ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΦΟΙΤΗΣΗ

Ο 17χρονος ήρωάς μας, ξύπνησε με τα χίλια ζόρια εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό. Ανόρεκτος πήγε προς το εξεταστικό κέντρο και απρόθυμα μπήκε στην αίθουσα. Μετά την έλευση των θεμάτων ξάπλωσε στο θρανίο του και γλυκοκοιμήθηκε πάνω στο τετραδιάκι των πανελληνίων, περιμένοντας να παρέλθει ο ελάχιστος χρόνος αποχώρησης από την αίθουσα.

Που να ήξερε ο δύσμοιρος ότι ενώ κοιμόταν, τον ενέγραφαν υποχρεωτικά και παρά τη θέλησή του σε ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα πάνω στο άνθος της νιότης του. Δυστυχώς παρά τη φιλότιμη προσπάθεια να μην γράψει ούτε το όνομά του σωστά (0,9 αντί για μονάδα), η μοίρα του ήταν προδιαγεγραμμένη: υποχρεωτική φοίτηση και ένταξη στο στρατό των πτυχιούχων (ανέργων).

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

του alexiuslautus

Advertisements

8 Σχόλια

Filed under Σκέψεις, Χιούμορ

8 responses to “ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΦΟΙΤΗΣΗ

  1. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ
    ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΕΦΗΒΟΥΣ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ
    ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΉ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
    ΓΙΑ EΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΒΑΘΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
    ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ – badarts.gr

  2. soulatsadoros

    Τ’οτε ο φίλος μας γιατι έκανε μηχανογραφικό ;Δεν τον έσυρε κανένας να επιλέξει κάτι τέτοιο. Το θέμα είναι οτι με αποσπασματικές ρθμίσεις που ενώ φαίνονται κατ αρχην λογικές όπως κατάργηση της βάσης του 10 η αδιαφορία της ηγεσίας αλλά και ο στόχος τους να παράγουν κιμά για να αλεσθει απο τα επιχηρηματικά συμφέροντα οδηγεί σε αυτή τη κατάσταση. Πάντως η ειρωνεία του συντάκτη δυστυχώς δεν είναι φανερη ως προς τα που στρέφεται

  3. Generator

    Τι εγινε ρε παιδια?Γραφτηκε ο Ψαριανος στα αντισωματα και αρθρογραφει?
    Και εις ανωτερα

    • NM

      Κύριε Αδωνι (του Αδώνιδος) δεν είπαμε ότι τα άρθρα σας στα Αντισώματα θα πρέπει να τα υπογράφετε ?
      Δεν είναι σωστό να μοιραζεστε κατ αυτόν τον τρόπο τη «δόξα» (και το μοναδικό χιούμορ) με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες !

  4. νομίζω πως η ιλαροτραγωδία βρίσκεται σε αυτό που λέει ο πρώτος σχολιογράφος…τα παιδιά είναι φυλακισμένα σε ένα σύστημα που τα βάζει να ανταγωνιστούν μεταξύ τους, ακόμη και γράφοντας τίποτα για τις «τριτοκλασάτες» σχολές, ή με το να γίνουν μηχανάκια παπαγαλίας στις «καλές» σχολές. Δε νομίζω οτι το κειμενάκι είναι στο ύφος Ψαριανού. Ίσα, ίσα νομίζω πως κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Σατιρίζει την «υποχρεωτικότητα» του να «περάσεις κάπου» και υπογραμμίζει (με χιούμορ, όπως άλλωστε δηλώνει ο Κ.Λ. που το ανέβασε) την ισοπεδωτική και «παράλογη» λογική του συστήματος των εξετάσεων. Για μένα οι εξετάσεις πρέπει να καταργηθούν και τα παιδιά να επιλέγουν ελεύθερα το τι θέλουν να σπουδάσουν-μάθουν, χωρίς εξετάσεις, αφού βέβαια πριν το σχολείο αλλάξει ριζικά και ανοιχτεί πραγματικά στην γνώση, κι όχι στην αναπαραγωγή της ταξικής πειθαρχίας και του ανταγωνισμού, όπως κάνει σήμερα….

  5. Generator

    προτεινω να μπει μονιμα ενα λινκ για http://www.neolaiapasok.gr
    τι λετε?

  6. κ.κ.

    Γεια και χαρά σε όλους, μετά από λίγες μέρες διακοπών, πραγματικά δηλαδή, διακοπή όλων όσων έκανα πριν! Θα ήθελα να γράψω μερικές σκέψεις που έκανα και κάνω για την παιδεία στην Ελλάδα και το επίκαιρο εξεταστικό σύστημα.
    Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται αστείο να μπαίνει κάποιος σε μια σχολή παραδίδοντας ακόμα και λευκή κόλλα. Αυτή είναι η πρώτη αντίδραση των περισσότερων. Μάλιστα, οι γονείς των «καλών» μαθητών, είναι οι πρώτοι που αντιδρούν ειρωνικά. Ακόμα και οι ίδιοι οι μαθητές που έγραψαν καλά. Πολλές φορές, σε συζητήσεις προοδευτικών ανθρώπων (δεν θα το βάλω σε εισαγωγικά) γίνεται λόγος για αξιοκρατία, που στα θέματα της εκπαίδευσης θα σήμαινε, όποιος δουλεύει, δηλαδή μελετά, να ανταμείβεται με την εισαγωγή του στη σχολή της επιλογής του, ενώ όποιος «τεμπέλιαζε» να εισπράττει αντίστοιχα τους καρπούς των έργων του. Αυτή η ανάγνωση της κατάστασης, είναι λογική και σωστή, στα πλαίσια ενός τρόπου σκέψης στον οποίο έχουμε εθιστεί, μια και όλοι είμαστε παιδιά του ίδιου πάνω κάτω εκπαιδευτικού συστήματος, αυτού του ελληνικού σχολείου που λίγο διαφέρει από την εποχή των γιαγιάδων και των γονέων μας.
    Ταυτόχρονα όμως είναι και μια ανάγνωση «αφ’ υψηλού» θα έλεγα, με την έννοια ότι βλέπει το ζήτημα εξωτερικά, θεωρητικά, σαν να ζούμε σ’ έναν ιδανικό κόσμο. Αν όμως πλησιάσεις τα παιδιά, αν σκύψεις με προσοχή πάνω από τη ζωή του καθενός, θα καταλάβεις πως δεν υπάρχουν απλώς εργατικοί και τεμπέληδες μαθητές. Τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά και σύνθετα.
    Υπάρχουν λοιπόν παιδιά με σοβαρά οικογενειακά προβλήματα, που μπορεί να είναι οικονομικά, προβλήματα σχέσεων, απουσίας γονέων ή γονέων με σοβαρά προβλήματα υγείας. Αυτά τα δεδομένα επιδρούν φυσικά στη ζωή των παιδιών, στη συναισθηματική και ψυχική τους κατάσταση, στη δυνατότητα απρόσκοπτης μελέτης, στη συγκέντρωση και τελικά στη σχολική επίδοση. Επίσης όλα τα παιδιά δεν προέρχονται από οικογένειες της ίδιας κοινωνικής τάξης και με ίδιο μορφωτικό επίπεδο και αυτό είναι ένα ακόμα δεδομένο που συνεπιδρά, όχι όμως πάντα με τον προφανή τρόπο, και εδώ δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες. Εκείνο που έχει σημασία, είναι πως όλα τα παιδιά δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία. Λέμε ότι έχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δίνει ίσες ευκαιρίες, και αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αλήθεια. Ξεχνάμε όμως πως ένα παιδί, ούτε διαπλάθεται αποκλειστικά και μόνο στο σχολείο, ούτε ζει σε μια κοινωνία ίσων ευκαιριών. Μπορεί δηλαδή μέσα στην τάξη να ακούνε όλοι τα ίδια πράγματα, έχουν όμως ο καθένας άλλο υπόβαθρό στο οποίο αυτά εγκαθίστανται. Και ναι μεν η διαφορετικότητα είναι ζητούμενο και ευκταίο, όμως άλλο διαφορά και άλλο να αφήνεις μια αθώα ζωή να βυθίζεται επειδή τυχαίνει π.χ. οι γονείς να μην είναι σε θέση, με διάφορους τρόπους, να την υποστηρίξουν, και αυτή την υστέρηση να μην την αντισταθμίζει το σχολείο. Σχολείο ίσων ευκαιριών λοιπόν θα σήμαινε ένα σχολείο με πολλές και εντατικές και οργανωμένες ενισχυτικές διδασκαλίες, ένα σχολείο που δεν δίνει σε όλους το ίδιο, αλλά δίνει στον καθένα αυτό που έχει ανάγκη, ένα σχολείο που προσπαθεί να άρει τις κοινωνικές ανισότητες.
    Από την άλλη έχουμε τον ιεραρχικό διαχωρισμό πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας, εις βάρος της δεύτερης. Στον κόσμο μας οι χειρώνακτες είτε αμείβονται πολύ λιγότερο από τους πνευματικά εργαζόμενους, είτε δεν χαίρουν και μεγάλης υπόληψης, αν και υπάρχουν και άλλες τέτοιες διαβαθμίσεις. Ακόμα και από άποψη γοήτρου, θεωρείται κατώτερο ένα επάγγελμα όπου εργάζεσαι κυρίως με το σώμα, με τα χέρια. Σήμερα βέβαια ένας υδραυλικός μπορεί να κερδίζει πολλαπλάσια χρήματα από ένα γιατρό ή μηχανικό, και, στην εποχή που μόνη αξία είναι το χρήμα, το κύρος του επιστήμονα τείνει να εξαφανιστεί. Από αυτή την άποψη ήταν προτιμότερο όταν η μόρφωση είχε κάποια αξία. Η εργασία όμως γενικά δεν αποτελεί αξία. Π.χ. όσοι και όσες εργάζονται σαν οικιακοί βοηθοί ή καθαριστές, δεν έχουν καμιά υπόληψη, ενώ πρόκειται για μια κοπιαστική δουλειά, χωρίς την οποία πολλά σπίτια και γραφεία «αξιότιμων» μελών της κοινωνίας, θα βρωμούσαν και θα έζεχναν, με αποτέλεσμα να πήγαινε περίπατο η υπόληψη τους, που χτίζεται ακριβώς πάνω στον κόπο αυτών των πάντα αφανών ανθρώπων. Το ίδιο ισχύει π.χ. για τους ναυτικούς που σκυλοπνίγονται για να έρχονται μετά οι εφοπλιστές και να κάνουν τις λεγόμενες ευεργεσίες, αποδίνοντας πίσω ελάχιστα μόνο από αυτά που στην ουσία έκλεψαν από τις ζωές των φτωχών ανθρώπων.
    Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και επομένως δεν είναι πολύ απλές οι απαντήσεις. Πριν μιλήσουμε για άλλη παιδεία, θα έπρεπε να περιγράψουμε μια άλλη κοινωνία, μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μια κοινωνία όπου ο καθένας αναγνωρίζεται ως μια αξία, όπου κάθε ικανότητα τιμάται, εφ’ όσων δεν στρέφεται ενάντια στον συνάνθρωπο, εφ’ όσων είναι δημιουργική και προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.
    Είναι λοιπόν τόσο κακό να δoθεί η δυνατότητα σε κάποιον που μέχρι τότε δεν διάβασε, να παρακολουθήσει μαθήματα σε μια σχολή; Όχι, δεν είναι, γιατί μπορεί να ανακαλύψει κόσμους που δεν γνώριζε πως υπάρχουν. Όσοι λοιπόν θέλουν, πρέπει να μπορούν να παρακολουθούν ελεύθερα μαθήματα. Και τίθεται το ερώτημα, πώς οι σπουδές θα συνδέονται με το επάγγελμα, ερώτημα εύλογο, αφού π.χ. για να γίνεις γιατρός, πρέπει οπωσδήποτε να έχεις κάποιες γνώσεις, αλλιώς αλλοίμονο στους ασθενείς! Κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να έχουμε ένα βασικό κορμό σχολείου που να προσφέρει πλούσια και πολυεπίπεδη μόρφωση, όχι επικεντρωμένο στις πανελλήνιες. Από εκεί και πέρα, οι σπουδές με σκοπό την άσκηση κάποιου επαγγέλματος, μπορούν να επιλέγονται ελεύθερα, και πιστεύω πως όταν επιλέξεις ελεύθερα, σίγουρα διαλέγεις αυτό που σου αρέσει. Δεν μπορεί όμως να λειτουργήσει αυτό το σύστημα σε μια κοινωνία τόσο χυδαία, χωρίς ανθρωπιστικά ιδανικά και κυρίως που ευτελίζει την ανθρώπινη ζωή και κάθε της υγιή έκφανση. Με λίγα λόγια, είναι υποκριτικό να μιλάμε για το σχολείο αποκομμένο από την κοινωνία. Υπάρχει ακόμα και όλη αυτή η κατάσταση με τις διάφορες σχολές και τα κολλέγια και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που αποδεικνύει πως πρόκειται για εμπόριο, business. Όσο λοιπόν οι «μεγάλοι» τζογάρουν με τις ζωές των ανθρώπων, δεν μιλάμε για κοινωνίες και για παιδεία και για μόρφωση, μιλάμε για σφαγεία, και τέτοιος είναι ο κόσμος μας σήμερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s