Οι τρείς δρόμοι μπροστά στην κρίση, που τελικά είναι μόνο δύο, αλλά όχι αυτοί που μας λένε…

Ένα πολύ ενημερωτικό, αποκαλυπτικό και ταυτόχρονα πονηρό άρθρο με προβοκατόρικο τίτλο «να επιλέξει ο λαός», δημοσιεύτηκε χθές στην Ελευθεροτυπία. Το παραθέτω ολόκληρο, γιατί έχει μεγάλη σημασία, και ύστερα θα το σχολιάσω:

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ tsiodras@enet.gr

Η χώρα βρίσκεται στην πιο κρίσιμη στιγμή της μετά τον Εμφύλιο.

Σήμερα έχει μπροστά της δύο δρόμους: Ο ένας είναι να μείνει μέλος της ευρωζώνης. Ο άλλος είναι να ακολουθήσει τη δική της μοναχική πορεία. Καμιά επιλογή δεν είναι εύκολη.

Ο πρώτος δρόμος συνεπάγεται επώδυνες αλλαγές σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Οχι επειδή το λέει η τρόικα, ούτε κατ’ ανάγκην αυτές που καταγράφονται στο μνημόνιο. Αλλαγές που θα γκρεμίζουν το πελατειακό κομματικό «μοντέλο» που μας έφθασε σε αυτό το χάλι και τις δομές που ευνοούν κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσουν στο μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας και στη μετατροπή της σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή, όμως τώρα θα έχουν σοβαρές συνέπειες σε κοινωνικά στρώματα που θα πληγούν καίρια και κάποια απ’ αυτά θα περιθωριοποιηθούν. Το ευρώ έχει πολλά προβλήματα από τη δημιουργία του και οι πολιτικές επιλογές της ευρωζώνης περισσότερα. Η αποδοχή αυτού του δρόμου δεν σημαίνει παραίτηση από τη μάχη για αλλαγές στην Ε.Ε. Τα ευρωπαϊκά προβλήματα όμως δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για να συνεχίζουμε το ίδιο βιολί.

Ο δεύτερος δρόμος σημαίνει ότι αγνοείς υποδείξεις και μνημόνια, συνεχίζεις να λειτουργείς με τις δικές σου δομές και είσαι προετοιμασμένος να επιστρέψεις ακόμη και στη δραχμή, όπως συμβουλεύουν πολλοί σε ΗΠΑ και Γερμανία, ελπίζοντας ότι ύστερα από μια επώδυνη περίοδο που θα μας γυρίσει 30 χρόνια πίσω, θα γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί και θα αρχίσει η ανάπτυξη. Η λύση αυτή θα έχει τώρα καταστροφικές συνέπειες για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών που θα δουν τις οικονομίες τους να καταστρέφονται και την αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται ραγδαία. Συμφέρει όμως ένα τμήμα του εγχώριου κεφαλαίου, το οποίο συνηθισμένο να ζει από κρατικά συμβόλαια, δεν αντέχει σε συνθήκες ανταγωνισμού και προτιμά ένα κλειστό σύστημα που μπορεί να το ελέγχει, από μια ανοιχτή αγορά. Αυτοί οι επιχειρηματίες, έχοντας βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό, θα ‘χουν τη δυνατότητα, σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή, να αγοράζουν κοψοχρονιά και να συνεχίσουν να κυριαρχούν ελέγχοντας κράτος, πολιτικούς και ΜΜΕ.

Επιλογή είναι επίσης να ακολουθήσεις ένα διαφορετικό οικονομικοπολιτικό σύστημα, όπως προτείνει το ΚΚΕ και άλλοι από την αριστερά.

Μέχρι σήμερα θεωρούμε σχεδόν δεδομένο ότι δεν θα βρεθούμε εκτός ευρωζώνης. Ομως δεν έχουμε βρεθεί εκτός επειδή η Ε.Ε. αποφάσισε να καλύψει τις τρέχουσες δανειακές μας ανάγκες όχι για λόγους αλληλεγγύης, αλλά επειδή ο κίνδυνος για τις γερμανογαλλικές τράπεζες τον Μάιο του 2010, ήταν μεγάλος και η επέκταση της κρίσης στις άλλες χώρες θα επέσυρε ανυπολόγιστες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία. Οσο περνάει ο καιρός, ο κίνδυνος για την ευρωζώνη παρέρχεται. Οι τράπεζες Γαλλίας και Γερμανίας μειώνουν σημαντικά την έκθεσή τους σε ελληνικά ομόλογα και οι άλλες χώρες με προβλήματα (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία) σιγά-σιγά σταθεροποιούνται. Σε λίγους μήνες το ρίσκο από μια επίσημη ελληνική χρεοκοπία θα είναι μικρό. Αντιθέτως μια Ελλάδα με μεγάλα προβλήματα, σε μια ευρωζώνη που τραβάει τη δική της πορεία, θα αποτελεί αποσταθεροποιητικό παράγοντα. Οι συνεχείς αιτήσεις για νέα δάνεια και η μόνιμη απειλή χρεοκοπίας θα αποτελεί πονοκέφαλο. Η Γερμανία, έχοντας τις δικές της εμμονές κι επιμένοντας στη συνταγή της, όσο κι αν κόπτεται υπέρ της ενότητας της ευρωζώνης, μπορεί να μας οδηγήσει εκτός, αν έχει διασφαλίσει ότι «δεν θα ξηλωθεί το πουλόβερ».

Πολλοί ελπίζουν σε πολιτική σύμπραξη των μεγάλων κομμάτων για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Η συνεργασία μπορεί να είναι συνήθης πρακτική στη Γερμανία, όχι όμως στη χώρα μας. Οι Ελληνες σήκωσαν τα όπλα εναντίον αλλήλων όταν η Επανάσταση του 1821 κινδύνευε να σβήσει. Εφθασαν στον «εθνικό διχασμό» στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με χωριστές κυβερνήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Αμέσως μετά τη γερμανική κατοχή σήκωσαν ξανά τα όπλα εναντίον αλλήλων, σε μάχες πιο φονικές ακόμη κι από εκείνες με τον εισβολέα. Σιγά μην συμπράξουν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., επειδή η χώρα κινδυνεύει με μια «απλή» χρεοκοπία. Κι αν το κάνουν, πολύ σύντομα θα «τα σπάσουν».

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της κατάστασης. Ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση είναι έτοιμη να το επωμιστεί. Η μόνη λύση είναι να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους και να κληθεί ο ελληνικός λαός να αποφασίσει τι θέλει να γίνει: Να εγκρίνει ένα πρόγραμμα αλλαγών, να ακολουθήσει άλλες συνταγές που πιστεύει ότι θα τον οδηγήσουν σε καλύτερο δρόμο ή να επιβάλει εκείνος στα κόμματα να συνεργαστούν διά της μη αυτοδυναμίας. Σε μια δημοκρατία αυτός είναι που πρέπει να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το μέλλον του. Κι αν θέλει να πιστέψει ξανά σε γλυκά ψεύτικα λόγια που θα τον οδηγήσουν σε καταστροφικές συνέπειες, είναι κι αυτό δικαίωμά του.

Σχόλια:

1. Ο αρθρογράφος ενώ στην αρχή αναφέρει μόνο δυό δρόμους αυτόν της Ευρωζώνης κι αυτόν της «δραχμής» κάπου στο μέσον μιλάει και για έναν τρίτο δρόμο, αυτών του ΚΚΕ και κάποιων αριστερών, τον δρόμο της αλλαγής του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, στον οποίον όμως δεν αφιερώνει ούτε μια γραμμή ανάλυσης! Έτσι τον απαξιώνει και στην ουσία δεν τον θεωρεί κάν επιλογή άξια συζήτησης! Αναφέροντας μάλιστα μόνο το ΚΚΕ τον τοποθετεί αυτομάτως στο περιθώριο  μιας πολιτικής φιλοσοφίας ή στο απώτερο μέλλον, καί όχι σαν μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας και του παρόντος.

2. Μιλώντας για τους άλλους δύο δρόμους, τους «ρεαλιστικούς», παίρνει θέση σαφώς υπέρ του δρόμου του Ευρώ, ενώ για εκείνον της «δραχμής» σημειώνει οτι άν θα ακολουθηθεί, ο κόσμος θα πεινάσει, και θα ευνοηθεί μόνο ένα μέρος του παρασιτικού κεφαλαίου που θα κερδοσκοπήσει. Έχοντας πλήρως απαξιώσει τον δρόμο της ρήξης με τον καπιταλισμό, ως μή ρεαλιστικό, βλέπει την ρήξη με το ευρώ μόνο εντός του καπιταλισμού, οπότε και την ταυτίζει με το ότι θα «πάμε 30 χρόνια πίσω». Από την άλλη υπονοεί οτι υπάρχει υγιές  και πατριωτικό κεφάλαιο σε αντίθεση με το «κρατικοδίαιτο» και «παρασιτικό» που έχει βγάλει όλα τα ευρώ του έξω, και μετά θα τα αγοράσει όλα φτηνά όταν θα έρθει η δραχμή! Λές και το υγιές και πατριωτικό κεφάλαιο (αλήθεια ποιό είναι αυτό;) δεν έχει βγάλει όλα τα λεφτά του έξω! Μας δουλεύεις ρε φίλε;

3. Αφού έχει καθαρίσει με τους άλλους δύο δρόμους, αγνοώντας παντελώς τον αντικαπιταλιστικό, κι αποσυνδέοντας τελείως την έξοδο από το ευρώ με αντικαπιταλιστική ρήξη, λέγοντας μάλιστα οτι Αμερικανοί και Γερμανοί θέλουν να μας βγάλουν από το ευρώ (!), καταλήγει πως πρέπει να πρυτανεύσει η λογική και η συναίνεση, να εφαρμοστεί το μνημόνιο, για να μήν βγούμε από το ευρώ, γιατί τότε θα καταστραφούμε! Μπορεί βέβαια τώρα να υποφέρει ο κόσμος, αλλά σημασία έχει να μην βγούμε από το ευρώ! Σε δέκα χρόνια η μπόρα θα περάσει (αφού θα έχει κατεδαφιστεί το κοινωνικό κράτος, θα έχουν καταργηθεί όλα τα εργασιακά δικαιώματα, τα μεροκάματα θα έχουν γίνει Βουλγαρίας, και η δημόσια περιουσία θα έχει ξεπουληθεί!). Μάλιστα λέει πως άν δεν συναινέσουν τώρα τα μεγάλα κόμματα, ο λαός θα επιβάλλει τη συναίνεση με εκλογές! κι έτσι δικαιολογεί και τον τίτλο του άρθρου. Δηλαδή αφού μας τα έχει βγάλει όλα μονόδρομο, και ούτε λίγο ούτε πολύ, οτι υπάρχει μόνο Ευρώ-Μνημόνιο, Γεμανο-Αμερικάνοι και ΚΚΕ (οπότε ο φιλήσυχος πολίτης έχει συμφέρον μόνο από το Ευρώ-Μνημόνιο!) μετά λέει ο λαός να επιλέξει! Τι να επιλέξει; το μονόδρομο; Επιλογή είναι αυτό; Βέβαια ο τύπος δεν είναι ηλίθιος, ξέρει τί λέει…Αλλώστε σήμερα δεν υπάρχουν ηλίθιοι. Όπως λένε και οι «300 Έλληνες»…δεν υπάρχουν πιά ηλίθιοι, μόνο προδότες…

Αμφιβάλλει κανείς πως στρατηγική του ελληνικού κεφαλαίου είναι η ΕΕ και η Ευρωζώνη; Γιατί ποιός άλλος θα κατεδάφιζε κατακτήσεις 100 χρόνων των εργαζομένων μέσα σε δυό μόλις χρόνια; Και υπάρχει κανείς αριστερός ακόμα να σκέφτεται πως το μέλλον των συμφερόντων της εργασίας είναι μέσα στην Ευρωζώνη; Μήπως τελικά ο μόνος δρόμος που μας μένει είναι ο δρόμος της ανατροπής; Μήπως να ξεμπερδέψουμε καί με το «υγιές» καί με το «παρασιτικό» κεφάλαιο μια για πάντα; και να κάνουμε τον εφιάλτη των αρθρογράφων, «τον δρόμο του ΚΚΕ και των άλλων αριστερών» πραγματικότητα;

Γιάννης Κ.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Πως σκέφτεται ο αντίπαλος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s