Γιατί και οι δύο δρόμοι της αριστεράς είναι αδιέξοδοι: Ούτε Ευρώ, ούτε δραχμή, το πρόβλημα είναι στο κράτος.

 

Διάβασα με προσοχή δυό πρόσφατα άρθρα, το ένα του Μηλιού (εδώ) κι ένα του Λαπαβίτσα (εδώ) σχετικά με τις στρατηγικές εξόδου απο την κρίση. Αν κανείς παρακολουθήσει με προσοχή τις συζητήσεις μέσα στην αριστερά τους τελευταίους 8 μήνες θα παραδεχτεί οτι αυτά τα δύο άρθρα συμπυκνώνουν εν πολλοίς όλες αυτές τις συζητήσεις. Οι συζητήσεις αυτές γυρνάνε συνεχώς γύρω απο ένα δίπολο: ευρώ ή δραχμή; ευρωπαϊσμός/διεθνισμός ή πατριωτισμός; Αν και αρχικά πέρυσι, οι απόψεις του Λαπαβίτσα και των «αριστερών οικονομολόγων» μου είχαν φανεί πιο εύλογες (για παράδειγμα η ουτοπία αποπληρωμής του τεράστιου χρέους και άλλα σχετικά) η ουσιαστική αποστροφή των απλών αριστερών και εν γένει των εργαζομένων στα συνθήματα και τα προτάγματα, τελικά καί των δύο μπλοκ των αριστερών ριζοσπαστών (ας μην πανηγυρίζουν οι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν κέρδισαν ψήφους, απογοητευμένους του Σύριζα μάζεψαν), όπως αυτή εκφράστηκε στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, με έκανε να προβληματιστώ….

Τελικά, όταν μέσα σε μια τέτοια κρίση, η αριστερά αποτυγχάνει να εμπνεύσει και να συσπειρώσει, μήπως δεν φταίει μόνον η διάσπαση; μήπως δεν φταίει μόνο «το οργανωτικό» ζήτημα; μήπως δεν φταίνε μόνον οι γνωστές ανεπάρκειες, καμαρίλες, σεχταρισμοί, ηγεμονισμοί και τα τοιαύτα (που είναι γνωστά, ας μην τα αναφέρω)  αλλά φταίνε και οι πολιτικές θέσεις; Μήπως δηλαδή η αιτία βρίσκεται στο αυτονόητο; Μήπως ο κόσμος τελικά βλέπει οτι η αριστερά σε οποιαδήποτε εκδοχή της δεν διαθέτει κανένα εναλλακτικό σχέδιο εξόδου απο την κρίση; Και μήπως τελικά ο κόσμος έχει δίκιο;

Ο ελευθεριακός και αντεξουσιαστικός χώρος αντιμετωπίζεται συνήθως απο την αριστερά σαν μια συνειδησιακή-ηθική συνιστώσα του αντικαπιταλιστικού κινήματος, κάπως συμπαθητική και γραφική, αλλά πάντως όχι σαν πολιτική δύναμη, σαν δύναμη με πολιτικό σχέδιο. Πιστεύω πως αυτό το στερεότυπο είναι καιρός να αρχίσει να καταρρίπτεται. Η αδυναμία της αριστεράς να εκφέρει εναλλακτικό λόγο και να εμπνεύσει ταξική δράση, μέσα σε τόσο δραματικές συνθήκες επίθεσης του κεφαλαίου κατά της εργασίας, πρέπει να προβληματίσει τους απλούς αριστερούς.

Το άρθρο του Μηλιού σωστά θέτει το ζήτημα του καθεστωτικού μεταρρυθμισμού, και πως το ζητούμενο σήμερα για την αριστερά και την εργατική τάξη δεν είναι «να σωθεί η χώρα», αλλά να ανατραπεί ο συντριπτικός συσχετισμός υπέρ του κεφαλαίου, που έχει δημιουργήσει το μνημόνιο, και βέβαια πριν απο αυτό, η κρίση του χρέους και η πολιτική διαχείρησής της σε βάρος των εργαζομένων, των νέων και των ανέργων. Μόνο που όταν ο Μηλιός φτάνει στο πώς θα γίνει αυτό, μιλάει για εθνικοποίηση των τραπεζών, κατι δηλαδή που λέει κι ο Λαπαβίτσας. Η μόνη διαφορά τους βρίσκεται στην έξοδο απο το Ευρώ, και στο αν αυτή θα είναι σε όφελος ή σε ζημιά των εργαζομένων. Τελικά ρε παιδιά, αυτό είναι το ζήτημα; Ολόκληρη η, πέραν του ΚΚΕ, αριστερά ασχολείται επι 8 μήνες με ένα ζήτημα που εν τέλει απασχολεί κυρίως την Μέρκελ και τους αστούς οικονομολόγους! Μήπως η αριστερά είναι όμηρος των μικροαστών διανοουμένων που πλαισιώνουν τα επιτελεία της (ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ρίξτε μια ματιά στην ταξική σύνθεση των ηγεσιών τους); Μήπως η αριστερά είναι όμηρος των οικονομολόγων και των τεχνικών της (εργατικής κατα τα άλλα) εξουσίας; 

Αν υποθέσουμε οτι για μια στιγμή μπαίνουμε στη λογική της σωστής γραμμής (αν και εγώ ΔΕΝ υιοθετώ αυτήν τη λογική, πιστεύω πως μια καταστασιακή, διαδικασιακή λογική στην οποία κινείται ο ελευθεριακός χώρος, μπορεί να γεννήσει καλύτερη «γραμμή» απο αυτή των ειδικών της «εργατικής εξουσίας» του Μαρξισμού-Λενινισμού) για την ανατροπή του μνημονίου, αν μπούμε δηλαδή στη λογική οτι υπάρχει μια πολιτική κατεύθυνση που ακολουθώντας την θα πείσουμε τον κόσμο και θα ανατρέψει το μνημόνιο, είναι τελικά αυτή η γραμμή, ή έξοδος απο την ΟΝΕ και η εθνικοποίηση των τραπεζών; ή είναι όπως λέει ο Μηλιός, η εθνικοποίηση των τραπεζών και η ανατροπή των συσχετισμών στην ΕΕ; Μα αυτές και οι δύο, είναι γραμμές των οικονομολόγων που θα συμβούλευαν μια κυβέρνηση κι ένα κράτος δεν είναι γραμμή πολιτικής δράσης και συμμετοχής για τους εργαζόμενους.

Οι δυό γραμμές της αριστεράς, είναι και οι δυό γραφειοκρατικές! Προϋποθέτουν την κατάληψη της εξουσίας για να πραγματοποιηθούν. Δεν οδηγούν στην κατάληψη της εξουσίας. Την προϋποθέτουν. Γι αυτό κι έχουν ήδη δοκιμαστεί, κι έχουν ήδη αποτύχει. Καμμιά απο τις «γραμμές» δεν δημιούργησε κανένα ρεύμα ούτε στο εργατικό κίνημα, ούτε στις αυτοδιοικητικές εκλογές.  Η συνέχιση της κόντρας γύρω απο το ευρώ στην ουσία δεν αφορά κανέναν, παρα μια χούφτα οικονομολόγους, ίσως και μια χούφτα γραφειοκράτες και συνδικαλιστές των αριστερών κομμάτων. Μπορεί να είναι θεωρητικά σωστή, ή λάθος, δεν έχει σημασία, δεν σχετίζεται όμως με την πάλη για την ανατροπή του μνημονίου και τη δημιουργία ρηγμάτων στον καπιταλισμό.

Το πρόβλημα σήμερα για τους εργαζόμενους είναι οτι χάνουν τη δουλειά τους και τα εισοδήματά τους, είτε αυτά είναι σε ευρώ, είτε σε δραχμές, χάνουν την πρόσβαση σε εκπαίδευση, υγεία, πολιτισμό, αναψυχή. Η προοπτική είναι είτε να το υπομείνουν και να περιμένουν μια ανάκαμψη του καπιταλισμού σε 5-10 χρόνια (και αν) είτε να κάνουν κάτι για να το ανατρέψουν. Έως τώρα φαίνεται να επιλέγουν το πρώτο. Για να επιλέξουν το δεύτερο χρειάζεται μια εναλλακτική, πειστική προοπτική. Αυτή η προοπτική μπορεί να προέλθει απο παραδείγματα αυτοδιαχείρησης και ρήξης με το κράτος. Ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εργαζόμενους, υπάρχει ένας παράγοντας που η αριστερά αγνοεί, γιατί θέλει να καταλάβει, κι ως να το καταλάβει, το υπηρετεί και το νομιμοποιεί: το Κράτος υπάρχει για να νομοθετεί, να καταστέλει και να διαπαιδαγωγεί πάντα σε όφελος του κεφαλαίου (αυτό το ξέχασε στην – κατα τα άλλα- μαρξιστική του ανάλυση ο Μηλιός).  Σήμερα με την κρίση που το κράτος αποσύρεται για να επανέλθει η κερδοφορία του κεφαλαίου η ιστορική ευκαιρία για τους εργαζόμενους είναι να αναλάβουν οι ίδιοι τις λειτουργίες του κράτους, και να μην τις παραδώσουν στο κεφάλαιο. Μια πραγματική αντι-καπιταλιστική αριστερά θα φρόντιζε να οργανώσει γενικευμένη πάλη για αυτοδιαχείρηση, αυτο-οργάνωση και αλληλεγγύη σήμερα και παντού, με όσες δυνάμεις διέθετε, αντί να περιμένει να πέσει σαν ώριμο φρούτο το κράτος στα χέρια της, μέσω της «σωστής» γραμμής για το ευρώ ή για τις τράπεζες, ή ακόμα χειρότερα αντί να φαντασιώνεται καταλήψεις περιφερειών και δήμων για να ασκήσει εξουσία η ίδια και να βολέψει κομματικούς ημέτερους.

Ένα κίνημα αλληλεγγύης, εναλλακτικών μορφών οικονομίας, αυτοδιαχείρησης και αυτοδιεύθυνσης απο τα κάτω, θα ήταν η μοναδική αριστερή απάντηση στην κρίση. Ένα κίνημα απο, με και για τους εργαζόμενους κι όχι απο, με και για τους οικονομολόγους και τους γραφειοκράτες. Αυτή είναι η ουσιαστική διάκριση στο αντικαπιταλιστικό κίνημα κι όχι η διάκριση ευρωπαϊστών, αντι-ευρωπαϊστών. Η διάκριση μεταξύ γραφειοκρατών και τεχνικών της εξουσίας απο την μιά και αυτόνομων κοινοτήτων αγώνα απο την άλλη…. Επειδή λοιπόν η αυτοδιαχείρηση και αυτο-οργάνωση είναι το σύγχρονο επίδικο της ταξικής πάλης και μετά τον Δεκέμβρη του 2008 και το κριτήριο της ταξικής συνείδησης, η «σωστή γραμμή»,  βρίσκεται έξω και μακρυά απο τα σχέδια επι χάρτου των αριστερών διανοουμένων, κι όπως πάντα, την συλλαμβάνει κανείς, στην κοινωνική δράση, κι όχι στα γραφεία των κομμάτων και των εκλογικών συνδυασμών…   

Γιάννης Κ.

Advertisements

26 Σχόλια

Filed under Σκέψεις

26 responses to “Γιατί και οι δύο δρόμοι της αριστεράς είναι αδιέξοδοι: Ούτε Ευρώ, ούτε δραχμή, το πρόβλημα είναι στο κράτος.

  1. chien andalou

    Μπράβο για το κείμενο σου Γιάννη Κ.
    Δεν το προσυπογραφω σε όλα, αλλά η κριτική που ασκείς εχει βάση. Αλλωστε και ιστορικά, ο κόσμος πήγε στην Αριστερά μόνο σε περιόδους που αυτή κατάφερε να φτιάξει μια εναλλακτική πραγματικότητα με δίκτυα αλληλεγγυης κτλ., όπως το ΕΑΜ.

  2. Απλά επανερχεται η κλασσικη διαμαχη κομμουνιστών και αναρχικων για την καταληψη της εξουσιάς. Το ζητούμενο είναι βέβαια ο ελευθεριακός κομμουνισμός και η αταξικη κοινωνία και για τους δυο , αλλά αυτό θα ερθει με δικτατορια του προλεταριάτου και πολυ κρατος (εστω και προσωρινα) ή με την απευθειας διαλυση του;

    • κατα την ταπεινή μου γνώμη η δικτατορία του προλεταριάτου και το «πολύ κράτος» δοκιμάστηκε απο την ιστορία και απέτυχε. Κατανοώ βέβαια τον πολιτισμικό εθισμό στο έθνος-κράτος που ορίζει τις ταυτότητες μας. Ας μην ξεχνάμε όμως πως αυτός ο εθισμός είναι ιστορικό επίτευγμα της αστικής, κι όχι της εργατικής τάξης.

  3. Nοσφερατος

    ενδιαφερον ..

  4. massive

    Μερικά παραδείγματα και απόπειρες:

    http://www.sporos.org/

    http://www.pagkaki.org/

    Καλλιτεχνικός συνεταιρισμός: white box
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=222932

    http://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/

    Μακάρι όλα αυτά να πληθύνουν.
    Αν γνωρίζετε και άλλα, παραθέστε πληροφορίες.

  5. Νίκος Σ.

    Πολύ καλή η ανάλυση, όμως αν επικεντρωθούμε στην χρόνια διαμάχη μαρξιστών – ελευθεριακών δεν κερδίζουμε τίποτα. Υπό αυτήν την έννοια, η ταξική ανάλυση των φορέων του λόγου της αριστεράς δεν προσφέρει τίποτα, παρά μόνο μια εκδοχή ενός κακομασημένου ή/και χυδαίου μαρξισμού. Το πρόβλημα δεν είναι οι ιδεολογίες (υπό την έννοια μιας διαμάχης για την καλύτερη ή την πιό πρόσφορη), αυτές έχουν ζωή πάνω από ένα αιώνα και δεν μας έχουν βοηθήσει, παρά μόνο στο να περιχαρακωνόμαστε και να διαμορφώνουμε τις διακριτές ταυτότητές μας. Ζητούμενο λοιπόν είναι το δια ταύτα του κειμένου: να συμβάλλουμε όλοι της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στη διαμόρφωση εγχειρημάτων αυτοθέσμισης και άμεσης δημοκρατίας στους χώρους της παραγωγής, της διανομής, των υπηρεσιών και να οικοδομήσουμε ένα δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης και μορφώματα αντικαπιταλιστικών, αντιεμπορευματικών κοινοτήτων. Αν συμβεί αυτό, τότε η πολιτική μας πράξη δεν θα είναι διαχωρισμένη από τις κοινότητες της καθημερινότητάς μας, η πράξη μας θα είναι ενιαία και θα αρθρώνεται σε διαφορετικά επίπεδα: από το μικροεπίπεδο της καθημερινής ζωής μέχρι τους απρόσωπους πολιτικούς και τους άλλους κοινωνικούς θεσμούς. Αυτοθέσμιση-Αυτοδιαχείρηση-Άμεση Δημοκρατία για να γράψουμε κάποτε κι εμείς όπως οι ζαπατίστας: κακιά κυβέρνηση (και κακιά αγορά) μακριά από τις κοινότητες και τις ζωές μας.
    Θερμούς χαιρετισμούς σε όλους και όλες. Θα συναντηθούμε.

    • δεν συμφωνώ πως το να βλέπουμε την ταξική θέση των ανθρώπων είναι χυδαίος μαρξισμός, γιατί η κοινωνική εμπειρία κάποιου επηρρεάζει και τις ιδέες του. Πιστεύω πως το γεγονός οτι πολλοί αριστεροί μέσα ή γύρω απο τις ηγεσίες, βρίσκονται σε κοινωνικές θέσεις όπου ασκούν εξουσία (πχ. πανεπιστημιακοί) κι αυτό μάλιστα θεωρείται μεγάλο προσόν, συμβάλλει στον ελιτισμό, σε φαινόμενα «ανάθεσης» και στην αλλοτρίωση της αριστεράς. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως κάποιος πανεπιστημιακός ή δημοσιογράφος ή διευθυντής δεν μπορεί να είναι αριστερός. Αλίμονο. Όταν όμως το ειδικό βάρος της γνώμης του είναι μεγαλύτερο απο ενός εργάτη ή ενός ανέργου, τότε μιλάμε για φαινόμενα αλλοτρίωσης. Το γεγονός οτι ολόκληρη η πέραν του ΚΚΕ αριστερά σύρεται πίσω απο επιστήμονες που θέλουν να αποδείξουν οτι έχουν δίκιο στις εκτιμήσεις και προβλέψεις τους (για το ΚΚΕ φυσικά δεν μπαίνουν τέτοια διλήμματα) αποδυκνύει του λόγου το αληθές. Στα υπόλοιπα που λές, υπερθεματίζω.

  6. «κατα την ταπεινή μου γνώμη η δικτατορία του προλεταριάτου και το “πολύ κράτος” δοκιμάστηκε απο την ιστορία και απέτυχε».

    Ok. Και τι ακριβώς π έ τ υ χ ε;

    • δεν ξέρουμε, το ψάχνουμε…» διαβάτη, δρόμος δεν υπάρχει. Τον δρόμο τον ανοίγεις προχωρώντας»…

      • Φίλε Γιάννη Κ.,

        Από την απάντησή σου βγάζουμε μερικά συμπεράσματα. Κανένα δεν είναι πολύ θετικό για όσα υποστηρίζεις.

        1) Από τη στιγμή που επικαλείσαι αποτυχίες σχεδίων με τα οποία διαφωνείς για να στηρίξεις τη διαφωνία σου, είναι ανόητο να αντιπαραθέτεις στην αποτυχία την άγνοια και τον ενθουσιασμό του πιονιέρου όταν σου ζητείται κάποιο επιτυχημένο σχέδιο. Και ελάχιστα πειστικό.

        2) Μόνο η άγνοια δικαιολογεί να έχεις την αίσθηση ότι ανοίγεις «καινούργιους» δρόμους. Δεν ανοίγεις τίποτε απολύτως. Δεν έχεις ακούσει τίποτε περί Όουεν, Σαιν-Σιμόν, Φουριέ; Ξέρεις πόσοι αιώνες έχουν περάσει από τότε;

        3) Η αγωνία σου να μην ανήκεις σε κανένα χώρο, δεν σημαίνει ότι όντως δεν ανήκεις σε κανέναν. Ας πούμε, πάλι απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε, βλέποντας τη συζήτηση με τον jianpaps, αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στην αντιιεραρχική αριστερά. Ωραία. Και τι σημαίνει αυτό; Μας το εξηγείς λίγο; Και, κυρίως, μας εξηγείς με τι αντικαθιστάς τη δημοκρατική λειτουργία -σε κλίμακα κοινωνίας, κι όχι μιας παρέας- δεδομένου ότι η πλειοψηφία είναι από μόνη της ιεραρχία;

        Τα λέμε

        • 3. διάβασε όλα τα άρθρα μου εδώ, για να δείς τι προτείνω και τι εννοώ. Επιγραμματικά προτείνω δίκτυο αυτόνομων κοινοτήτων παραγωγών. Για ζητήματα διατοπικής κλίμακας προτείνω ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες, χωρίς αντιπροσώπους, με καθολική συμμετοχή στις αποφάσεις. Αν σώνει και καλά θέλεις να με κατατάξεις κάπου κατέταξέ με στον ελευθεριακό κομμουνισμό, ή στην αναρχική συνομοσπονδία, ή κάπου εκεί, ανάμεσα, ή κοντά. Μόνον οι δογματικοί αριστεροί έχουν την αγωνία να κολούν ταμπέλες σε οτιδήποτε κινείται (για να μη μολυνθούν απο ξένες ιδέες).

          2. Αν όντως αυτά είναι παλιά, εδώ και αιώνες, ως ιδέες, αυτό δεν αναιρεί οτι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΠΟΤΕ στη νεώτερη ιστορία στην κλίμακα μιας χώρας (όπως λές και σύ, μόνο σε μικρές ομάδες εφαρμόζονται). Το μόνο που δοκιμάστηκε ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου, και κατα τη γνώμη μου, απέτυχε. Και απο την φύση τους αυτές οι ιδέες του κοινοτισμού και της αναρχικής συνομοσπονδίας δεν προκαθορίζονται ως θεωρία, αλλά μόνο ως γενικές αρχές και εξαρτώνται απο την πράξη. Αντίθετα ο Μαρξισμός Λενινισμός προυποθέτει επαναστατική θεωρία. Δεν είπα οτι εγώ ανοίγω νέους δρόμους. Αλλο όμως μια αυτόνομη κοινότητα τον 18 ο αιώνα, κι άλλο τον 21 ο. Αναγκαστικά η ζωή γεννάει νέες μορφές. Σημασία έχει οτι διαφωνούμε με την ανάθεση και την αντιπροσώπευση. Αυτό είναι μια γενική αρχή.

          1. Το να διαφωνεί κάποιος με κάτι, δεν σημαίνει οτι δεν μπορεί να κάνει μια εκτίμηση για την απήχησή του στον κόσμο. Το να διαφωνώ με μια στρατηγική δεν σημαίνει οτι δεν με ενδιαφέρει και ο κόσμος στον οποίο αυτή απευθύνεται, και θέλω να επικοινωνήσω τις ιδέες μου σε αυτόν τον κόσμο. Κομμάτι αυτου του κόσμου (της αριστεράς) ήμουν κι εγώ για πολλά χρόνια. Ο άνθρωπος όμως αλλάζει. Είναι κακό;

          (εκτός αν εκτιμήσεις για την πολιτική ενός χώρου, «επιτρέπεται» να κάνουν μόνο όσοι συμφωνούν με αυτήν…δημοκρατικό κι αυτό, δεν λέω!)

      • Νίκος Σ.

        όπως λένε οι Ζαπατίστας: προχωράμε ρωτώντας

  7. jianpaps

    Κατ αρχήν μην μπερδεύεις τον Λαπαβίτσα με τις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
    Καλό θα ήταν να τις μελετήσεις καλύτερα .Οι θέσεις αυτές μπαίνουν στο
    κίνημα και το καλούν να τις βάλει αυτό σε εφαρμογή (πχ ο εργατικός
    ελεγχος των τραπεζών με την διευκρίνιση ότι η κρατικοποίηση τους δεν
    είναι αρκετή «καθώς δεν έχουμε καμμία εμπιστοσύνη στο αστικό κράτος»).
    Δεν καταλαβαίνω γιατί κολλάς στη δραχμή του Λαπαβίτσα ταυτίζοντας
    την ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τον ΣΥΝ .
    Επίσης ενώ δηλώνεις αντιγραφειοκράτης η λογική των απογοητευμένων
    του ΣΥΝ που πάνε σαν τα πρόβατα και ψηφίζουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ μου θυμίζει
    ανάλυση Πρετεντέρη ,και μάλιστα βγάζοντας και εμπάθεια.
    Επειδή συμμετήχα παλιότερα σε πυρήνες του χώρου που ανοίκεις σε
    πληροφορώ ότι είναι πολύ κλειστοί και αντικινηματικοί και πολύ πιο
    γραφειοκρατικοί από της Ανταρσυας ή ακόμη και του ΣΥΝ. Όσο για
    πολιτική άποψη μόνο ένα ευχάριστο ακόμη και στην Ντόρα ΚΑΤΩ ΤΟ
    ΚΡΑΤΟΣ

    • και ποιός είναι ο χώρος που ανήκω ρε φίλε; Αμέσως με κατατάσεις σε κάποιο «χώρο» επειδή δεν συμφωνώ με τις ιεραρχικές δομές; Δεν ανήκω σε κανένα χώρο, και δεν υπάρχουν «πυρήνες» στις συλλογικότητες με τις οποίες βρίσκομαι σε επαφή…Δεν καταλαβαίνω που είδες ειδικά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως στόχευση σε αυτά που γράφω. Αναφέρομαι γενικά στην αριστερά κι όχι ειδικά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και πότε ταύτισα εγώ τον Λαπαβίτσα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Που το είδες αυτό; Μου φαίνεται πως έχεις την μύγα και μυγιάζεσαι. Θίχτηκες επειδή είπα να μην πανηγυρίζετε; Εντάξει πανηγυρίστε! Δεν θα τα χαλάσουμε εκεί! Με μισό τα εκατό σε κάθε εκλογές σε 40 χρόνια θα είστε κυβέρνηση! Αμφισβητείς δηλαδή οτι και σείς έχετε συρθεί πίσω απο τις θέσεις των οικονομολόγων; Οι θέσεις σας είναι οι θέσεις των αριστερών οικονομολόγων, Καζάκη και λοιπών. Στην εκδήλωση των αριστερών οικονομολόγων το καλοκαίρι, πρωτοστατήσατε. Εσύ μπορεί να θές να βγάλεις την ΑΝΤΑΡΣΥΑ απο το κάδρο, δικαίωμα σου. Εγώ δεν βλέπω ουσιαστικές διαφορές. Διαφορετική εκτίμηση κάνουμε. Ούτε εμπάθεια, ούτε τίποτα. Για μένα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν φέρνει τίποτα το νέο, τίποτα το διαφορετικό. Δεν πιστεύω πως το νέο είναι η δικτατορία του προλεταριάτου. Αν πιστεύεις πως αυτή μου η πεποίθηση με κατατάσσει στον ιδεολογικό χώρο της Ντόρας, ετοίμασε ένα γκούλακ και για μένα όταν θα έρθεις στην εξουσία σύντροφε!

  8. redpunk67

    @LeftG700
    Θα απαντήσει, φαντάζομαι, ο Γιάννης στα ερωτήματά σου, αλλά δεν μπόρεσα να κρατηθώ:
    1) Ούτε ο Μαρξ είχε κάποιο «επιτυχημένο παράδειγμα». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δικαιούταν διά να ομιλεί…
    2) Από τον Φουριέ και τον Σαιν Σιμόν έχουν περάσει τόσοι αιώνες όσοι, σχεδόν, και από τον Μαρξ (τον οποίο υποψιάζομαι ότι παραδέχεσαι και ακολουθείς)…
    3) Όταν λες «δημοκρατική λειτουργία» τι ακριβώς εννοείς; Το κοινοβούλιο; Την αντιπροσώπευση; Τις ηγεσίες; Είναι αυτό δημοκρατία; Συζητείται…

  9. Φίλε Γιάννη Κ.,

    Κατ’ αρχήν μια παρατήρηση σχετικά με κάτι που είναι τόσο εμβληματικό για τις αυταπάτες οι οποίες καλλιεργούνται στο χώρο του ελευθεριακού κομμουνισμού ή της αναρχικής συνομοσπονδίας (δικοί σοι προσδιορισμοί) ώστε θα άξιζε να το κάνουμε ποστ.

    Απαντώντας στο σχόλιό μας και θέλοντας να καταδείξεις την αντιιεραρχική σου διάθεση, ακολουθείς την αρίθμησή μας κατ’ αντίστροφη σειρά. Στο μυαλό σου αυτό είναι ‘αντιιεραρχία’; Κολοκύθια μετά ριγάνεως! Είναι η καλύτερη απόδειξη ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις από την ιεραρχία! Γιατί τι κάνεις; Αντιστρέφεις την ιεραρχία, ακολουθώντας μια ά λ λ η ιεραρχία! Ας αφήσουμε όμως το συμβολικό, κι μας πάμε στο πραγματικό.

    3.α. «Για ζητήματα διατοπικής κλίμακας προτείνω ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες, χωρίς αντιπροσώπους, με καθολική συμμετοχή στις αποφάσεις». Μάλιστα. Και οι αποφάσεις που θα βγαίνουν από την πλειοψηφία δεν θα ε π ι β ά λ ο υ ν τη συμμόρφωση σε αυτές; Τι σόι αν-αρχία είναι αυτή με την αρχή της πλειοψηφίας να γαμάει και να δέρνει;

    3.β. «Μόνον οι δογματικοί αριστεροί έχουν την αγωνία να κολούν ταμπέλες σε οτιδήποτε κινείται (για να μη μολυνθούν απο ξένες ιδέες)».

    Θα προσθέταμε και οι ελευθεριακοί κομμουνιστές! Εσύ δεν είσαι που μας κόλλησες την ταμπέλα των δογματικών, ή μήπως κάνουμε λάθος;

    2. Ας συμφωνήσουμε λοιπόν στα εξής:

    α. Κανένα νέο δρόμο δεν ανοίγεις. Επιχειρείς εκ νέου να βαδίσεις τους παλιούς που απέτυχαν, υπό το φώς των εξελίξεων του 21ου αιώνα. Καμία αντίρρηση και μπράβο σου! (Δεν καταλαβαίνουμε όμως γιατί αυτή η νέα απόπειρα επιτρέπεται σε σένα και απαγορεύεται στους «δογματικούς αριστερούς» —δική σου ταμπέλα που την κόλλησες σε μας!).

    β. «Και απο την φύση τους αυτές οι ιδέες του κοινοτισμού και της αναρχικής συνομοσπονδίας δεν προκαθορίζονται ως θεωρία, αλλά μόνο ως γενικές αρχές και εξαρτώνται απο την πράξη. Αντίθετα ο Μαρξισμός Λενινισμός προυποθέτει επαναστατική θεωρία». Μάλιστα.

    Κι από πότε είναι κακό πράγμα η θεωρία; Ο αναρχικός χώρος δεν ανέδειξε τους δικούς του θεωρητικούς; Γιάννη Κ., δεν μας τα λες καθόλου καλά!

    γ. «Σημασία έχει οτι διαφωνούμε με την ανάθεση και την αντιπροσώπευση. Αυτό είναι μια γενική αρχή». Ok. Και τι θα κάνεις με όλους αυτούς που θα αρνούνται να συμμετέχουν στις αποφάσεις και, επομένως, εκ των πραγμάτων θα αναθέτουν σε άλλους την αντιπροσώπευσή τους; Θα τους στέλνεις σε γκουλάγκ, όπως θα έκαναν οι «δογματικοί αριστεροί»;

    1. Εδώ έχεις παρανοήσει πλήρως αυτό που είπαμε. Κι αυτό που είπαμε ήταν πολύ απλό:

    Είναι διαλογική απάτη να στηρίζεις την απόρριψή σου σε μια ιδέα κοινωνικής οργάνωσης επειδή απέτυχε, από τη στιγμή που υποστηρίζεις μια άλλη ιδέα η οποία επίσης έχει αποτύχει. Και είναι επίσης απάτη να μας λες «δεν απέτυχε η δική μου ιδέα, απλώς δεν εφαρμόστηκε», από τη στιγμή που κι εμείς μπορούμε να υποστηρίξουμε το ίδιο για τη δικτατορία του προλεταριάτου!

    Δεν γίνεται φίλε Γιάννη Κ., τα δικά σου να είναι δικά σου και τα δικά μας να είναι φίφτυ-φίφτυ!

    Τα λέμε

    • αυτό φίλε δεν είναι διάλογος αλλά διατήρηση βεβαιοτήτων μέσω ρητορικού παιχνιδιού. ΟΚ. Θα μου επιτρέψεις να διαλέξω να μην παίξω. Δεν μου αρέσει το παιχνιδάκι. Αν θεωρείς οτι η δικτατορία του προλεταριάτου δεν εφαρμόστηκε, ή οτι τα αναρχικά εγχειρήματα απέτυχαν επειδή τα έπνιξαν στο αίμα φασίστες και σταλινικοί, με γειά σου με χαρά σου! Τι να συζητήσουμε; Εντάξει γράψε ό, τι θές. Ελεύθερα είναι. Δεν χρειάζεται να προσποείσαι οτι απευθύνεσαι σε μένα και τον Κώστα. Απευθύνσου απευθείας στους αναγνώστες κι αυτοί θα κρίνουν. Απο ΚΚΕ-δικο λόγο άλλωστε έχουμε χορτάσει, όσο κι αν μεταμφιέζεται σε G700 κι άλλες παπαρίτσες…Αυτά που λές τώρα εσύ, τα ακούω εδώ και 30 χρόνια απο το ΚΚΕ ρε φίλε..Υποστήριξε την δικτατορία του προλεταριάτου κι ασε μας και μας να υποστηρίζουμε ό,τι θέλουμε…Δεν μπήκα εγώ στο blog σου να κάνω τον έξυπνο…

  10. Φίλε redpunk67,

    Απαντούμε ακολουθώντας τα δικά σου πόιντς:

    1. Έχεις καταλάβει λάθος. Από πού έβγαλες το συμπέρασμα ότι αυτό που λέμε στον Γιάννη Κ. είναι το δεν δικαιούται δια να ομιλεί; Μήπως από την προκατάληψή σου για τους «δογματικούς αριστερούς»; (Διάβασε την απάντησή μας στον ίδιο, παραπάνω, και θα καταλάβεις…).

    2. Μα ο Γιάννης Κ. απορρίπτει τη μαρξική θεωρία ως ξεπερασμένη! Επικαλούμενος απόψεις και δρόμους πιο παλιούς κι απ’ του Μαρξ! Δηλαδή πώς το πας; Να τους τα πω για να μη μου τα πούνε; Δεν σε καταλαβαίνουμε καθόλου!

    3. Όταν λέμε δημοκρατική λειτουργία εννοούμε, στην προκείμενη περίπτωση που συνομιλούμε με ελευθεριακούς κομμουνιστές, την α ρ χ ή της πλειοψηφίας! Τόσο απλά.

    Τα λέμε

    • redpunk67

      Φίλε G700,
      Επειδή βαριέμαι αφόρητα τις ανούσιες συζητήσεις στα μπλογκς, θα σε καλούσα να γράψεις ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ πρόταση για την κοινωνία, αντί να κάθεσαι να κάνεις αφ’ υψηλού κριτική στις θέσεις άλλων («ξεπερασμένες» ή πρωτότυπες, δεν έχει σημασία). Διαπιστώνω ότι το κάνεις από διάφορα μπλογκς που παρακολουθώ και από το δικό σου.
      Γράψτη και στείλε μας το λινκ.
      ΥΓ. Και μην χρησιμοποιείς πρώτο πληθυντικό όταν μιλάς – ένας είσαι που γράφεις το σχόλιο.

      Τα λέμε (αλλά στο δρόμο)

  11. Φίλοι Γιάννη Κ. και redpunk67,

    Ωραίοι είσαστε ρε παιδιά, μα τον Μπακούνιν! Ο πρώτος μας κατηγορεί, γιατί ήρθαμε στο μπλογκ σας να …συζητήσουμε. Κι ο δεύτερος μας λέει: «Τι τις θέλουμε τις ανούσιες συζητήσεις; Εκείνο που έχει ο υ σ ί α είναι να τραβάμε εμείς τα δικά μας διαγγέλματα από εδώ, κι εσείς τα δικά σας διαγγέλματα απ’ το μπλογκ σας. Ύστερα θα τα βάζουμε κάτω να δούμε ποιος έχει κάνει το καλύτερο»!

    Έτσι συζητάτε και στις αυτόνομες κοινότητες; Έτσι εξηγείται γιατί σας συμπαθεί κι ο Νίκος ο Δήμου!…

  12. redpunk67

    ΠΕΣ ΜΑΣ ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΣ!
    Εμείς είμαστε μαλάκες.
    Εσύ που δεν είσαι, ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΣ;
    Έχεις πρόταση ή μόνο εξυπναδούλες ξέρεις να λες;
    Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιώμαστε.

  13. ρε G700 είσαι καλά;
    Ποιός Νίκος Δήμου ρε μεγάλε; Νίκος Σ. γράφει ο φίλος, και ούτε που τον ξέρουμε τον άνθρωπο. Επειδή, μάγκα μου φαίνεσαι νεαρός στην ηλικία απο τον τρόπο που γράφεις, κάτσε 5-6 χρονάκια στο ΚΚΕ, και θα δείς τι εστί δημοκρατία και «μπλα- μπλα με εκλέξανε»… Πές μια άλλη γνώμη στο κόμμα σου και θα δείς πως θα σε αντιμετωπίσουνε…
    επειδή πάντως το έθεσες, και δεν σου απάντησα, εγώ προσωπικά είμαι κατά της πλειοψηφίας-μειοψηφίας. Πιστεύω στην ομοφωνία και στην πειθώ. Στην ακραία περίπτωση που αυτή δεν είναι εφικτή, πιστεύω πως καμμιά μειοψηφία δεν θα πρέπει να είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει τις αποφάσεις καμμιάς πλειοψηφίας. Ο κάθε άνθρωπος θα είναι ελεύθερος να ΜΗΝ ΥΠΟΤΑΣΕΤΑΙ σε καμμιά πλειοψηφία. Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΥΤΕ ΠΡΟΟΔΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΟΤΙ ΟΙ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ. Οποιοσδήποτε λοιπόν Θα μπορεί να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις με τις οποίες διαφωνεί ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕΒΑΣΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ. Επίσης θα είναι ανα πάσα στιγμή δυνατό τα άτομα να αλλάζουν κοινότητα και να ζούν σε αυτήν που τους αρέσει καλύτερα…Μιλάμε για μια άλλη φιλοσοφία ζωής, πέρα απο την αστική ή την προλεταριακή δημοκρατία….Για σένα υπάρχει μόνο η δημοκρατία της πλειοψηφίας…για μένα υπάρχει κι άλλη…καλύτερη… Είναι κακό;

  14. Ρε παιδιά, για όνομα! Γιατί είσαστε τόσο επιθετικοί; Ήρθαμε εδώ να συζητήσουμε. Ούτε σας βρίσαμε, ούτε σας προσβάλαμε. Και πού τις είδατε τις εξυπναδούλες; Κάνουμε διάλογο με βάση αυτά που λέτε. Κι από το διάλογο βγαίνουν κι οι απόψεις μας. Δηλαδή πρέπει να βγάλουμε ολοκληρωμένο πρόγραμμα για να καταλάβετε ποιες είναι οι απόψεις μας, δεν είναι φανερές; Και τι είμαστε εμείς για να βγάλουμε πρόγραμμα; Κόμμα;

    ΚΚΕ μας ανεβάζετε, ΚΚΕ μας κατεβάζετε. Δηλαδή όλη η υπόλοιπη Αριστερά συμφωνεί με τις απόψεις σας; Όλη η εκτός ΚΚΕ Αριστερά είναι ελευθεριακοί κομμουνιστές ή αναρχικοί, οπότε όποιος διαφωνεί μαζί σας, σώνει και ντε πρέπει να είναι ΚΚΕ;

    Είναι λογική αυτή; Και είναι λογική να ερχόμαστε να συζητήσουμε και στην ουσία να μας λέτε «πάρτε δρόμο»;

    Βγάζει πουθενά αυτό;

  15. ΥΓ @ Γιάννη Κ.:

    Δεν αναφερόμαστε στον φίλο παραπάνω που υπογράφει Νίκος Σ. Αναφερόμαστε στον Νίκο Δήμου τον συγγραφέα που γράφει στη LIFO και είναι από τα πιο γνωστά παπαγαλάκια του (νεο)φιλελευθερισμού. Έχει γράψει τα καλύτερα λόγια για τους αναρχικούς…

  16. Παράθεμα: ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ | Δίκτυο Κοινοτήτων Χανίων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s