασης κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, όπως και αυτές που εκτιμά ο Γιάννης. Και το δυνατό να συμβεί, αν θυμάσαι από το σκολειό, αποδίδεται με το πρώτο είδος των υποθετικών λόγων, το οποίο αντλεί τα δεδομένα -και της υπόθεσης και της απόδοσης – από την πραγματικότητα, με μαθηματικούς όρους και όπως αυτή συμβαίνει, και κινεί τις θετικές ή αρνητικές πιθανότητες στο δυνατά ανατρέψιμο ποσοστό του 50%. Καταλαβαίνει κανείς, συνεπώς, γιατί η μαθηματική λογική που εμπεριέχει η γραμματική και στα τρία είδη των υποθέσεων, αποτελεί τη βάση των επιλογών και των εκτιμήσεων της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής καθημερινότητας στις συμπεριφορές και στις πράξεις μας. Όταν, επιπλέον, όλα αυτά συνδυαστούν με τη σχετικότητα που διέπει τα πράγματα, τίποτα δεν αποκλείει τις θετικές ή αρνητικές ανατροπές ή εξελίξεις σε σχέση με το φαντασιακό.

      Οι προθέσεις του Γιάννη, λοιπόν, δεν είναι καθόλου αγνές, καθόλου ουτοπικές και καθόλου σύμφωνες με τις παραπάνω εκτιμήσεις που κάνεις! Στην ουσία, ο Γιάννης δεν εκφράζει προθέσεις! Αντίθετα, αξιοποιώντας τις κλασσικές αρχές της κριτικής προσέγγισης, τοποθετείται στο πραγματικό των ανισοτήτων οι οποίες και πραγματικά συνεπάγονται, όχι απλά έλλειμμα δημοκρατίας, αλλά απουσία στοιχειώδους δημοκρατίας!!! Ένα, το λιγότερο, συμπέρασμα που βγαίνει από το άρθρο, συνεπώς, είναι ότι η κατάρριψη των ψευδαισθήσεων ΕΙΝΑΙ εφικτή καθώς με αδιαμφισβήτητη οικονομία παροντικής και αναδρομικής επιχειρηματολογίας και τεκμηρίωσης – και μέσα στα περιοριστικά επικοινωνιακά πλαίσια ενός άρθρου – ο Γιάννης καταδεικνύει το γεγονός ότι αυτό που ζούμε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Δημοκρατία, αλλά ξεδιάντροπος ισχυρισμός και απάτη περί πραγματικά τοιαύτης! Άρα, πραγματισμός!

      Σαφώς και οι αναφορές του είναι κοινή – για πολλούς- γνώση, και δεν είναι πρόθεσή του να κομίσει γλαύκα στην Αθήνα. Δεδομένων, όμως των συνθηκών της πολύπλευρης αμφισβήτησης και της πολεμικής που υφίστανται τα κινήματα, οι πλατείες και όσοι στέκονται απέναντι στο καταστροφικό γίγνεσθαι – που αποκλειστικό στόχο έχει την κατάλυση και αυτής ακόμα της ψευδούς δημοκρατίας – χρέος του Γιάννη, και του κάθε Γιάννη που και μπορεί και θέλει, παραμένει να είναι η ακατάπαυτη αυτοδέσμευση και ο προσωπικός, ακόμα, αγώνας για την κοινή έγερση και κινητοποίηση για ό,τι αποτελεί όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση για τη διεκδίκηση της Δημοκρατίας.

      Κάπου εκεί βρίσκεται και η απορία μου, αναφορικά με το σχόλιό σου. Πώς γίνεται να συμφωνείς με αυτά που, μάλλον, δε γίνεται να διαφωνήσεις γιατί οι αντιθέσεις που παραθέτει είναι κραυγαλέες, αλλά τις παρακάμπτεις προκειμένου να κάνεις το άλμα ότι η άμεση δημοκρατία είναι καλή σα σλόγκαν, «αλλά τελικά πρέπει να ωριμάσουν οι αντικειμενικές συνθήκες για τον Σοσιαλισμό -με μορφές άμεσης δημοκρατίας- αλλά πρέπει να ωριμάσουν και οι άνθρωποι, ιδίως οι εργαζόμενοι»; Πώς υποβαθμίζεις την ιστορικότητα, την παροντικότητα και την μελλοντικότητα της ανάγκης για δημοκρατία στο επίπεδο του σλόγκαν; Γιατί σχολιάζεις με ασάφεια και αοριστολογία και δεν λες καθαρά γιατί οι παρούσες συνθήκες δεν είναι ούτε αντικειμενικές, ούτε ώριμες; Αλλά, επιπλέον, και γιατί οι άνθρωποι είναι ακόμα άγουροι, ύστερα από μια τόσο παραγεμισμένη νεότερη Ιστορία λαϊκών αγώνων αλλά και συστημικών προδοσιών και ανατροπών;

      Μήπως η παρατεταμένη και ανιστόρητη ανεπάρκεια της Αριστεράς, ανά τους διάφορους τόπους σαν και το δικό μας, αλλά και η προσαρμογή της στο ισχύον πολιτικό σύστημα, έχει μετατρέψει τα αποκομισμένα γνωστικά δεδομένα σε αποκοιμισμένα ή απολιθωμένα συμπλέγματα γόρδιου δεσμού και δε μπορεί να βρει άκρη και να μοιράσει το άχυρο σε δυο γαϊδούρια; Μήπως, λοιπόν, η ανετοιμότητα και η ανωριμότητα που αναφέρεις είναι και η πρόφαση μιας ωφελιμιστικής αναβλητικότητας εις το διηνεκές, ώστε αυτή καθαυτή η πρόφαση να εξασφαλίζει προσχήματα σε μια αναποτελεσματική – ντόπια ή άλλη – Αριστερά για την τυπική, και μόνο κοινοβουλευτική, ύπαρξή της; Μήπως οι συγκυρίες των τιθέμενων προταγμάτων για άμεση δημοκρατία ή σοσιαλισμό και των ικανοτήτων μιας τέτοιας αριστεράς είναι στην πραγματικότητα το Ασύμβατο; Μήπως έχεις πεισθεί από μια τέτοια αριστερά ώστε ο Γιάννης, και ο κάθε Γιάννης και πάλι, να φαίνεται «αγνός» μεν «ουτοπικός» δε; Πως απαντάς στο γιατί ο κόσμος παρόλα αυτά προτάσσει; Από φούρια; Και από πού η φούρια; Εκ του μηδενός; Το αίτιο, ανύπαρκτο; Η αιτίαση, ουτοπική; Το προσδοκόμενο αιτιατό, μάταιο; Είναι δυνατό να διανοηθεί κανείς ότι χωρίς Αριστερά δεν υπάρχει λαός, και όχι το αντίστροφο, και συνεπώς οι διεκδικήσεις του, ως ακηδεμόνευτες, παραμένουν ουτοπίες, με την κατά Thomas Moor, 1516, έννοια;

      Αναφορικά με τα παρακάτω σχόλια περί του πρωτόγονου της φύσεως των ανθρώπων και της ανάγκης τους για αρχηγούς και θεούς, αλλά και τα συμπεράσματα περί της πρωτογονικής σφραγίδας του ψυχισμού…«Επομένως τα εμπόδια δεν είναι μόνο στον καπιταλισμό αλλά και στον ψυχισμό του ανθρώπου που έχει χαρακτεί από την πρωτόγονη εποχή. Η μάζα διψάει για υποταγή και αρχηγό , όπως η γυναίκα για ,,άνδρα.,, Επομένως ο λαός θα πρέπει να επιλέγει κάποτε τους ανθρώπους του και να είναι σε θέση να τους ελέγχει» (!) οι άνθρωποι είναι άλλοτε «μάζα» και άλλοτε «λαός»! Δεν διακρίνεις ειδοποιούς διαφορές; Με από καιρό αμφισβητούμενους ψυχολογικούς και με ακραίους και αφοριστικούς όρους – ακόμα και περί διψασμένης για άνδρα γυναίκας – εξάγεις συμπεράσματα που αδικούν και τη νοημοσύνη σου, και των αναγνωστών σου, και δε λες πώς και με ποια ξαφνικά αναβαθμισμένα κριτήρια αυτό το αποτύπωμα σκιάς λαού που περιγράφεις να διψά για υποταγή – ως η γυνή το δυναμικό και εξουσιαστικό(;) σερνικό(;), – θα μπορεί να κρίνει, να επιλέγει , και πολύ περισσότερο να ελέγχει τους «ανθρώπους του»!!! Μήπως από το μέγεθος του ηγετικού πέους; … «Μα τον λατρεύω, κι είναι το φως μου, γιατί ‘ναι – βλέπεις – ο άνθρωπός μου» (τραγούδι του 50, με Σοφία Βέμπο);;;!!!. Και μιλώ αυστηρά και καθόλου χυδαία!!! Είσαι σίγουρος για το σε ποιο τύπο ανήκεις; Στην αφορισμένη μάζα, ή στον προνομιούχο λαό; Τουλάχιστον, αν έχεις κατοχυρώσει το προνόμιο της αναβαθμισμένης ελίτ, οι διψασμένοι να σε έχουμε στα υπ’ όψη για ηγέτη ή και για επιβήτορα, ειδικότερα εμείς οι διψασμένες!!!

      Δεν μας μπερδεύεις, όμως, όσο μπερδεμένα και να τα λες: «Έρδεν, μινέρδεν, έρδε μπούρμπουλη» λένε στην περιοχή της Τρίπολης, απ’ όπου και ο άνδρας μου. Ίσως είναι αρβανίτικη έκφραση, ίσως όχι, αλλά με σαφές το περιεχόμενο της εννοίας της ασάφειας, όπως και το «άρες, μάρες, κουκουνάρες»!

      Με αναβαθμισμένη κατανόηση

      Αννίκα Θαρροπούλου

  2. markos

    Αννικα, επιβεβαιώνεις απόλυτα οτι βρισκόσαστε στην χώρα του ονείρου και της ουτοπίας μαζί με όλη την πλατεία.
    Δεν υπάρξε, δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει Δημοκρατία-άμεση, έμμεση κλπ- αν τα μέσα παραγωγής δεν είναι σε κοινοκτημοσύνη και εργατικό έλεγχο.
    Γκέκε?

    • @ markos
      με κράτος ή χωρίς κράτος; με «κόμμα» ή χωρίς «κόμμα»; η ιστορία θέτει αυτό το ερώτημα. Δεν είμαστε στο 1905, αλλά στο 2011. Απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής υπήρξε στον «υπαρκτό σοσιαλισμό», δημοκρατία όμως, άμεση ή έμμεση, δεν υπήρξε! Δεν σε προβλημάτισε ποτέ αυτό; Μήπως το «ποιός παίρνει τις αποφάσεις» δεν είναι δευτερεύον ζήτημα; δεν είναι εποικοδόμημα; Μήπως τελικά, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗ ΧΩΡΙΣ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

      υγ. για να μην πώ οτι το κόμμα σου ο ΣΥΝ δεν θέτει κανένα ζήτημα κοινωνικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, ή εργατικού ελέγχου, αλλά μόνον ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ πάνω στην ιδιωτική ιδιοκτησία. Η υποκρισία του αριστερού στο απόγειό της!

    • αννίκα

      Markos,
      Απαντώ αμέσως στο διακριτικό σου ερώτημα. Ναι, γκέκε, αλλά όχι επειδή με έπεισες εσύ, προσωπικά, αλλά η αλήθεια της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, και η διαχείριση του παραγόμενου πλούτου από όσους τον παράγουν μέσα από σχέσεις ισότητας και συνευθύνης, ισοκατανομής και συναπόφασης των ιδίων! Δηλαδή, των άμεσων σχέσεων της δημοκρατίας, δηλαδή κατά την αντίληψη και κρίση των κοινοτήτων των παραγωγών κάθε τομέα, δηλαδή αυτοκυρίαχα και χωρίς κρατικές παρεμβάσεις σοβιέτ, χωρίς κόμμα κυριαρχικό εντολέα και εξουσιαστή των πάντων, δηλαδή, χωρίς ηγέτες και ηγεμόνες, δηλαδή, με εναλλασσόμενους και ανακλητούς υπεύθυνους να υλοποιούν απαρέκλητα και απαρέμβατα τις αποφάσεις των εντολέων πολιτών των κοινοτήτων, και άλλα πολλά ανάλογα, που αποτελούν μια αλήθεια που πείθει από μόνη της, ΧΩΡΙΣ προωθητές του δικού σου τύπου, που το μόνο που κατορθώνουν είναι, όχι μόνο να την εκθέτουν, αλλά και να την απειλούν, κυρίως!

      ΔΕΝ απάντησες σε κανένα ερώτημά μου, κρίνω ότι τα απαξίωσες όλα, συνεχίζοντας να συμπεραίνεις απαξιωτικά, αυθαίρετα και χωρίς στοιχεία, πχ περί πλατείας στην οποία δυστυχώς δεν βρίσκομαι γιατί ζω αλλού, και με εξίσου δραματικούς ισχυρισμούς όπως στο πρώτο σου σχόλιο, με την εξουσιαστικότητα του «γκέκε» και του αυταρχισμού που επιλέγεις να επιβάλεις! Δυστυχώς, και για την κοινοκτημοσύνη και για μένα και για σένα, η εχθρική επιθετικότητα με την οποία λειτουργείς, δεν εξυπηρετεί ούτε τις κοινές μας αλήθειες, ούτε την έντιμη επικοινωνία και της διαφωνίας ακόμα, πολύ δε περισσότερο την προσέγγιση, που σα μέγιστο έλλειμμα και ζητούμενο έχει ανάγκη η αριστερά, αλλά και η κατά τον δικό σου αφορισμό «μάζα» για να γίνει επιτέλους «λαός», όπως εσύ τον αντιλαμβάνεσαι!

      Αν κρίνεις ότι θέλεις κάτι να πεις, θα περιμένω.

      Συντροφικά
      Αννίκα Θ.

  3. markos

    Αννίκα, Η πραγματική Δημοκρατία και η κοινοκτημοσήνη στα μέσα παραγωγής πάνε χέρι- χέρι διαλεκτικά. Δεν πάει το ένα χωρίς το άλλο.
    Αυτό δεν το αναγράφει το άρθρο πουθενά. Σας το έβγαλα και από τους δυο με το τσιγκέλι και με κόπο.
    Αν το δέχεσθε , χαλάλι ο κόπος μου.
    Συντροφικά
    Μαρκος

    • αννίκα

      Markos,
      Μπράβο σου, που ανενδοίαστα εκθέτεις την αυταρέσκειά σου με ένα αίσθημα μεγαλείου, που πιθανόν χρειάζεσαι για την αυτό-επιβεβαίωσή σου. Οφείλω, όμως, να κρατήσω και κάποια επιφύλαξη, στην απίθανη περίπτωση να απαντάς με «χιούμορ». Αλλά, Markos, και σ’ αυτήν την καλύτερη περίπτωση, το «Σας το έβγαλα και από τους δυο με το τσιγκέλι και με κόπο.» χωρίς να το θέλω, με έστειλε σε κάτι σαν τον ιεροεξεταστή, κάτι σαν τα ες-ες, κάτι σαν τον χουντικό βασανιστή, κάτι σαν εκείνα τα καλά αμερικανάκια που βασάνιζαν και εξευτέλιζαν απογυμνωμένους Ιρακινούς αιχμάλωτους, κάτι με Γκουαντανάμο….. Δηλαδή τα χρειάστηκα…. Εκείνο όμως που σοβαρά με τρόμαξε, βρε Markos, ήταν ο «κόπος» σου! Δεν ξέρω πόσων χρόνων είσαι, είμαι 64, αλλά εκείνο που με πονούσε πιο πολύ στις δραματικές αφηγήσεις των βασανισθέντων στη χούντα, ήταν ο καταβαλλόμενος κόπος του βασανιστή που τον εξόργιζε, τον εξαγρίωνε και τον … εξαχρείωνε τόσο, ώστε να γίνεται ο ίδιος το βασικό εργαλείο του βασανισμού!

      Τι το ήθελες το συγκεκριμένο σχήμα, βρε σύντροφε;;;;;;;;;;;;;;;;; Τι μου θύμησες;;;;;;;;;;!!!!!!!!!!!! Μήπως, με απείλησες;;;;;;;;;;;;;;;;;

      Δέχομαι την κοινή αλήθεια ότι «Η πραγματική Δημοκρατία και η κοινοκτημοσύνη στα μέσα παραγωγής πάνε χέρι- χέρι διαλεκτικά.», αλλά όχι γιατί το λες εσύ! Το λεν και τα πουλάκια! Από αυτά την άκουσα, πενήντα χρόνια πριν!

      ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΤΣΙΓΚΕΛΙ σου, ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΚΟΠΟ σου. Άδικος κόπος βλέπεις, γιατί σε πρόλαβαν τα πουλάκια!

      Και επειδή επιλέγω να μη σε ξανακοπιάσω, σταματώ το διάλογο εδώ. Κυρίως, όμως γιατί σέβομαι τις σελίδες που μας φιλοξένησαν, και δεν σκοπεύω να κάνω κατάχρηση της ανοχής τους με επί μέρους αντιπαραθέσεις. Ευχαριστώ κι εσένα και αυτούς!

      Με συντροφική κατανόηση

      Αννίκα Θ.

  4. markos

    Εγώ προσπαθώ να σου ανοίξω τα μάτια και συ με βρίζεις!
    Χρειάζεσαι ψυχανάλυση στα επείγοντα!

  5. Γ.Ε.Βλαχόπουλος

    Ανακαλύψαμε λοιπόν:
    Ότι τα μέσα παραγωγής πρέπει να διαχειρίζονται οι χείριστες τους.
    Ότι «δεν είμαστε ώριμοι δια να το έχουμε» ( http://www.youtube.com/watch?v=mUpxjCbt3Rc&feature=related )
    Οι εξουσιαστές προσπαθούν – και συνήθως πετυχαίνουν – να μετατρέψουν τους λαούς σε νοητικά ανάπηρες μάζες που χρειάζονται αφεντικά (ομαδικό σύνδρομο της Στοκχόλμης νομίζω το λένε).
    Ότι οι γυναίκες χρειάζονται καβαλάρη με σπιρούνια και μαστίγιο. (Αυτό σεξιστικό ρατσισμό δεν το λένε; Και δεν είναι εκδήλωση έμφυτου φασισμού;)
    Και άλλα τέτοια ….
    Έτσι φτάσαμε αισίως – με πάρα πολλά λόγια – στο 1938. Θυμίζω ότι βρισκόμαστε στο 2011, στην κοινωνία της πληροφορίας.

    Τώρα εγώ σαν λαουτζίκος αισθάνομαι έντονη την προσπάθεια μιας αυτάρεσκης, ελιτίστικης και φλύαρης ιντελιγκέντσιας να με καθοδηγήσει δασκαλίστικα στα αποδειγμένα από την ιστορία άτυχα κανάλια που την βολεύουν. Από το ύψος της αναμφισβήτητης παντογνωσίας της !! Λέγοντας πολλές άλλα χιλιοειπωμένες αλήθειες, μερικά αυτονόητα και σφήνα κανένα δύο αγγούρια καλυβιώτικα.
    Και ακόμα νομίζω (και πολλοί ειδικοί μαζί μου) ότι οι πλέον επικίνδυνοι τρελοί είναι αυτοί που είναι απόλυτα βέβαιοι ότι δεν είναι. Το ίδιο και αυτοί που είναι βέβαιοι ότι δεν χρειάζονται ψυχίατρο – ειδικά οι ψυχίατροι τοιούτοι.

    ΥΓ 1. Νομίζω ότι τα παραπάνω και τα πιο πάνω αμυδρή σχέση έχουν με το κύριο άρθρο του Γιάννη. Περισσότερο με την αυταρέσκεια μας έχουν να κάνουν.
    ΥΓ 2. Προς τι η χρήση ψευδωνύμων;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s