Το άλογο και το κάρο της ελληνικής αριστεράς και η περίπτωση της Γαλλίας (του Γιάννη Κ.)

 

Στην Συνδιάσκεψη του Αριστερού Βήματος στο Πάντειο, αλλά όχι μόνον εκεί, γενικότερα στην αριστερά το τελευταίο διάστημα, αναπτύχθηκαν δυό απόψεις για την κρίση. Η μιά λέει πως πρέπει σαν αριστερά να βρούμε και να προτείνουμε στον κόσμο μια συγκεκριμένη πολιτική και οικονομική πλατφόρμα εξόδου απο την κρίση που να είναι σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ως τέτοια πλατφόρμα προτείνεται η παύση πληρωμών στους πιστωτές και η έξοδος απο την ΟΝΕ, η δημιουργία εθνικού νομίσματος και η παραγωγική ανασυγκρότηση με λαϊκή κυβέρνηση και όχημα το εθνικό νόμισμα. Αυτή την άποψη την υποστηρίζουν η ομάδα αριστερών οικονομολόγων, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάποιοι ανένταχτοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Η δεύτερη άποψη είναι αυτή που  με παραλλαγές υποστηρίζουν τα υπόλοιπα τμήματα της Αριστεράς, ήτοι ο Αλαβάνος, ο Λαφαζάνης, ο Τσίπρας και, αν ερμηνεύω σωστά, και το ΚΚΕ με την δική του παραλλαγή. Η άποψη αυτή λέει πως οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί δεν επιτρέπουν έξοδο απο την ΟΝΕ που οδηγεί αναπόφευκτα σε μετωπική σύγκρουση με το ντόπιο και ευρωπαϊκό κεφάλαιο (και την ΕΕ ως πολιτικό εκφραστή του), και εμπεριέχει και το ρίσκο (ή την βεβαιότητα για μερικούς) μιας περιόδου μεγάλης φτώχειας για τα λαϊκά στρώματα (μια 5ετία τουλάχιστον μέχρι να αποδώσει η υποτίμηση του νομίσματος). Οι παραλλαγές είναι 3 σε αυτή την περίπτωση: Δημοκρατική κυβέρνηση και αναδιάρθρωση χρέους (Αλαβάνος-Λαφαζάνης), Δημοκρατική κυβέρνηση και πάλη για θεσμικές αλλαγές στην ΕΕ (Τσίπρας-ΣΥΝ, κομμάτια του ΠΑΣΟΚ), Λαϊκή κυβέρνηση και σταδιακή αλλαγή των συσχετισμών για πέρασμα στη λαϊκή εξουσία (ΚΚΕ).

Παρόλο λοιπόν που όλοι στην Αριστερά συμφωνούν οτι πρέπει να ανατραπεί το μνημόνιο (σε αυτό συμφωνεί κι ο Σαμαράς όμως, δεν είναι απαραίτητα αριστερή πολιτική αυτό), υπάρχει σοβαρή διχογνωμία στο τι θα το αντικαταστήσει, και άρα και στο ποιά κατεύθυνση θα πάρει η πάλη κατα του μηνμονίου σήμερα. Αυτή η κατάσταση διαλύει τις προοπτικές χτισίματος ενός κοινού μετώπου κατά του μνημονίου και αντικειμενικά εξυπηρετεί τον αντίπαλο. Σε αυτό το σημείωμα θέλω να δείξω το γιατί και οι δύο απόψεις είναι ανεπαρκείς και πολιτικά λανθασμένες ή άστοχες, απο την σκοπιά του αντικαπιταλιστικού αγώνα. Την ‘αποψή μου αυτή την στηρίζω στα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία και στην σύγκρισή τους με τα αντίστοιχα της Ελλάδας την περυσινή άνοιξη.

Κατά κάποιο τρόπο, απλοϊκά μιλώντας, οι δυό απόψεις στην Αριστερά συγκρούονται πάνω στη βάση της παροιμίας του κάρου και του αλόγου. Οι μεν κατηγορούν τους δε οτι βάζουν το κάρο πριν το άλογο. Για τους μεν το άλογο είναι η «σωστή ταξική οικονομική πολιτική» και για τους δε «οι πολιτικοί συσχετισμοί  στον κόσμο και η ετοιμότητά του να παλέψει». Ο καθένας βλέπει την άποψη του άλλου σαν το «κάρο» που μπαίνει μπροστά κι εμποδίζει την πορεία του «αλόγου». Αυτό που ξεχνάνε όμως και οι δυό πλευρές είναι ο δρόμος! Η αντιπαράθεση γίνεται εκτός δρόμου, μεταξύ διανοουμένων, έξω απο την πραγματική ζωή και την ταξική πάλη. 

Στην ταξική πάλη και την πραγματική ζωή οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι υπέστησαν ήττα. Τα μέτρα πέρασαν και το κίνημα ηττήθηκε. Ούτε οι «πολιτικοί συσχετισμοί» ούτε η «σωστή γραμμή» μπορούν τώρα να εξηγήσουν ή να ανατρέψουν αυτήν την ήττα, ΑΝ ΔΕΝ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ πραγματική ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ. Αυτό που μπορεί να την εξηγήσει είναι το παράδειγμα της Γαλλίας: Ένα κίνημα ΑΠΕΡΓΙΩΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ έχει αυτή τη στιγμή σοβαρές πιθανότητες ή να ανατρέψει ή να αναβάλλει τα μέτρα του Σαρκοζύ. Και μην πει κανείς οτι αυτά τα μέτρα είναι πιο σκληρά απο το ελληνικό μνημόνιο ή το ελληνικό συνταξιοδοτικό.

Αν μεταφέρουμε λοιπόν την σύγκριση απο το πολιτικό ή το θεωρητικό-οικονομικό πεδίο ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ και των ΜΟΡΦΩΝ ΠΑΛΗΣ, θα δούμε οτι η ήττα επήλθε στην Ελλάδα, λόγω ακριβώς της ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ που με μονοήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες ξεφούσκωσαν την λαϊκή οργή, αποδυνάμωσαν την πίστη στην αποτελεσματικότητα των αγώνων και έστειλαν τον κόσμο σπίτι του. Σε αυτήν την τακτική είχαν απόλυτη σύμπραξη και ταύτιση οι δυνάμεις της αριστεράς. Η δικαιολογία είναι οτι δεν έχουν τις δυνάμεις για να κάνουν κάτι άλλο (άρα κυριαρχεί η άποψη των συσχετισμών). Ωστόσο όπως δείχνει η Γαλλία, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΕΝΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ για να μην περάσουν τα μέτρα. ΜΟΝΟ ΚΙΝΗΜΑ και οι κατάλληλες μορφές ΑΓΩΝΑ χρειαζόταν.

Η άποψη για το κάρο και το άλογο δεν στέκει λοιπόν, γιατί αν είσαι στον σωστό δρόμο πάς και με τα πόδια στην ύστατη ανάγκη! Όταν όμως έχεις χάσει τον δρόμο, για ποιό άλογο και ποιό κάρο μου μιλάς; Η δικαιολογία πως η Αριστερά είναι μειοψηφία στα συνδικάτα δεν στέκει. Ας δει κάποιος ποιά συνδικάτα ελέγχει το ΠΑΜΕ στην ιστοσελίδα του, ας πεί κάποιος πότε το ΠΑΜΕ ή η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ έκαναν πρόταση για απεργία διαρκείας, και τέλος πως είναι πιο εύκολο για έναν Πασόκο ή Νεοδημοκράτη εργαζόμενο να πειστεί να ψηφίσει ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ (οι πολιτικοί στσχετισμοί που λέγαμε) απο το να ψηφίσει ΝΑΙ σε μια απεργία διαρκείας; Αν όντως είναι πιο εύκολο, αυτό δεν πρέπει να ενθουσιάζει την αριστερά. Αυτό είναι το σημάδι της ύστατης παρακμής της!

Ακόμα κι αν δεν είχε την πλειοψηφία στην ΓΣΕΕ  (Παρόντες Συσχετισμοί: ΠΑΣΚΕ 48%, ΔΑΚΕ 24%, ΠΑΜΕ 20%, ΑΠ 6%) η Αριστερά έπρεπε να βάλει το θέμα της Απεργίας Διαρκείας και να αποχωρήσει απο την ΓΣΕΕ εν ανάγκη καταγγέλοντάς την, φτιάχνοντας ταξική συνομοσπονδία. Ή να απεργήσουν κλάδοι (ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΛΑΔΙΚΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΑΞΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ) σε κρίσιμους τομείς και να παραλύσουν την χώρα. Όχι να παραλύει η χώρα για στενά κλαδικά αιτήματα που δεν έχουν λαϊκή συναίνεση (ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ, ΑΡΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΑΞΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ). Αλλά ακόμα και για τη λεγόμενη πλειοψηφία και τους λεγόμενους συσχετισμούς: Απο που προκύπτει το 48% της ΠΑΣΚΕ στην ΓΣΕΕ; εκπροσωπούνται τα πρωτοβάθμια σωματεία; ή είναι οι ομοσπονδίες ΔΕΚΟ-Δημοσίου-Τραπεζών κλπ. όπου το πελατειακό κράτος έστησε και τον συνδικαλισμό για 30 χρόνια; Πως μια τέτοια ΓΣΣΕ θα αντιτασσόταν στο μνημόνιο; Μια χούφτα εργατοπατέρες τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί ολόκληρη την αριστερά, κι ολόκληρη την εργατική τάξη, στην πιο κρίσιμη πολιτικά στιγμή των τελευταίων 35 χρόνων. Ψάξτε τώρα εσείς για ευφυείς τακτικές, για σωστές θέσεις και για αλλαγή συσχετισμών. Που θα αλλάξουν οι συσχετισμοί αν όχι στο δρόμο;

Στα άλογα λοιπόν και στα κάρα της αριστεράς απαντάμε: Εμείς πάμε με τα πόδια…με την ελευθεριακή, αντεξουσιαστική συσπείρωση, με σωματεία βάσης όπου μπορούμε κι όπως μπορούμε, με πρωτοβουλίες αυτοδιαχείρησης και αυτονομίας, οριζόντια δικτύωση και συντονισμό, για ένα κίνημα αυτόνομο, πολυμορφικό, αλληλέγγυο, για μια πραγματική αντικαπιταλιστική, αντιγραφειοκρατική πολιτική στην πράξη. Εκεί αλλάζουν οι συσχετισμοί κι όχι στις εκλογές…Σε λίγες μέρες, τα κατσουφιασμένα πρόσωπα λόγω των χαμηλών ποσοστών ή τα χαρούμενα λόγω των υψηλών θα επιβεβαιώσουν ή θα αναιρέσουν τα πρωτεία στην ενδοαριστερή διαμάχη. Δεν θα αλλάξουν όμως απολύτως τίποτα στην ζωή των εργαζομένων και ανέργων. Για μια ακόμη φορά θα σέρνουν άλογα και κάρα της πολιτικής θεωρίας στα χωράφια της γραφειοκρατίας, της εκπροσώπησης και της διανοητικής πρωτοπορίας. Τον δρόμο όμως τον ανοίγεις προχωρώντας!

(Γιάννης Κ.)

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Η μεγάλη κοροϊδία

One response to “Το άλογο και το κάρο της ελληνικής αριστεράς και η περίπτωση της Γαλλίας (του Γιάννη Κ.)

  1. alexiuslautus

    Tόσο απλά και τόσο σωστά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s