… Οι Αγγλοσάξονες (αναδημοσίευση απο το izoistosaloni.wordpress.com-ονειρισμός 1,2)

1.

Δεν είναι η επίφαση της προσωπικής ευθύνης, αλλά η ιδέα της ενοχής που τρυπώνει στο κέντρο του αγγλοσαξονικού σώματος. Η προσωπική ευθύνη για κάθε συμβάν του κόσμου, η αποκλειστική ευθύνη του προσώπου για δυνάμεις υπερβατικές του, προσποιούνται κοροϊδευτικά τη δυνατότητα ελέγχου τους από το πρόσωπο καθ’ αυτό. Βαραίνει η ευθύνη του κόσμου το αγγλοσαξονικό σώμα, σαν ο κόσμος να ‘ταν ευθύνη προσωπική, σαν να ‘ταν ποτέ δυνατό να ελεγχθεί από δαύτο, σαν να μην υπάρχουν κοινωνίες και θεσμοί επίσημοι ή μη. Σαν να ‘ναι ο καθένας μόνος τους εδώ πέρα. Μια τέτοια σπάταλη απόδοχή ευθύνης χαρακτηρίζει το αγγλοσαξονικό σώμα∙ ένα ψέμα απάνθρωπο ριζικά που το ζορίζει σε μια ακεραιότητα πιστή, στην αγωνία της τήρησης μιας τελειότητας επινοημένης από κάποια κοινωνική μηχανική σε εγρήγορση, κάθετα εξουσιαστική. Η ήττα είναι προφανής∙ ποιός χώρεσε ποτέ σε επινοημένα προσωπεία, σε σώματα κλειστά; Κι όμως το αγγλοσαξονικό σώμα δεν δέχεται την ήττα στωικά, σαν αρχή, αλλά σαν τέλος, σαν ενοχή∙ ενοχή για την ήττα, λες και είχε ποτέ επιλογή. Ενοχή μπροστά στην κατάρρευση μιας ιδεατής ακεραιότητας, ενοχή απέναντι στην προσωπική αποτυχία για τελειότητα βαλτή.

ΑΝΤΙΚΕΙΤΑΙ σαν εικόνα η τελειότητα απέναντι στο αγγλοσαξονικό σώμα και χαμογελά∙ σταθερά και μειλίχια, ατάραχα. Δεν διασαλεύεται η τάξη της αφού αυτή είναι ανέγγιχτη. Η ακεραιότητα της, η συνέπεια της, παραμένει αδιασάλευτη αφού αποκαλύπτεται μόνο σαν εικόνα, σαν διατύπωση, ή σαν γερμανικό αυτοκίνητο∙ ποτέ ως άνθρωπος (κι ας σπέρνουν σύγχυση θεάνθρωποι, αρχαίοι ήρωες και απόστολοι –πρόθεση τους ήταν η ελπίδα, όχι ο ψυχαναγκασμός). Η ακέραιη εικόνα της τελειότητας, η τελειότητα της, έχει φύση άφθαρτη∙ έτσι επιζεί, αφού αυτή δεν ζει εδώ μέσα. Η πλάνη της πηγάζει από την εξωτερικότητα της. Μια εξωτερικότητα που είχε πάντα το προνόμιο να περνιέται για αντικειμενική, λες και μπορούσε ποτέ κανείς έστω να την ακουμπήσει, πόσο μάλλον να την πιάσει από τ’ αρχίδια. Αφηνιάζει την επιθυμία μας το άπιαστο και χτίζει μύθους για το «επέκεινα»∙ σαν σε όνειρο. Ο αιώνιος μύθος της απώλειας της τελειότητας, σαν απούσα ευτυχία, κατατρώει όποιον τη γυρέψει στον καθρέφτη, όποιον τη ψάξει ψηλαφώντας το πρόσωπο του στο είδωλο της. Η τελειότητα –σαν εξωτερική ακεραιότητα, σαν ομορφιά, σαν ησυχία, σαν ευτυχία– είναι το είδωλο που επιβλέπει και προστάζει –κι ας μην έχει πείρα εγκοσμίων, μπορεί και καθοδηγεί αρρωστημένες ανθρώπινες φαντασίες, σαν μάνιουαλ ασφαλούς επιβίωσης. Ενοχή κατακλύζει το σώμα που αποτυγχάνει την τελείωση του, που δεν καταφέρνει να γίνει τόσο τέλειο όσο και η τελειότητα η ίδια.

ΟΙ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ εικονολάτρες εξαπολύουν πολέμους ιερούς, φανατικούς, για να κάνουν τον κόσμο αυτόν, τον παρόντα, τέλειο σαν τη φούσκα που φαντασίωσαν για τους εαυτούς τους∙ η ιστορία επεφύλασσε γι αυτούς το ρόλο του προφήτη, το ρόλο του αδίστακτου σωτήρα, του αυτόκλητου τιμωρού. Η τελειότητα τους, ως κοσμοείδωλο του τάχα άφθαρτου και αναίσθητου εαυτού τους πρέπει να εμφυτευθεί σαν καρκίνος: στάλα-στάλα. Ο καιρός της άγνοιας, της απιστίας κλονίζεται ανεπιστρεπτί και αποβάλλει δια παντώς στην πυρά κωλόπαιδα αιρετικά. Θα ομολογήσουν κι αυτά, θα ομολογήσουν και οι «ανατολίτες» όλου του κόσμου∙ θα τον ξεράσουν τον εαυτό τους. It’s just a matter of time. Τι κι αν γνώριζαν κάποτε καλά, οι σημερινοί απόκληροι, πως όλα τούτα είναι παραμύθια της Χαλιμάς, πως ο κόσμος δεν ξορκίζεται, πως οι δαίμονες θα ‘ναι μέσα μας για πάντα, και πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους βάλουμε σε μια από τις μεριές μας και να αφήσουμε τις κόνξες. Ναι -είναι θέμα χρόνου να τα ξεχάσουν αυτά που ήξεραν.

ΟΙ ΕΙΚΟΝΟΛΑΤΡΕΣ της τελειότητας μπολιάζουν με ενοχή κάθε απόκλιση από την ονείρωξη του κανόνα τους εκτοξεύοντας ευθύνες προσωπικές σε σώματα αποτυχημένα που τρεκλίζουν εξαιτίας ενός βήματος ασυντόνιστου με την “εποχή”, ενός βήματος απρεπούς∙ εξαιτίας της ανθρωπινότητας του –γι αυτό εγκαλούνται οι ανατολίτες του κόσμου αυτού, οι εναπομείναντες άνθρωποι. Να εξαφανιστούν από προσώπου γης άνθρωποι ανθρώπινοι, άνθρωποι κανονικοί, που έχουν το δικαίωμα και στο διάβολο, και στον Θεό, μικροπρεπείς και μεγαλόψυχοι σε ταυτοχρονία∙ σε ταυτότητα αρραγή. Να απαγορευθούν δια ροπάλου οι ανεύθυνοι, οι μικροί στην αναμέτρηση με τον κόσμο, αυτοί που ζουν κόντρα στη ζωή. Ν’ αφανιστούν οι ρεαλιστές.

2.

(Ο «ανατολίτης» άνθρωπος γνωρίζει πως ο κόσμος αυτός τον ξεπερνά∙ πως το μόνο που μόνο μπορεί να κάνει είναι να ξεκαρδίζεται συνωμοτικά με την τύχη του, να γελά που ακόμα ανασαίνει, που κανένας ελέφαντας ακόμα δεν τον πάτησε, που ακόμα μια μέρα πέρασε δίχως να γίνει χαλκομανία. Δίχως ενοχή της μικρότητας του∙ χωρίς ευθύνη παρά μικρή. Έτσι γεννήθηκε: για να ζήσει, χωρίς πλάνη καμμία πως αυτός μπορεί μονάχος του να κυριεύσει τον κόσμο. Μόνο τα μπόσικα κρατάει να μην κυριευτεί ολοκληρωτικά από εκείνον. )

ΣΕ ΠΛΑΝΗ τέτοια μπήκαν οι Αγγλοσάξονες και πλανώνται πιστεύοντας πως δάμασαν τον κόσμο∙ στην πραγματικότητα αναφέρονται στα κορμιά τους ενώ ο κόσμος, τους γρυλίζει ακόμα στους εφιάλτες τους. Την πειθαρχία του εαυτού τους την πέρασαν για θριαμβευτικό φινάλε του ατίθασου, ανεξέλεγκτου  κόσμου: του άγριου εαυτού τους σε καταστολή. Αυτή είναι η παραξενιά τους, ο εξω/τισμός τους. Παντού αλλού μυρίζει ανθρωπίλα∙ στη δυστοπική Αγγλοσαξονία δε μυρίζει τίποτα. Έχουν ασφαλιστεί αεροστεγώς, μέσα σε σακούλα. Οι Αγγλοσάξονες είναι οι πρώτοι artificial ανθρωποι που λατρέυουν μια ψευδεπίγραφη εικόνα τελειότητας και απάνθρωπης απολλώνειας αρμονίας∙ σαν να μπορούν να την αντέξουν τα ρομποτικά κορμιά τους χωρίς φαρμακευτικές ενισχύσεις και άλλα λιπαντικά. Προσκυνάνε και προσεύχονται μην σπάσουν και πάλι τα σκληρά, ανάλγητα κορμιά τους. Οι Αγγλοσάξονες προσπαθούν και παιδεύονται∙ ο δαιμονισμός τους, τους έχει λυσάξει. Και εγκαλούν τους ανατολίτες όλου του κόσμου, που τους τσιγκλάνε με τον χαβά τους.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ πρέπει να είναι τέλειος, σαν μονάδα μέτρησης, σαν ακέραια αδιαίρετη μονάδα. Να ‘ναι τόσος σαν περίληψη. Αν η τελειότητα του μετρηθεί, η μέτρηση πια θα τον ορίζει. Γι αυτό και ο γραφειοκρατικός μονοδιάστατος άνθρωπος είναι τέλειος∙ γιατί είναι Ένας και μετρημένος. Μία η ψυχή του, ένα το σώμα του, μοναδική η βιολογία του, και η βιολογία του ψυχή του. Κι αντί να πάρουν το σώμα σαν ψυχή πήραν την ψυχή για σώμα. Τέτοια εννοούν οι αποικιοκράτες της ψυχής:

ΤΑ ΟΡΙΑ οφείλουν να είναι σε επιφυλακή, σε διαρκή συναγερμό, υπό συνεχή επιτήρηση: σταθερά και προς τα μέσα. Με συνέπεια εξαντλητική –σαν μπάτσος να επιπλήττεις κάθε υποψία παραβίασης, να μάθεις να μαλώνεις τον εαυτό σου αν πάει να ξεχαστεί. Μην ξεχειλώνεις και μην κρεμάς, μην βγαίνεις από τα ρούχα σου, μην αφήνεσαι στις καταστάσεις, μην ξεχνιέσαι δευτερόλεπτο, μην προδίδεις την τέλεια εικόνα σου∙ μην αψηφάς τον υπεύθυνο εαυτό σου. Να ακολουθείς τον κανόνα σου. Με σώμα σκληρό, ο κόσμος να μην σε διαπερνά∙ αν κάτι τύχει και σ’ αγγίξει, το ξέρεις καλά τον κίνδυνο να βγεις εκτός πορείας∙ εκτός εαυτού. Κοίτα να ηρεμήσεις.

ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ή ρίζα, σε ακοινωνησία, οι εικονολάτρες αγγλοσάξονες δεν βλέπουν πέρα από την μύτη τους. Το είδωλο τους, η τέλεια εικόνα τους, ο τύπος τους δεν είναι τυπικότητα είναι ο Θεός τους –η προβολή της κοινωνικής μηχανικής τουςπου υποκρίνεται αλήθεια γονιδιακή∙ πιο φυσική δεν γίνεται. Το είδωλο τους το προβάλλουν σαν γεγονός εξωτερικό σαν επιστημονικό, ήτοι αντικειμενικό∙ στο σώμα μέσα, βαθιά.

ΒΥΘΙΣΜΕΝΑ στη μελαγχολία μιας εμμενούς ενοχής που φορτώνεται σε κάθε έκφραση λανθασμένης ανθρωπινότητας, κάθε εξ’ ορισμού αδυναμίας, τα αγγλοσαξονικά σώματα σαν φτερά στον άνεμο, συντηρούνται από έναν αυτοματισμό γραφειοκρατικό, από μια λειτουργικότητα αυστηρή, αφού η ενοχή παραμονεύει να φορτωθεί, ανυπόφορη, σε κάθε παραβίαση της αδυνατότητας που παριστάνει την αλήθεια ενός κέντρου απόντος. Η ενοχή του τέλειου φονταμενταλιστή Αγγλοσάξονα, η ενοχή της ατέλειας, το άγχος της τελειότητας, σε κάθε λεπτομέρεια, ο ψυχαναγκασμός της εικόνας, ψιθυρίζει διαρκώς στο άνευρο κορμί του: τον κατατρώει.

Υπο τέτοιο καθεστώς, πρώτος αυτός θα ξοφλήσει, θα πνιγεί στην άβυσσο που μόνο αυτός επέλεξε για γη.

*

«θέλουμε ένα νέο πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς (...)»
ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΙ ΕΝΝΟΩ;

*

η ζωή στο σαλόνι

http://izoistosaloni.wordpress.com/

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Αναδημοσιεύσεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s