Μαρτυρία απο Σύνταγμα (αναδημοσίευση απο dosepasa.wordpress.com)

η Αμαλίας λίγο πριν την εκκένωσή της απο τους μισθοφόρους του καθεστώτος

Τρέμω ακόμα. Σήμερα, όταν έφτασε η πορεία στο Σύνταγμα, μερικές εκατοντάδες άνθρωποι μείναμε μπροστά από τη Βουλή. Σύντομα ήμασταν πάνω από 5.000 άτομα. Αρκετές αριστερές οργανώσεις δεν στήριξαν καθόλου την προσπάθειά μας. Κατά τις 17:00, και ενώ είχε μείνει πολύς κόσμος (όχι πέντε χιλιάδες αλλά σίγουρα πάνω από τους μισούς), ενώ λέγαμε να μη φύγει κανείς και από τα σωματεία μάς έλεγαν ότι περιμένουν μικροφωνική για να γίνει συναυλία και να μαζευτεί κι άλλος κόσμος, σχεδόν όλες οι οργανώσεις πήραν τα πανό τους και έφυγαν. Μείναμε 500 άτομα. Πεντακόσιοι, πλην όμως αποφασισμένοι να κρατήσουμε την κατάληψη. Ανάψαμε δυο φωτιές, κάτσαμε γύρω τους και φωνάζαμε, ειρηνικά, συνθήματα. Όλες τις ώρες που ήμασταν εκεί, κάθε λίγο η ατμόσφαιρα γέμιζε δακρυγόνα – είτε με αφορμή μικροαψιμαχίες, είτε από επεισόδια σε διπλανούς δρόμους, τα οποία καταλαβαίναμε μόνο από το τσούξιμο στα μάτια και στο λαιμό… Γύρω στις 18:30, ενώ είχαμε μείνει κάπου 400 άτομα και τραγουδούσαμε το “πότε θα κάνει ξαστεριά” γύρω από τη φωτιά, τα ΜΑΤ μάς πλευρίζουν από τρεις μεριές. Μείναμε ψύχραιμοι. Άλλωστε δεν κάναμε τίποτα παράνομο ή επικίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα κανενός: καθόμασταν ειρηνικά οκλαδόν γύρω από τη φωτιά και τραγουδούσαμε, εξασκώντας το δικαίωμά μας να διαδηλώνουμε για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας (και πάνω μας), για την κλεμένη μας αξιοπρέπεια, για το αμφίβολο μέλλον μας. Ξαφνικά τα ΜΑΤ, που είχαν έρθει στο μισό μέτρο μπροστά από τους καθιστούς διαδηλωτές, αρχίζουν να μας ψεκάζουν εντελώς απρόκλητα στο πρόσωπο. Μία, δύο, τρεις φορές, μέχρι να αναγκαστούμε να σηκωθούμε. Τότε αρχίζουν να μας χτυπάνε με τα γκλομπ! Άοπλους διαδηλωτές, που το μόνο που κάναμε ήταν να κάθομαστε οκλαδόν και να τραγουδάμε… Παιδια αλλά και ανθρώπους ίδιας ηλικίας με τους γονείς τους. Όχι, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Αλλά αρνούμαι να το συνηθίσω, αρνούμαι να δεχτώ το φασισμό και την ωμή βία, την ωμή τρομοκρατία ως κάτι φυσιολογικό και αναμενόμενο… Έχουμε φασισμό, εδώ, τώρα, δίπλα μας, έχουμε χούντα, το έχουμε καταλάβει;

Η δημοκρατία σας βρωμάει δακρυγόνο…
Πάνος Δαμέλος
23/2/2011

(απο dosepasa.wordpress.com)

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under Αλληλεγγύη, Ανυπακοή, Αναδημοσιεύσεις, Επικαιρότητα

2 responses to “Μαρτυρία απο Σύνταγμα (αναδημοσίευση απο dosepasa.wordpress.com)

  1. γιάννης

    Πάνο, δεν τα λες σωστά, ακριβώς επειδή ΄λες κι εσύ ότι «ακόμα τρέμεις». Δεν γίνεται να λες ότι ήμασταν πάνω από 3.000 άτομα στις 5 (σ.σ. 5.30)και να λες ότι μετά μείναμε 500. Πρώτ’ απ’όλα δεν ήταν «αριστερές οργανώσεις». ηταν η ΟΛΜΕ, οι Αναρχικοί, το ΣΜΤ και το dikaioma.gr. Άντε μόνο η ΚΟΕ, δηλαδή, να έφυγε.. Αλλά δεν είναι να της «τη λέμε» για το ότι ήταν η μόνη που έμεινε και έφυγε όταν ο αρχικός στόχος είχε αποτύχει! Το αντίθετο…Ήταν η μόνη οργάνωση που είχε μείνει συντεταγμένα. Ξέρεις ότι η μικροφωνική δεν ήρθε, αν και ανακοινωνόταν ήδη από τις 2-3μμ. Νομίζω πως εκεί κρίθηκε το παιχνίδι. Χωρίς παλμό, δεν μπορούσαμε να κάνουμε ένα «κέντρο αγώνα» της κατάληψης. Η ευθύνη, λοιπόν, ανήκει στην γενικότερη κακή προετοιμασία, αλλά και στο γεγονός ότι την κρίσιμη χρονική περίοδο τίποτε δεν μας κράταγε στην πρίζα. Όλοι μείναμε εν αναμονή εκείνης της μικροφωνικής που 3 ώρες περιμέναμε..Αποτέλεσμα, φυλορροούσαμε..

  2. ΠΔ

    Είναι αλήθεια ότι μπορεί να υπάρχουν μικρές ανακρίβειες στο κείμενο. Όμως όταν έφυγαν όλα τα πανό (και ένα αναρχικών, το μόνο που έμεινε ήταν… της Σπίθας) έφυγε μαζί και ο μισός κόσμος. Χοντρικά θα έλεγα ότι μείναμε 1500 αλλά εκεί αρχίσαμε να φυλλορροούμε πραγματικά και μετά από λίγο μείναμε 500. Πριν για αρκετή ώρα είχε μείνει σε γενικές γραμμές γύρω στις 3000. Υπήρχε επίσης πανό ανταρσύα που έφυγε και σίγουρα υπήρχαν και εεκίτες. Δεν ήταν μόνο 4 τα πανό. Το αν είχε αποτύχει ο αρχικός στόχος δεν ήταν καθόλου σίγουρο για μένα, πιστεύω ότι αν μέναμε 3000 άτομα ήταν πολύ πιθανό να μαζευτούν κι άλλοι το απόγευμα. Και το χειρότερο για μένα δεν ήταν ότι κάποιοι δεν ήθελαν να μείνουν άλλο και αποφάσισαν να πάνε σπίτια τους. Θα μπορούσαν να μαζέψουν ήσυχα τα πανό τους και να αποχωρήσουν. Όμως πήραν τα πανό και συνέχισαν πορεία προς ομόνοια, παίρνοντας προφανώς και τον κόσμο τους μαζί… υπήρχε λόγος εκείνη τη στιγμή να συνεχιστεί η πορεία; Ήταν πιο σημαντικό να κάνουν άλλα πεντακόσια μέτρα με τα πανό τους παρά να μείνουν κάποιοι παραπάνω εκεί που ήταν προφανής ο κίνδυνος του πεσίματος από τα ΜΑΤ; Εγώ αισθάνθηκα ότι μας άφησαν μόνους οι οργανώσεις… αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός του κειμένου, να κατηγορήσω δηλαδή συγκεκριμένες συλλογικότητες, ήθελα απλώς να γράψω τι έγινε όπως το έζησα, ο καθένας από εκεί και πέρα ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s