Η Σωστή Γραμμή είναι η καθόλου γραμμή… (Σκέψεις για το «Υποκείμενο») του Γιάννη Κ.

Όταν ο Λένιν 100 χρόνια πριν, στο έργο του «Τι να κάνουμε», όριζε ως βασική προϋπόθεση επιτυχίας της «προλεταριακής επανάστασης» το κόμμα νέου τύπου με τον μηχανισμό επαγγελματικών στελεχών, σφυρηλατούσε τα δεσμά, που σαν τον Προμηθέα έδεσαν την αριστερά, και το μεγαλύτερο κομμάτι του αντικαπιταλιστικού κινήματος στον βράχο της γραφειοκρατίας, για πάντα. Η επιτυχία ήρθε γρήγορα, αφού το κόμμα οργανώθηκε σαν στρατός με ιεραρχία και πειθαρχία. Το εργαλείο για την κατάληψη της εξουσίας είχε στηθεί σωστά και αριστοτεχνικά. Η πίστη στο Κόμμα δεν ήταν αφηρημένη. Απο την μιά ήταν ένα ισχυρό υποκατάστατο για την προστασία απο την οικογένεια, την εκκλησία και τον βασιλιά για τον απλό λαό. Απο την άλλη ήταν η «‘Άνοδος». Για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία, εργάτες, αγρότες, μικροαστοί, δάσκαλοι, φοιτητές και νοσοκόμες θα ανέβαιναν στα σκαλιά της εξουσίας μέσα απο το «Κόμμα». Ήταν βέβαιο οτι αυτό θα ήταν ελκυστικό σε κάπoιον αδύναμο κρίκο του καπιταλιστικού τόξου όπως ήταν η Ρωσία, γιατί στους πιο δυνατούς κρίκους η αστική τάξη είχε κάνει ήδη αυτές τις παραχωρήσεις, σε ένα μέρος των αποκάτω που ήταν πρόθυμο να ανέβει.

Η επιτυχία δεν χρεώθηκε στην καθυστερημένη αστικοδημοκρατική ιστορία της Ρωσίας αλλά στον μεγάλο μηχανοδηγό της επανάστασης Βλαντιμίρ Ιλίτς και την μεγάλη του εφεύρεση: Το προλεταριακό κόμμα νέου τύπου. Κι έτσι το Κόμμα αντικατέστησε το κράτος σε έναν ιδιότυπο νεο-δεσποτισμό ανατολικού τύπου. Γρήγορα η Πυραμίδα στήθηκε και στένευε όλο και πιο πολύ προς τα πάνω. Η μεγάλη επιτυχία άργησε, αλλά όχι και τόσο, μόνον εβδομήντα χρόνια για να μετατραπεί σε καταστροφή. Όσο πιο πολύ στένευε η πυραμίδα προς τα πάνω, τόσο λιγότερο ενδιαφέρονταν οι αποκάτω να στηρίξουν το οικοδόμημα. Κι όσο λιγότερο ενδιαφέρονταν οι αποκάτω, τόσο στένευε η πυραμίδα. Στο τέλος ισοπεδώθηκε.

Παρόλα αυτά το Κόμμα, δεν έπαψε ποτέ να είναι μια μεγάλη εφεύρεση, πάντα χρήσιμη, εκεί που το αστικό κράτος δεν πρόλαβε το τραίνο του εκσυγχρονισμού λόγω του οτι αυτό σταματούσε μόνο σε σταθμούς οικείους στο ιμπεριαλιστικό κέντρο για να φορτώσει και να ξεφορτώσει, και ξέχναγε τους μικρούς τόπους όπου η δοσοληψία δεν είχε κέρδος. Θα ήταν πάντα  ΤΟ ΚΟΜΜΑ η οικογενειακή αγκαλιά, η πρόνοια και η πατρωνεία, και θα ταν και η διέξοδος για τους μικρούς και μεσαίους ηγέτες, τους γιούς και τις κόρες των πρώην αγροτών, των πρώην εργατών και των πρώην δασκάλων, νύν γιατρών, μηχανικών και προπαντός δικηγόρων, ακόμα και της μεσαίας, ακόμα και της αστικής τάξης. Το Κόμμα έγινε πρότυπο όχι μόνο για τους προλετάριους αλλά και για τους αστούς, εκεί που ο κύκλος εργασιών δεν έφτανε για να χρηματοδοτήσει ένα κράτος, με πολίτες καλλιεργημένους και πειθαρχημένους.

Όμως, καλά εντάξει, ο κόσμος δεν ήταν πια ο ίδιος. Ο κόσμος μορφωνόταν, ήρθε η επικοινωνία, η τηλεόραση το internet…Δεν χρειαζόμασταν πια ψυχολογικά υποκατάστατα…πέρασε η μόδα. Ήρθε η κρίση. Δεν έφτανε μόνο η ψυχολογική πλευρά. Το Κόμμα έπρεπε κάποια στιγμή να ενηλικιωθεί. Να γίνει διεύθυνση, κατεύθυνση, όραμα, σοβαρότητα, επαγγελματισμός, Ευρώπη…ΓΡΑΜΜΗ. Μα καλά αυτός δεν ήταν πάντα ο συνεκτικός ιστός; Αυτή δεν ήταν πάντα η ταυτότητα; Τι λέει το Κόμμα; Ναι αλλά τώρα η γραμμή, η ταυτότητα, δεν είναι σωστό, δεν είναι δημοκρατικό ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟ να καθορίζεται απο την κορυφή και η βάση να ακολουθεί. Πρέπει και η βάση να συμμετέχει. ΠΡΕΠΕΙ Η ΒΑΣΗ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ!  ΣΩΣΤΑ;

Όμως, για κάτσε ρε φίλε. Τί την θές την γραμμή αν δεν θές την εξουσία; Θέλω να πώ όλη αυτή η λογική απο την αρχή της, για το Κόμμα, είναι οτι φτιάχνεις ένα στρατό για να καταλάβεις την εξουσία. Το θέμα λοιπόν δεν  είναι μόνο το πόσο δημοκρατικά θα αποφασίζει αυτός ο στρατός, Πριν απο αυτό προηγείται το ερώτημα: ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ; Γιατί δηλαδή πρέπει να υπάρχει ένα πολιτικό υποκείμενο να διεκδικεί την εξουσία; Επειδή το είπε ο Λένιν; Επειδή δεν γίνεται αλλιώς; Και ποιός το λέει οτι δεν γίνεται αλλιώς; Οι Αστοί το λένε, εντάξει γιατί με την μεγάλη εφεύρεση των κομμάτων (όχι αυτή δεν ήταν του Λένιν) κάνουν πρώτα καλές μπίζνες και δεύτερον με την εναλλαγή κρατούν την εξουσία. Όμως ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ, Η ΕΝΑ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, Η ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΟΡΦΩΜΑ, ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ κλπ.;

Αν δηλαδή αυτόνομες κοινότητες αγώνα, καταλάβουν γή, καταλάβουν εργοστάσια, καταλάβουν επιχειρήσεις και φτιάξουν σιγά σιγά μια ζωή δική τους χωρίς απέξω εξουσία, τι το θέλουν το κόμμα; τι την θέλουν την καθοδήγηση; τι την θέλουν την κυβέρνηση; Θα πει κανείς οτι στο σύγχρονο κόσμο, με τις ανάγκες για ενέργεια και επικοινωνία, μεταφορές κλπ., καμμιά κοινότητα δεν μπορεί να ζήσει μόνη της. Σωστά. Μπορούν λοιπόν αυτές οι κοινότητες να δικτυωθούν και να δημιουργήσουν κοινές μονάδες μεταξύ τους. Τι το χρειάζονται το κράτος; Τι το χρειάζονται το Κόμμα; Τι το χρειάζονται το «Επαναστατικό Υποκείμενο»;  Θέλω να πώ…όλη αυτή η ενέργεια, η όση υπάρχει τέλος πάντων στην αριστερά και σε όλον τον αντικαπιταλιστικό χώρο, γιατί δεν κατευθύνεται σε καταλήψεις γής και επιχειρήσεων για να ξεκινήσει αμέσως μια ζωή ανταγωνιστική στον καπιταλισμό, αντί να παλεύει για το υποκείμενο που ΘΑ οικοδομηθεί για ΝΑ διεκδικήσει την εξουσία κάποτε; Έως τότε τα επαγγελματικά στελέχη θα ζούν ως κανονικοί δημόσιοι υπάλληλοι πληρωμένοι απο το κράτος, ακολουθώντας πιστά τον λενινιστικό τραγέλαφο της ιστορίας; Θέτω αυτό το ερώτημα στους αριστερούς. Και περιμένω απάντηση…

Γιάννης Κ.

Advertisements

8 Σχόλια

Filed under Σκέψεις

8 responses to “Η Σωστή Γραμμή είναι η καθόλου γραμμή… (Σκέψεις για το «Υποκείμενο») του Γιάννη Κ.

  1. soulatsadoros

    Θα προσπαθήσω να απαντήσω τι ανάγκες καλύπτει η υπαρξη ενός κόμματος. Διότι το κόμμα μπορεί να έχει υπόσταση και αυτό είναι κάτι που συσπειρώνει. Ως λοιπόν οντότητα έχει πλεονέκτηματα. Έχει μνήμη . Η μνήμη αυτή διατηρηται μέσω ειλλημένων αποφάσεων μέσω καταστατικών. Αυτή θα έπρεπε να είναι και η μεγάλη προστασία του απλού λαικού κόσμου απο τους εκάστωτε επιτήδιους που μπορούν να στρέψουν τα πάντα προς ώφελος τους.
    Είναι κάτι άυλο. Λειτουργεί παρομοίως ΄πως η θρησκείες. Είναι εύκολο να λατρεύεται κάτι άυλο αφού ο καθένας το πλάθει στα μέτρα και τα κυβικά του. Μπορεί να συπειρώσει διαφρετικό κόσμο με ελάχιστες προυποθέσεις. Αυτό βέβαια το κάνει και ο σκοπός στον οποίο γίνεται έμμεσα λόγς στο κείμενο. Αλλά αυτός ο σκοπός εύκολα ατονεί. Διότι δεν υπάρχει αρκετή συνδετική κόλλα στα μέλη που αγωνίζονται για τον σκοπό. Αυτή τη συνδετική κόλα τη χορηγεί η ιδέα του κόμματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει η κόλλα μέσω της ταξικής συνείδησης. Αλλού υπάρχει μέσω της εθνικής.
    Τ κ΄΄ομμα μπορεί να το σεβαστεί κάποιος πολύ πιο εύκολα απο τον συνάνθρωπο ή τους συνανθρώπους. Διότι συμπηκνώνει πάρα πολύ κόσμο και πάρα πολλές ιδέες. Εγώ δεν είμαι αντίθετος στην ύπαρξη του για εξείς λόγους.
    Μπορεί να εξάγει την ανιδιοτέλεια του απλού ανθρώπου και να προωθήσει την αλλυλεγγύη. Διότι δεν είναι το 1.40 του εισητηρίου ή τα 5 Ε των διοδίων. Είναι κάτι που περικλύει το όραμα για ένα καλύτερο κόσμο. Αυτό νομίζω οτι δεν μπορεί να εκφραστει με τις αυτόνομες ομάδες. Ακόμα μπορεί αυτό το άυλο να είναι και το μεγάλο του όπλο που το έκανε νικηφόρο τότε. Γιατί ναι μεν υπάρχουν οι ανθρώπινες ανάγκες αλλά υπάρχει και το κάτι δυνατότερο. Υπάρχει η ανάγκη το σπάσιμο του εσώτερου πυρήνα του καθενός μας. Που ξεφεύγει λίγο απο τα καθημερινά και τις ανάγκες και δίνει μία άλλη υπόσταση στη ζωή του μέλους του απλόύ. Στο χέρι βέβαια του μέλους είναι να μην είναι το κορόιδο που κάποιοι ζουν καλή ζωή εις βάρος του κόπου του. Δηλαδή να τρέχει ολημέρα σα το μαλάκα για να γινονται καποιοι βουλευτές. Και μπορεί πλέον το κόμμα να μην καλύπτει πλέον αυτη τη ανάγκη. Αλλά αν δεν την κάλυπτε δεν θα υπήρχε. Αλλά μπερδεύτικα και δεν σου απάντησα. Μπορεί το Κόμμα και όποιο κόμμα να λειτουργήσει για την κατάργηση της εκμετάλλευσηςε ανθρώπου απο άνθρωπο; Δεν μπορώ να σου απαντήσω Γιάννη. Αλλά μην είσαι σίγουρος οτι μπορείς να απαντήσεις και εσύ.

    • αυτά που λές έχουν βάση σουλατσαδόρε, όμως, έχω την αίσθηση πως μιλάς γενικά για την συλλογικότητα, κι όχι ειδικά για το Κόμμα. Αυτή την σύγχηση την κάνουν συχνά οι αριστεροί αλλά και όλοι όσοι μπαίνουν σε κόμματα. Την έκανα κι εγώ απο την εφηβεία μου που μπήκα στην αριστερά. Δεν διαφωνώ πως η συλλογικότητα είναι μια ανθρώπινη ανάγκη. Δεν διαφωνώ πως για να υπάρξει συλλογικότητα που δίνει στον άνθρωπο επικοινωνία, δύναμη και ασφάλεια χρειάζεται μια ΙΔΕΑ, αν και γω θα προτιμούσα την ΕΠΙΘΥΜΙΑ, αλλά δεν θα τα χαλάσουμε εκεί. Η ιδέα ή η επιθυμία διαμορφώνεται ιστορικά άρα, αλλάζει στον χρόνο, δεν είναι αιώνια η ίδια, και φυσικά ποικίλει και ανάλογα με τους ανθρώπους και την κοινωνική τους τάξη. Όμως γιατί η ιδέα ή η επιθυμία ή και τα δύο, χρειάζονται ένα κόμμα για να υλοποιηθούν ή να προωθηθούν; αυτό είναι το ερώτημά μου. Για το αστικό κράτος που θέλει να κυριαρχεί στην φύση και στις κατώτερες ή τις απείθαρχες τάξεις, η απάντηση είναι εύλογη. Το Κόμμα είναι ένα συμπλήρωμα του αστικού κράτους και του πολιτικού συστήματος που στηρίζει την συναίνεση σε αυτό (κι αυτό με την σειρά του στηρίζει με νόμους και πειθαρχία την οικονομική κυριαρχία των κεφαλαιοκρατών) . Για την ιδέα και την επιθυμία της χειραφέτησης και της απελευθέρωσης απο αυτό το κράτος κι αυτήν την κυριαρχία γιατί χρειάζεται το Κόμμα; Δεν αρκούν οι κοινότητες; Μνήμη έχουν και οι κοινότητες χωρίς κατ’ ανάγκη να διαθέτουν και τον μηχανισμό του «Κόμματος»…Σωστά χρησιμοποιείς το παράδειγμα θρησκευτικών κοινοτήτων. Θα πρόσθετα πέρα απο τις πολιτικές (πχ. αναρχικές κλπ.) τις γεωγραφικές-τοπικές, τις αθλητικές και πολλές άλλες συλλογικότητες-κοινότητες, και με μνήμη και με ιδέες. Έχεις δίκιο βέβαια οτι το Κόμμα είναι πιο ανθεκτικός θεσμός. Όμως μήπως είναι πιο ανθεκτικός γιατί είναι πιο εξουσιαστικός; Αν είναι όμως έτσι, τι σχέση έχει με το όραμα και την ιδέα της ελευθερίας;
      Αυτό είναι το ερώτημά μου. Δεν λέω όμως να μην έχουμε τίποτα στην θέση του «Κόμματος». Προτείνω τις αυτόνομες κοινότητες.

  2. κ.κ.

    Υπάρχουν σήμερα συλλογικότητες εκτός κομμάτων και είναι δραστήριες πολιτικά, όπως το κίνημα Δεν Πληρώνω, οι πολίτες της Κερατέας, δίκτυα και κινήσεις για την υπεράσπιση δημόσιων χώρων όπως στο Ελληνικό. Όμως ταυτόχρονα στην κεντρική πολιτική σκηνή, την εκλεγμένη κυβέρνηση, παίρνονται οι κεντρικές αποφάσεις, αυτές που καθορίζουν τη ζωή όλων μας, εξαιτίας ενός συστήματος θεσμών στους οποίους υπαγόμαστε. Π.χ. θα πουλήσουν το Ελληνικό στους επιχειρηματίες του Κατάρ. Αυτό σημαίνει ότι θα μπουκάρουν εκεί οι μπουλντόζες τους και για να τους αντισταθεί ο κόσμος, μπορεί να χρειαστεί να χυθεί και αίμα. Ότι γίνεται και στην Κερατέα. Για να αντιμετωπίσουν το κίνημα Δεν Πληρώνω αλλάξανε το νόμο και θεωρείται πλέον παράβαση του ΚΟΚ η μη πληρωμή διοδίων. Σημαίνει ότι σε σταματά ο τροχονόμος και σε γράφει. Θέλω να πω ότι έχει σημασία ποιος φτιάχνει τους νόμους, ποιος τους ψηφίζει, ποιος τους εφαρμόζει. Ο τρεις εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική, ορίζουν τις ζωές όλων μας. Πώς θα μπορούσε όμως να γίνει αλλιώς όταν υπάρχει εξάρτηση, όπως λες για την ενέργεια, την τροφή, την κατοίκηση, πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων μεταξύ τους; Δεν ζούμε σε μικρές αυτόνομες κοινότητες, όπως ήταν τα χωριά της Ελλάδας τον 18ο και 19ο αι. Είμαστε μέλη ενός τεράστιου δικτύου που δημιούργησε η εξέλιξη των τρόπων παραγωγής, της τεχνολογίας, με τα μειονεκτήματα και τα αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα που έφερε αυτό. Δηλαδή υπάρχει η ανάγκη μιας κεντρικής εξουσίας – προς το παρόν τουλάχιστον. Το ζητούμενο σήμερα είναι ακριβώς πώς αυτή δεν θα αυθαιρετεί, πώς θα φτάνει εκεί η επιθυμία των ανθρώπων και θα υλοποιείται ή αν θέλεις και πώς θα σμικρυνθούν τα μεγέθη ώστε η άμεση δημοκρατία να είναι περισσότερο εφικτή, στο πλαίσιο των σύγχρονων τρόπων παραγωγής. Δεν θέλω να απαντήσω στο αν χρειάζεται να υπάρχει το Κόμμα. Εγώ δεν ήμουν ποτέ σε κάτι τέτοιο επειδή κάτι δεν μου πάει, ίσως το να είμαι σαν πρόβατο στο κοπάδι. Όμως οι άνθρωποι ευτυχώς συναντιούνται και οργανώνονται με διάφορους τρόπους, και σε κόμματα. Και αυτή τη στιγμή αυτές οι σκόρπιες προοδευτικές συλλογικότητες πρέπει να έχουν πιο δυναμική πρόσβαση και παρουσία στην κεντρική εξουσία, για να αλλάξουν την φασιστική τροπή των πραγμάτων. Απλά, αν ο Αλαβάνος, η Σακοράφα, ο Λαπαβίτσας, ο Καζάκης, (αναφέρω κάποιους που συμπαθώ, προσωπική άποψη) κατείχαν θέσεις στις τρεις εξουσίες, δεν θα ξεπουλούσαν τον δημόσιο πλούτο, το Ελληνικό, τον ΟΣΕ, τις δημόσιες συγκοινωνίες, την δημόσια παιδεία και υγεία. Γι αυτό πιστεύω είναι καθοριστικής σημασίας αυτή τη στιγμή η δημιουργία ενός ισχυρού πόλου αριστερού προσανατολισμού, που θα διεκδικήσει την εξουσία, με όλες τις στρογγυλεύσεις που αναπόφευκτα σημαίνει αυτό, και χωρίς να ακυρώνει τα παράλληλα κινήματα της βάσης που θα το ελέγχουν.

  3. redpunk67

    @κ.κ. Μην είσαι τόσο σίγουρη ότι οι άνθρωποι που αναφέρεις (που και μένα μου είναι συμπαθείς) δεν θα ξεπουλούσαν. Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που η εξουσία τους διέφθειρε και γίναν άλλοι άνθρωποι στην πορεία. Αλλά και ολόκληρες «αριστερές» κυβερνήσεις που μια χαρά ξεπουλούν τον πλούτο της χώρας τους (βλ. Λούλα-Βραζιλία).
    Τώρα, γενικότερα, για το θέμα που θίγει ο Γιάννης Κ.: Κάθε ζωντανός οργανισμός έχει από τη φύση του μία αποστολή. Να επιβιώσει και να αναπαραχθεί. Αυτό είναι λογικό. Και το Κόμμα το ίδιο κάνει. Και οι κοινωνικές οργανώσεις (συλλογικότητες, κοινότητες) επίσης. Η διαφορά είναι ότι το Κόμμα το κάνει ΕΞΩ από την κοινωνία. Και αυτό είναι επίσης λογικό, αφού ένα κόμμα εκ των πραγμάτων λειτουργεί ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ και ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ της κοινωνίας. Η κοινωνική οργάνωση ΕΙΝΑΙ η κοινωνία.
    Αυτό είναι πολύ σημαντικό στην κατανόηση του προβλήματος. Μάλιστα, εγώ το επεκτείνω και θεωρώ ότι δεν είναι μόνο το Κόμμα, αλλά και η οποιαδήποτε μορφή πολιτικής συγκρότησης που δρα με τη λογική του Κόμματος. Και εδώ δεν παίζει ρόλο η ιδεολογική ταυτότητα. Υπάρχουν και αναρχικές ομάδες που στην ουσία λειτουργούν ως Κόμματα, άσχετα εάν στα λόγια αναθεματίζουν την ιδέα του Κόμματος.
    Για μένα μόνο η κοινωνική συγκρότηση μπορεί να μην έχει τα κουσούρια του Κόμματος (και έχω περάσει πολλά από τα χρόνια μου μέσα σε κόμματα). Επίσης, πολιτικές ομάδες όπου λειτουργούν περισσότερο ως λέσχες συζητήσεων και παραγωγής ιδεών, οι οποίες όμως δεν προσφέρονται στην κοινωνία ως «σωστές», ως «συνταγές», αλλά μπαίνουν στις κοινωνικές οργανώσεις για ζύμωση και εμπλουτισμό.
    Τα παραπάνω ο ευφυής Λένιν τα ήξερε, εξού και το σύνθημα που έριξε ήταν «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», ξεσηκώνοντας το λαό που είχε θετική εμπειρία από αυτού του είδους την οργάνωση, παραλείποντας βέβαια να συμπληρώσει «τα οποία ελέγχει το Κόμμα»…

  4. κ.κ.

    Μερικές ενδιαφέρουσες σκέψεις για την αριστερά των επιτελείων και την αριστερά της κοινωνικής βάσης εδώ:

    http://www.critici.gr/PageText.php?text_flag=1&item_id=278&PHPSESSID=de2e79ddce6c6c4bc22a1e11499bd9fc

  5. Xristos stergiou

    Kalimera nomizo oti simfono me tin analisi Gia tin adinamia kommaton na paixoun roll stin epoxi mas Kai malista me ideologies tou 18ou aiona….. Xreiazomaste ena mesianismo xoris mesia Gia na antigrapso ton Derrida Kai Mia antilipsi outopias me tin morfi democracy-to-come alloios tha trexoume piso apo analiseis kommatikon grafeion pou to teleftaio biblio pou diabasan itan to Kefalaio…..Kai Kati allo as milisoume Gia tin antiprosopeftiki dimokratia Kai as tin apodomisoume os ennoia giati barethikame na paleboume me ta dika tows opla

  6. panos193

    Αν ο φίλος Γιάννης Κ. είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει το «Τι να κάνουμε;» οι απορίες του θα είχαν λυθεί. Με δανεικές ιδέες από το παλαιοπωλείο της αστικής και της μικροαστικής τάξης και των «αντικαπιταλιστών» ιδεολόγων της, δεν πρόκειται να βγάλει άκρη. Από τότε που ο σοσιαλισμός έγινε επιστήμη, πρέπει να φερόμαστε απέναντί του όπως και σε κάθε επιστήμη : να τον μελετάμε.

  7. Δεν πειράζει φίλε…τον σοσιαλισμό τον μελέτησαν οι εκατοντάδες χιλιάδες σφαγμένοι στα γκούλακ και στα ψυχιατρεία-φυλακές της σιβηρίας, οι νεκροί της Βουδαπέστης και της Πράγας, οι νεκροί του Κατιν. Φυσικά και έγινε επιστήμη…Η επιστήμη της εξαπάτησης και της κυριαρχίας. Και η ευγονική επιστήμη ήταν άν αυτό σου λέει κάτι. Στο όνομα της επιστήμης έχουν γίνει τα χειρότερα εγκλήματα. Το «Τι να κάνουμε» το διάβασα στην εφηβεία μου μαζί με άλλα πονήματα του Λένιν. Οφείλω να πώ πως δεν ήμουν όμως τόσο μελετηρός, όσο τουλάχιστον ήταν ο Νίκος Κοντζιάς που μας κατέβαζε στα αμφιθέατρα της ΑΣΣΟΕ και του Πολυτεχνείου ολόκληρα τσιτάτα με αριθμό σελίδας και παράγραφο, στις μαζώξεις της Πανσπουδαστικής τότε… Αργότερα ο μελετηρός φωτεινός παντογνώστης, έγινε προσωπικός σύμβουλος του Γιωργάκη Παπανδρέου κι ο «επιστημονικός σοσιαλισμός» τελικά τον βόηθησε να χτίσει την προσωπική του καριέρα, όπως και δεκάδες άλλα μελετηρά επαγγελματικά στελέχη της δεκαετίας του 80 που αργότερα στελέχωσαν τις εταιρίες του Κόκκαλη και του Αλαφούζου… Ποιός σου είπε ρε φίλε οτι η «ο επιστημονικός σοσιαλισμός» του Λένιν και του Στάλιν δεν ήταν δάνεική ιδέα απο την αστική και την μικροαστική τάξη, και ιδιαίτερα την μεσοαστική διανόηση; Μελέτησε ευρωπαϊκή ιστορία και θα το διαπιστώσεις. Μην διαβάζεις μόνο Λένιν…
    ο Λένιν άλλωστε ήταν κι ο ίδιος μικροαστός, όπως και ο Μαρξ (μεσοαστός) και ο Έγγελς (μεγαλοαστός). Σκέφτηκες ποτέ σου πως οι ιδέες τους για την «πρόοδο», την «εξέλιξη» και την «επιστημη» ‘ηταν τελικά απόρροια της ταξικής τους θέσης;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s