ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Καφενείον – κολλεκτίβα εργασίας «Το παγκάκι»

διεύθυνση: Γ. Ολυμπίου 17, Κουκάκι., e-mail: info@pagkaki.org

Πάνε δύο χρόνια σχεδόν από τη στιγμή που η μικρή ομάδα ανθρώπων που σήμερα εργαζόμαστε στο «Παγκάκι» της Γ. Ολυμπίου στο Κουκάκι, αρχίσαμε να συζητάμε την ιδέα δημιουργίας ενός καφενείου, ενός χώρου συνεύρεσης. Η ιδέα ξεκίνησε από την κοινή ανάγκη να δώσουμε λύση στο πρόβλημα «εργασία». Οι περισσότερες από μας είμαστε νέες άνεργες, κάποιοι από μας εργαζόμενοι σε επισφαλή επαγγέλματα και σε συνθήκες εχθρικές προς κάθε έννοια αξιοπρέπειας και δημιουργικότητας. Θελήσαμε λοιπόν να δοκιμάσουμε έναν άλλο τρόπο εργασίας, συλλογικό, με σχέσεις σεβασμού, συντροφικότητας και αλληλεγγύης ανάμεσά μας.

Πάνε δύο χρόνια σχεδόν από τη στιγμή που η μικρή ομάδα ανθρώπων που σήμερα εργαζόμαστε στο «Παγκάκι» της Γ. Ολυμπίου στο Κουκάκι, αρχίσαμε να συζητάμε την ιδέα δημιουργίας ενός καφενείου, ενός χώρου συνεύρεσης.

Η ιδέα ξεκίνησε από την κοινή ανάγκη να δώσουμε λύση στο πρόβλημα «εργασία». Οι περισσότερες από μας είμαστε νέες άνεργες, κάποιοι από μας εργαζόμενοι σε επισφαλή επαγγέλματα και σε συνθήκες εχθρικές προς κάθε έννοια αξιοπρέπειας και δημιουργικότητας. Θελήσαμε λοιπόν να δοκιμάσουμε έναν άλλο τρόπο εργασίας, συλλογικό, με σχέσεις σεβασμού, συντροφικότητας και αλληλεγγύης ανάμεσά μας.

Η επιθυμία μας για αυτό το πείραμα μας έφερε κοντά στα τέλη του 2008. Δεν βρεθήκαμε τυχαία. Οι δρόμοι μας συνέκλιναν σταδιακά από διαφορετικές πορείες. Εμπνευστήκαμε από πρωτοβουλίες ανθρώπων και κινημάτων σε όλο τον κόσμο που σε συνθήκες κρίσης, αντί να παραδοθούν στην απελπισία και την εξαθλίωση, επιχείρησαν να δώσουν συλλογικές απαντήσεις στο πρόβλημα της καθημερινής επιβίωσης. Ακουμπήσαμε επίσης στην εμπειρία που μας προσέφερε η συμμετοχή μας στον συνεταιρισμό εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου «ο Σπόρος» και τολμάμε να επιχειρήσουμε στην πράξη μια διαφορετική πρόταση στην οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας. Μια πρόταση που ακόμα διαμορφώνεται και γι’ αυτό δεν είναι εύκολο να την περιγράψουμε ολοκληρωμένα.

Αυτό που επιχειρούμε να δημιουργήσουμε με αυτό το καφενείο είναι μια κολεκτίβα εργασίας. Η νομική μορφή που επιλέξαμε -επειδή στην Ελλάδα δεν κατοχυρώνεται νομικά η κολεκτίβα εργασίας- είναι ο αστικός συνεταιρισμός [το καταστατικό μας]. Ένας συνεταιρισμός αλλιώτικος, χωρίς μετόχους-ιδιοκτήτες και ένας χώρος εργασίας χωρίς υπαλλήλους και αφεντικά.

Έτσι, αυτό το καφενείο ανήκει σε όσους και όσες κάθε φορά το δουλεύουν μετέχοντας στη συλλογικότητα. Για τη δημιουργία του συνεισφέραμε όλα τα μέλη ανάλογα με τις οικονομικές μας δυνατότητες αναλαμβάνοντας όμως από κοινού το ρίσκο και την ευθύνη.

Τα όποια κέρδη προκύπτουν μετά την πληρωμή των μισθών δεν μοιράζονται, αλλά μετά τη δημιουργία ενός αποθεματικού ταμείου και την εξόφληση του εσωτερικού δανείου (που θα επιτρέψει και την τυπική ανεξαρτησία του συνεταιρισμού από τα νυν μέλη του) θα χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση συλλογικών εγχειρημάτων ανάλογης λογικής και προοπτικής.

Βασικό όργανο λήψης αποφάσεων είναι η συνέλευση των μελών του συνεταιρισμού που αποτελείται από τις κάθε φορά εργαζόμενες. Ο τρόπος λήψης των αποφάσεων επιδιώκουμε να εμπεριέχει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση όλων των μελών.

Η πρότασή μας έχει πολύ δρόμο για να ολοκληρωθεί. Δεν είναι όμως μια πρόταση που αφορά μόνο εμάς, ένα εγχείρημα για να λύσουμε το ατομικό πρόβλημα εργασίας της καθεμιάς μας. Θέλουμε να αποτελέσει μια εμπειρία που θα χρησιμεύσει σε πολύ περισσότερους από εμάς. Η δράση μας εντάσσεται σε ένα συνολικό ρεύμα κοινωνικής αλλαγής, σε μια παγκόσμια κινηματική διαδικασία που αγκαλιάζει όλες τις πλευρές της ζωής, που αντιστέκεται στις κυρίαρχες συνθήκες, που εξερευνά και δημιουργεί νέους τρόπους ζωής.

Πέρα από το εργασιακό, στο χώρο αυτό επιδιώκουμε να χωρέσουμε τις επιθυμίες μας συνολικά, στο βαθμό που είναι εφικτό. Με αυτό το κριτήριο προτιμήσαμε -στο μέτρο του δυνατού- τη συνεργασία με μικρούς παραγωγούς ή κοινότητες παραγωγών, επιλέξαμε να σερβίρουμε και να διακινούμε προϊόντα εναλλακτικού/αλληλέγγυου εμπορίου (καφέ από ζαπατιστικούς συνεταιρισμούς του Μεξικού, ζάχαρη από το Κίνημα των Χωρίς Γη στη Βραζιλία κ.ά.) διατηρώντας παράλληλα τις τιμές του καφενείου προσιτές σε όλους. Επίσης, επιλέξαμε να ακούμε και να προωθούμε μουσικές ελεύθερες (Creative Commons, Public Domain και ανεξάρτητες παραγωγές), επειδή δεν μας αρέσουν τα «πνευματικά δικαιώματα» που πνίγουν τη μουσική δημιουργία και οι καρποί τους μόνο στα χέρια των καλλιτεχνών δεν φτάνουν. Με το ίδιο κριτήριο επιλέγουμε και θέλουμε να λειτουργεί το καφενείο και ως χώρος φιλοξενίας εκδηλώσεων ενημέρωσης/προβληματισμού και πρωτοβουλιών που ανιχνεύουν δρόμους αυτοδιαχείρισης, αυτοοργάνωσης και άμεσης δράσης.

Ξέρουμε πως όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν λίγα και αποσπασματικά. Οι δυσκολίες και οι αντιφάσεις είναι μπροστά σε κάθε βήμα μας. Θέλουμε όμως να ψάξουμε συλλογικές και όχι ατομικές απαντήσεις και να τις δοκιμάσουμε στην πράξη μαθαίνοντας από την ιστορική εμπειρία ανάλογων εγχειρημάτων. Θέλουμε να δοκιμάσουμε μια καθημερινότητα που θα περιλαμβάνει την εργασία σαν αναπόσπαστο δημιουργικό κομμάτι της και όχι σαν σκλαβιά, σαν ένα χρόνο μέσα στη μέρα που θέλει κανείς να τον ξεχάσει.

Φτιάξαμε λοιπόν αυτό το καφενείο. Το καφενείο μας. Είναι ανοιχτό από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Προσφέρουμε καφέ, βότανα, χυμούς, αναψυκτικά, ρακί, ούζο, μπύρες, ποτά και φυσικά τα απαραίτητα συνοδευτικά μεζεδάκια. Πάνω απ’ όλα όμως θέλουμε να προσφέρουμε ένα χώρο συνάντησης, ψυχαγωγίας και δημιουργίας, να μοιραστούμε ερωτήματα, ιδέες και όνειρα. Να μοιραστούμε μαζί σας «Το Παγκάκι»…

http://pagkaki.org

———————————————————

Ανοίγουμε εδώ μια σελίδα με πληροφορίες, συζητήσεις, σχόλια και προβληματισμούς για ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ που λειτουργούν στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό, με τις αρχές της αυτοδιαχείρισης, αυτοδιεύθυνσης και αλληλέγγυας δικτύωσης.

Η σελίδα είναι ανοιχτή σε ροή πληροφορίας, σχολιασμού και διαλόγου, με δύο τρόπους: είτε μέσω των σχολίων απο κάτω, είτε με αποστολή άρθρων στο μαίηλ μας, τα οποία θα δημοσιεύονται αυτούσια στην σελίδα, με χρονολογική σειρά (το πιο πρόσφατο θα μπαίνει απο πάνω).

Μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα προβλήματα λειτουργίας, οι εμπειρίες αυτο-οργάνωσης και κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και ο πειραματισμός επέκτασης της αυτοδιαχείρησης σε νέους τομείς (όπως ενέργεια, επικοινωνίες, μεταφορές κλπ.) πέρα απο την πρωτογεννή παραγωγή και τις υπηρεσίες.

Μεταφέρουμε εδώ δύο σχόλια που αφορούν το θέμα, και στάλθηκαν σε πόστ της αρχικής σελίδας, σαν αφετηρία αυτής της νέας σελίδας των αντισωμάτων:

massive

Μερικά παραδείγματα και απόπειρες:

http://www.sporos.org/

http://www.pagkaki.org/

Καλλιτεχνικός συνεταιρισμός: white box
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=222932

http://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/

Μακάρι όλα αυτά να πληθύνουν.
Αν γνωρίζετε και άλλα, παραθέστε πληροφορίες.

Νίκος Σ.

Ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες και έπεται συνέχεια. Λειτουργεί στο Ηράκλειο ομάδα αντίστοιχη με την Terra Verde των Χανίων και ετοιμάζεται και στο Ρέθυμνο.
http://terraverdexania.blogspot.com/
http://www.ovolos.gr/
http://spame.tumblr.com/

Όπου δεν υπάρχουν sites και blogs για συνδέσεις, να μας στέλνετε πληροφορίες στο μαίηλ μας, και θα τις δημοσιεύουμε εδώ.

Advertisements

4 responses to “ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

  1. κ.κ.

    Μια ωραία ανάρτηση στο blog της Συσπείρωσης Αριστερών Μηχανικών, που ταιριάζει με τον προβληματισμό των Αντισωμάτων – απ’ ότι βλέπω έχει συμβάλλει και ο Ν.Μ.

    http://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html

  2. N.s.

    Κολεκτίβα Ζερμινάλ

    Ελάχιστοι τρόποι υπάρχουν για να ξεφύγει κανείς από τη σύμβαση της μισθωτής εργασίας. Σε περίοδο κρίσης οι επιλογές στενεύουν ακόμα περισσότερο για τους μισθωτούς εργάτες αφού μισθοί και περιθώρια για απαιτήσεις μειώνονται ενώ ώρες εργασίας και απολύσεις αυξάνονται. Γενικότερα τα θεσμοθετημένα εργατικά δικαιώματα συρρικνώνονται.
    Σε πείσμα των καιρών τολμούμε την υπέρβαση και από τον αγώνα για την προάσπιση των κεκτημένων προχωράμε έμπρακτα στο εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον τολμούμε να ρισκάρουμε δημιουργώντας και προωθώντας ένα εναλλακτικό μοντέλο παραγωγής στην ολότητά του. Προχωρήσαμε έτσι στη δημιουργία ενός καφενείου, ως μέσο βιοπορισμού, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης (Αμύντα 9) που λειτουργεί βάση των αρχών του κολεκτιβισμού. Το καφενείο αυτό είναι μέρος από τη δραστηριότητα της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας Συνεργατική Αλληλεγγύη. Μία νομική κατάσταση, την οποία μπορεί από την μία να μην μπορούσαμε να την αποφύγουμε, από την άλλη όμως επιλέξαμε να την χρησιμοποιήσουμε εργαλειακά, ώστε νομικά να μας εξυπηρετεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

    Αφετηρίες του εγχειρήματος

    Αφετηρία για το εγχείρημα αποτελούν δύο υποθέσεις:
    Κατά πρώτο ότι δουλεύοντας χρόνια σε καθεστώς μισθωτής εργασίας κάνοντας διάφορες εργασίες με διαφορετικά αφεντικά βιώσαμε την νόμιμη ή την παράνομη κλοπή (σε μισθό, ένσημα, κλπ) την αντιμετώπιση μας ως αναλώσιμα γρανάζια στη μηχανή παραγωγής υπεραξίας-κέρδους και αισχροκέρδειας.
    Εργαστήκαμε και κάτω από συνθήκες, ελάχιστες βέβαια, απολαμβάνοντας όλα τα αστικά νόμιμα εργατικά δικαιώματα. Το καθεστώς όμως της μισθωτής εργασίας αποτελεί ένα νόμιμο καθεστώς κλοπής. Είμαστε και μείς από αυτούς που δημιουργούν τον κοινωνικό πλούτο, όλοι οι από κάτω, οι προλετάριοι, οι επισφαλείς. Πλούτο τον οποίο καρπώνονται τα αφεντικά ως υπεραξία αποδίδοντας μας ένα ελάχιστο ποσοστό από τα κέρδη ως ανταμοιβή.
    Ο πρώτος λόγος που προχωρήσαμε στη δημιουργία της κολεκτίβας είναι αυτός ακριβώς, ότι θέλουμε να καρπωνόμαστε οι ίδιοι το σύνολο των αποτελεσμάτων της εργασίας μας, να εξαλείψουμε από την εργασία μας την έννοια της υπεραξίας.
    Κατά δεύτερο. Χρόνια τώρα, άλλοι λιγότερα άλλοι περισσότερα, διαλαλούμε την απέχθειά μας για τα αφεντικά. Όχι τόσο σε προσωπικό επίπεδο αλλά περισσότερο σε ένα γενικότερο πλαίσιο οργάνωσης των επιμέρους σχέσεων που απαρτίζουν την κοινωνική δομή. Στο σημείο που βρισκόμαστε δεν μας αρκούν χίλιες αρνήσεις αλλά μας ταιριάζουν πολύ περισσότερες καταφάσεις. Δεν μας αρκεί να διακηρύσσουμε την άρνηση και την αντίδρασή μας στο κόσμο των αφεντικών. Καιρός είναι να πειραματιστούμε με τις δικές μας δομές στο θέμα του βιοπορισμού αυτό-οργανωμένα, αντί-ιεραρχικά, αυτό-διαχειριζόμενα, χωρίς αφεντικά. Περνάμε από τη θεωρία στη πράξη. Θέλουμε να δούμε αν μπορεί και πως, να λειτουργήσει στην πράξη αυτό που χρόνια τώρα σκεφτόμαστε και για το οποίο πράττουμε. Θέλουμε να καταλάβουμε αυτή την εμπειρία σε βιωματικό επίπεδο κάνοντας την υπέρβαση από τον θεωρητικό και τον συνθηματικό λόγο.

    Τι εννοούμε ως κολεκτίβα

    Καταρχήν, θεωρούμε ότι ο όρος κολεκτίβα αναφέρεται σε διαδικασίες που έχουν να κάνουν με το ζήτημα της οργάνωσης της εργασίας(σε εγχειρήματα δηλ. οποιασδήποτε παραγωγικής διαδικασίας).
    Με τον όρο κολεκτίβα εννοούμε, κάθε παραγωγική διαδικασία που βασίζεται στη συλλογική και απόλυτη ευθύνη, σε όλα τα στάδια, όλων των συμμετεχόντων στο εγχείρημα. Ως εκ τούτου μοναδικό όργανο λήψης των αποφάσεων, σε όλα τα στάδια, αποτελεί η συνέλευση των εργαζομένων όπου απαιτείται η υποχρεωτική συμμετοχή. Σκοπός της κολεκτίβας είναι ο βιοπορισμός των εργαζομένων μέσω της κατάργησης της εκμετάλλευσης εις βάρος τους που βασίζεται στο καθεστώς της μισθωτής εργασίας και της παραγωγής υπεραξίας από το αφεντικό. Κολεκτιβοποίηση ουσιαστικά είναι η διαδικασία μετατροπής των μισθωτών εργατών σε παραγωγούς, ενέργεια που έχει ως αφετηρία τους ίδιους.
    Μέσα από την μοριακή κατάργηση της ατομικής ή της συλλογικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής – που ως σκοπό έχει τη αναπαραγωγή της εκμετάλλευσης μέσω της συσσώρευσης κεφαλαίου – αντικειμενικός στόχος είναι η γενίκευση του φαινόμενου για την εξάλειψη του θεσμού της ιδιοκτησίας. Εξάλειψη του καπιταλιστικού μοντέλου όπου τα μέσα παραγωγής ελέγχονται από ιδιώτες και η διανομή του πλούτου καθορίζεται από τους νόμους της αγοράς. Δημιουργία ενός μοντέλου όπου τα μέσα ελέγχονται από τους ίδιους τους παραγωγούς, με σκοπό την εξαφάνιση των συνθηκών κοινωνικής κατωτερότητας και μιας παραγωγικής διαδικασίας προσανατολισμένης στο συμφέρον της ολότητας.
    Πως προκύπτει η έμπρακτη κατάργηση των εννοιών της μισθωτής εργασίας, του αφεντικού και της υπεραξίας; Επειδή σε ένα τέτοιο σύστημα οργάνωσης της εργασίας ο εργαζόμενος κατέχει ο ίδιος πλέον τα μέσα για την παραγωγή, αυτό-διαχειρίζεται δηλ. την εργασία του, μετατρέπεται ο ίδιος σε παραγωγός, άρα δεν πουλάει την εργατική του δύναμη σε κάποιον εργοδότη δεν υφίστανται πλέον οι έννοιες μισθωτή εργασία και αφεντικό. Ακόμα επειδή καρπώνεται ο ίδιος στο σύνολο το αποτέλεσμα της εργασίας του δεν παράγει κανενός είδους υπεραξία. Το κέρδος που παράγεται διανέμεται ισόποσα στα μέλη της συνέλευσης.
    Εν τούτοις το μοντέλο οργάνωσης οποιασδήποτε παραγωγικής εργασίας όπου τα κέρδη διανέμονται ισόποσα ή ανάλογα με τη προσφορά σε εργασία ή ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε εργαζόμενου, καθώς και η δομή της συνέλευσης-συζήτηση για την από κοινού λήψη των αποφάσεων αποτελούν ένα εργαλειακό μέσο οργάνωσης της παραγωγής και δεν συναντιούνται μόνο μέσα στις κολεκτίβες. Πολλές επιχειρήσεις στην ελλάδα, κυρίως αυτό-απασχολούμενοι καθώς και οικογενειακές(και οι δύο χωρίς υπαλλήλους), λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο.
    Σε ένα κολεκτιβοποιημένο μοντέλο οργάνωσης θεωρούμε δομικό στοιχείο την κριτική στο θέμα της ιδιοκτησίας τόσο στο εσωτερικό περιβάλλον μιας επιχείρησης όσο και στο εξωτερικό.
    Όσον αφορά το θέμα της ιδιοκτησίας στο εσωτερικό περιβάλλον μιας κολεκτίβας, κομβικό θεωρούμε το ζήτημα των σκοπών και των στόχων τέτοιων εγχειρημάτων. Σκοπός της κολεκτίβας είναι ο βιοπορισμός των συμμετεχόντων μέσα από μια διαδικασία πλήρους ισότητας στη βάση της κοινής συνείδησης, στη βάση της συζήτησης και των αμοιβαίων υποχωρήσεων. Ως βιοπορισμό εννοούμε ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Στόχος της κολεκτίβας είναι η εξάπλωση του φαινόμενου σε όλες τις δυνατές παραγωγικές δραστηριότητες. Στόχος της κολεκτίβας δεν μπορεί να είναι ο πλουτισμός των συμμετεχόντων. Θεωρούμε ότι τα επιπλέον κέρδη θα πρέπει να αποταμιεύονται με σκοπό την επέκταση των δραστηριοτήτων της κολεκτίβας ή της δημιουργίας παρόμοιων εγχειρημάτων με στόχο την ενσωμάτωση περισσότερων υποκειμένων σε αυτό-διαχειριζόμενες βιοποριστικές διαδικασίες. Ως πλουτισμό θεωρούμε την ακόρεστη επιθυμία για κατανάλωση υλικών αγαθών που ξεπερνούν κατά πολύ τον μέσο όρο και μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε δούλο του χρήματος. Από την άλλη δεν είμαστε σε καμία περίπτωση οπαδοί ενός μοναστηριακού βίου αυτό-τιμωρίας.
    Όσον αφορά το θέμα της ιδιοκτησίας στο εξωτερικό περιβάλλον μιας κολεκτίβας κομβικό θεωρούμε το ζήτημα της κοινωνικοποίησης ή της προώθησης και προπαγάνδισης του εγχειρήματος. Κι’ αυτό γιατί η κολεκτίβα αποτελεί ένα εναλλακτικό μοντέλο οργάνωσης που είναι από μόνο του πλήρως ανταγωνιστικό στον καπιταλισμό και στην πλήρη γενίκευσή του αποτελεί για μας την βάση της επαναστατικής διαδικασίας. Δομικό στοιχείο της οποίας ορίζουμε τη κατάργηση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Θεωρούμε το ζήτημα αυτό πρωταρχικό για τη δημιουργία εναλλακτικών δικτύων παραγωγής, ανταγωνιστικών προς τον καπιταλισμό τον οποίο νοούμε ως ένα πλέγμα σχέσεων και δικτύων. Η μη κοινωνικοποίηση του εγχειρήματος α) αποκλείει την επαφή με υποκείμενα που θα ήθελαν να δράσουν προς αυτή την κατεύθυνση β) αποκλείει την επαφή, την συνεργασία και συσπείρωση ήδη υπαρχόντων αυτό-διαχειριζόμενων εγχειρημάτων, ακόμα και σε μία πόλη ή μία μικρή περιοχή γ) αναιρεί αυτόματα τη δυνατότητα για την προπαγάνδιση ενός μοντέλου οργάνωσης πλήρους ανταγωνιστικού προς το υπάρχον. Προπαγανδίζοντας τέτοια εγχειρήματα παράγεται δημόσιος λόγος και περαιτέρω (ανοιχτός) διάλογος που δημιουργεί ρωγμές στο μονοπώλιο ενός οργανωτικού μοντέλου που στηρίζεται στη εκμετάλλευση και τον ατομικισμό και με χειροπιαστά πλέον παραδείγματα επιχειρηματολογούμε για τη βάση και την αποτελεσματικότητα των θεωριών.

    Γιατί καφενείο

    Η επιλογή του καφενείου ως αυτό-διαχειριζόμενης παραγωγικής μονάδας έχει διάφορες αφετηρίες. Βασίζεται κυρίως στην εμπειρία από τη χρόνια απασχόληση των περισσοτέρων από την ομάδα στον κλάδο. Αφετηρία επίσης, στάθηκε το γεγονός της ενεργού συμμετοχής μας στη δημιουργία και στήριξη αυτό-οργανωμένων σωματείων βάσης στον κλάδο καθώς και στους αγώνες που προέκυψαν το τελευταίο διάστημα στον κλάδο του επισιτισμού με τη θεωρητική δουλειά που έγινε και τους προβληματισμούς που τέθηκαν.
    Αντιλαμβανόμαστε το καφενείο μας ως ένα χώρο συνεύρεσης και επικοινωνίας. Απευθύνεται σε όλους όσους θέλουν να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους, στη βάση της διάδρασης, σ’ ότι αφορά την δομή του εγχειρήματος και του τρόπου λειτουργίας του.

    Αρχές λειτουργίας της κολεκτίβας ζερμινάλ

    Δομή της κολεκτίβας είναι η αυτοδιαχείριση του καφενείου μέσα από τη συνέλευση των συμμετεχόντων, δομικό στοιχείο της οποίας είναι η πλήρης ισότητα μεταξύ μας στη συνέλευση της κολεκτίβας. Εβδομαδιαία συνέλευση που αποτελεί το μοναδικό μέσο λήψης των αποφάσεων και στο οποίο η συμμετοχή του κάθε εργαζόμενου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή του στο εγχείρημα. Μέσα από τον εποικοδομητικό διάλογο και μακριά από στερεότυπα, βιώνουμε πλέον έμπρακτα τη συμπεριφορά των σχέσεων σε καθεστώς βιοπορισμού όπου απαιτείται πλήρη συνείδηση και αποφασιστικότητα. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με βάση την αρχή της ομοφωνίας, μετά από συζήτηση και αμοιβαίες υποχωρήσεις.
    Όλοι όσοι εργάζονται είναι ασφαλισμένοι και πληρώνονται μοιραζόμενοι τα χρήματα ανάλογα με την εργασία του καθενός. Στόχος μας είναι ότι εφόσον ξεπληρωθεί το αρχικό κεφάλαιο που χρησιμοποιήθηκε και εφόσον καλύπτονται όλες οι πάγιες ανάγκες λειτουργίας του καφενείου (νοίκι, ρεύμα, ένσημα, προμηθευτές, μισθοί, κα) το υπόλοιπο κέρδος θα αποταμιεύεται με σκοπό είτε την επέκταση των δραστηριοτήτων της συνεργατικής αλληλεγγύης είτε τη χρηματοδότηση για τη δημιουργία παρόμοιων εγχειρημάτων.
    Κομβικό στοιχείο για την επιτυχία και τη συνέχιση κολεκτιβοποιημένων εγχειρημάτων θεωρούμε την στόχευσή τους στο να γίνουν ανταγωνιστικές από αντίστοιχες καπιταλιστικές. Ανταγωνιστικές κυρίως όσον αφορά τη ποιότητα των προϊόντων-υπηρεσιών και τη σχέση αυτών με τη τιμή τους. Σχέση που τουλάχιστον πρέπει να είναι ισάξια αν όχι να ανταγωνίζεται αντίστοιχες καπιταλιστικές. Αυτό είναι κάτι το οποίο πηγάζει και αφορά, ταυτόχρονα, την ποιότητα στο εσωτερικό περιβάλλον μιας κολεκτίβας (συνθήκες εργασίας, μισθοί, σχέσεις, κα) όσο και στο εξωτερικό περιβάλλον αυτής, κυρίως με την αναλογία ποιότητας-τιμής.

    Περί αυτοεξυπηρέτησης. Υπηρέτης τέλος. Εργαζόμενος ακόμη.

    Σαν κολεκτίβα προωθούμε ένα διαφορετικό μοντέλο παραγωγής. Εκτός από τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις και υλοποιούνται, επιλέγουμε να διαδώσουμε αλλά και να εφαρμόσουμε μία διαφορετική κουλτούρα στον τρόπο εξυπηρέτησης- παραλαβής των προϊόντων.
    Από το σπίτι μέχρι τη διασκέδαση επιλέγουμε να αυτοεξυπηρετούμαστε καταργώντας ανούσιες και επίπονες διαδικασίες όπως αυτή του σερβιρίσματος. Εργαζόμενοι (κάποιοι από εμάς στον κλάδο του επισιτισμού) κάτω από συνθήκες απογοητευτικές είπαμε φτάνει πια. Ψεύτικα χαμόγελα, ορθοστασία, καθωσπρεπισμός, όμορφοι, άσχημοι, κινητές γλάστρες, λεπτομερή εφαρμογή κανόνων «σωστού» σερβιρίσματος ή αλλιώς εξειδίκευση του νεροκουβαλητή γρήγορα και αποτελεσματικά καταγράφοντας αρκετά χιλιόμετρα ημερησίως δεν μας αναλογούν.
    Η εύρυθμη λειτουργία του καταστήματος αποτελεί ευθύνη μας γι’ αυτό και ορισμένες φορές και όταν κρίνεται αυτό απαραίτητο αφήνουμε το πόστο μας και ρυθμίζουμε για την ομαλή λειτουργία του. Ως εκ τούτου οι παραγγελίες δίνονται στο μπαρ και για την αποφυγή παρεξηγήσεων εξοφλούνται την ώρα της παραλαβής. Δεν είναι απαραίτητο να επιστρέφονται τα άδεια σκεύη (ποτήρια, φιάλες). Είναι θεμιτό. Η παρασκευή των προϊόντων όπως και η πλύση αυτών πραγματοποιείται αποκλειστικά από τους εργαζόμενους.

    Μουσική

    1) Ποιοτική μουσική: Ως ποιοτική μουσική εκλαμβάνουμε ένα σύνολο ήχων το οποίο μπορεί να ακουστεί ευχάριστα και ταυτόχρονα από διαφορετικά άτομα, διαφορετικών ακουσμάτων και μουσικών προτιμήσεων το καθένα. Τα μουσικά είδη που επιλέγονται βασίζονται στην μουσική κουλτούρα του εργαζομένου.
    2) Ένταση μουσικής: Επιλέξαμε να ακούγεται η μουσική ευχάριστα χωρίς να κουράζει, αλλά και να μην υπερκαλύπτει τις φωνές των ομιλητών. Παράλληλα, το στρώμα ήχου που δημιουργείται βοηθά ώστε οι συζητήσεις μιας παρέας να μην ενοχλούν και να μην κατασκοπεύονται από μία άλλη
    3) Μουσικές παρεμβάσεις: Επειδή λειτουργούμε με δικές μας προεπιλεγμένες playlists, δεν έχουμε την δυνατότητα να εξυπηρετούμε άμεσα συγκεκριμένες παραγγελίες κομματιών. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε δεκτικοί σε παρατηρήσεις και προτάσεις. Όπως επίσης, οποιοσδήποτε θελήσει να προτείνει τις δικές του μουσικές επιλογές, μπορεί να το κάνει εμπλουτίζοντας την μουσική βάση της κολεκτίβας.

    Σκοπός μας είναι η βιωσιμότητα του εγχειρήματος με τιμές προσιτές για όλους. Όσον αφορά τους προμηθευτές μας επιζητούμε τη συνεργασία με παρόμοια εγχειρήματα, αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους στόχους της κολεκτίβας, η δημιουργία δικτύων. Όταν αυτό δεν είναι εφικτό επιλέγουμε τους προμηθευτές που πληρούν τουλάχιστον κάποιες αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις(π.χ. την μη ύπαρξη μαύρης εργασίας).
    Επίσης θέλουμε να γίνει εξαρχής κατανοητό ότι το καφενείο δεν είναι και σε καμία περίπτωση δεν προορίζεται να γίνει στέκι μιας συγκεκριμένης πολιτικής ή κοινωνικής ομάδας ατόμων ή ότι απευθύνεται μόνο σε κάποιους/ες. Το καφενείο απευθύνεται σε όλους όσους θέλουν να συνευρεθούν με άλλο κόσμο πίνοντας π.χ. ένα καφέ, μια μπύρα κτλ. σεβόμενοι τις αρχές λειτουργίας του.
    Κινούμενοι στη υπόθεση της δημιουργίας ενός κολεκτιβιστικού καφενείου ως χώρου συνεύρεσης και επικοινωνίας διαμορφώσαμε μια μικρή βιβλιοθήκη όπου διάφορες ομάδες μπορούν να διακινούν έντυπο και οπτικοαουστικό υλικό με ή χωρίς αντίτιμο. Καλούμε λοιπόν ομάδες ή άτομα που ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν το υλικό τους να το στείλουν στη διεύθυνση μας ή να περάσουν από το καφενείο.

    Ωράριο λειτουργίας

    Προς το παρόν το καφενείο λειτουργεί καθημερινά από 18:00-03:00 με τελευταία παραγγελία στις 02:30. Στόχος μας είναι στο άμεσο μέλλον να λειτουργεί καθημερινά από το πρωί.

    Κολεκτίβες στο σήμερα

    Ο αγώνας για την αυτοπραγμάτωση ανθρώπων και κοινωνιών δεν είναι και δεν πρέπει να είναι σε καμία περίπτωση μονολιθικός και δογματικός. Ως εκ τούτου δεν θεωρούμε ότι στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο μικρά εγχειρήματα κολεκτίβων αποτελούν τη μοναδική λύση. Θεωρούμε ότι είναι το ήμισυ ενός αγώνα που σκοπό έχει την εργατική συνειδητοποίηση μέσα από τα αυτό-οργανωμένα σωματεία βάσης, από την επικοινωνία στους χώρους εργασίας, από την αλληλεγγύη σε άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια, από τη διεκδίκηση και την απεργία μέχρι τη πλήρη χειραφέτηση και την γενικευμένη αυτοδιαχείριση.
    Οι εργατικοί αγώνες ποτέ δεν σταματάνε ή δεν θα πρέπει να σταματάνε στην διεκδίκηση περισσότερων ή στην προάσπιση των υπαρχόντων εργατικών αστικών δικαιωμάτων. Οι διεκδικητικοί αγώνες αποτελούν το μέσο για την εργατική συνειδητοποίηση. Στις μέρες μας εκτονώνονται σε αιτηματικού χαρακτήρα στοχεύσεις όπως η επαναπρόσληψη των απολυμένων ή η επαναλειτουργία μιας παραγωγικής μονάδας στη βάση του υπάρχοντος μοντέλου διοίκησης. Πολύ σπάνια, αν όχι ποτέ, τίθενται προβληματισμοί ξεπεράσματός του. Όλα αυτά συμβαίνουν με την ταυτόχρονη απαίτηση της παρέμβασης του κράτους και των μηχανισμών του. Η κρίση δίνει τεράστιες ευκαιρίες για προβληματισμούς και εγχειρήματα υπέρβασης του κυρίαρχου μοντέλου παραγωγής. Στόχος των εργατικών αγώνων πρέπει να είναι η εργατική χειραφέτηση που θα φέρει την αυτοδιαχείριση.
    Η μη ύπαρξη χειροπιαστών παραδειγμάτων αυτοδιαχείρισης εντείνει την υπάρχουσα κουλτούρα των εργατικών αγώνων. Πιστεύουμε ότι εγχειρήματα σαν το δικό μας βοηθούν προς την κατεύθυνση ξεπεράσματος αυτής της κουλτούρας. Ωστόσο μέσα στην ολότητα του καπιταλισμού τέτοια εγχειρήματα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να διεκδικήσουν την αυτοπραγμάτωση τους ως νησίδων ελευθερίας. Είμαστε ρεαλιστές και γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο να ξεκινήσει από το μηδέν μία αυτό-διαχειριζόμενη μονάδα παραγωγής στο μέγεθος π.χ. ενός εργοστασίου. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι’ αυτό και κυρίως το κόστος της επένδυσης που είναι απαγορευτικό. Είναι πολύ πιο εύκολο όμως μια π.χ. ήδη υπάρχουσα μονάδα παραγωγής που κλείνει ή δεν πληρώνει μισθούς να περάσει σε καθεστώς αυτοδιαχείρισης.
    Από τη μεριά μας έχουμε να δηλώσουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να περιμένουμε υπομένοντας στωικά τον εργασιακό μεσαίωνα για τη στιγμή της «εφόδου στον ουρανό». Η ταξική κοινωνική επανάσταση δεν είναι προφητεία. Τουναντίον αντιλαμβανόμαστε την «έφοδο» ως μια συνεχή διαδικασία, καθημερινή, μια κατάσταση συνεχών ζυμώσεων και αναζητήσεων που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, που επιζητεί την ισότητα και την ελευθερία στην αταξική κοινωνία όχι ως μια προφητεία αλλά ως μία βιωματική διαδικασία. Το εγχείρημα της κολεκτίβας ζερμινάλ θεωρούμε ότι τείνει προς αυτή την κατεύθυνση, μέρος μιας συνολικότερης διαδικασίας, πολύπλευρης, ένα μικρό βήμα στο σήμερα για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού αύριο.

    Γιατί κολεκτίβα ζερμινάλ

    Ονομάσαμε το καφενείο κολεκτίβα ζερμινάλ. Κολεκτίβα διότι θέλουμε να διαχυθεί αυτή η έννοια, να γίνει ένας κοινωνικός όρος. Ζερμινάλ είναι γαλλική λέξη που σημαίνει εμβρυϊκό, δηλώνει μια κατάσταση του καινούριου που τώρα γεννάται, το πρώτο σημάδι της σποράς, η πρώτη φύτρα. Ζερμινάλ ονομάστηκε ο έβδομος μήνας του ημερολογίου (21/22 Μαρτίου – 19/20 Απριλίου) της γαλλικής επανάστασης που ίσχυσε από το 1793 έως το 1805.
    Η επιλογή μας έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα…

    ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
    ΑΜΥΝΤΑ 9
    ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
    Τ.Κ. 54631

    http://kolektivagerminal.blogspot.com/

  3. dtr

    ‘Belleville sin patron’
    ‘Όμορφη πόλη χωρίς αφεντικό’

    Ένα καφενείο σαν όλα τ’ άλλα;

    Το ‘belleville sin padron’ είναι ένα συνεργατικό αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο με μοναδική δομή την συνέλευση των εργαζομένων του. Δεν υπάρχουν μέτοχοι και ιδιοκτήτες, δεν υπάρχουν αφεντικά και υπάλληλοι, υπάρχουν μόνο ισότιμα, συνυπεύθυνα μέλη της εργατικής του συνέλευσης. Το εγχείρημά μας δεν αποτελεί τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την επιλογή μας ως ανέργων και ‘επισφαλών’ απέναντι στο φάσμα της ολοκληρωτικής υποταγής στις ορέξεις των αφεντικών και της εξαθλίωσης. Ενώσαμε τις λιγοστές αποταμιεύσεις μας και μεταμορφώσαμε ένα χώρο στο κέντρο της πόλης σε ένα ευχάριστο και λειτουργικό καφέ-μπαρ-βιβλιοθήκη.

    Το ‘belleville’ δεν είναι πολιτικό στέκι αλλά ούτε καπιταλιστική επιχείρηση με μοναδικό σκοπό την ανταγωνιστικότητα και μέσω αυτής ένα διογκούμενο κέρδος. Με λίγα λόγια,αυτό που επιδιώκουμε είναι να δημιουργήσουμε από κοινού, χωρίς ιεραρχίες και εκμετάλλευση έναν χώρο εργασίας αλλά και συνάντησης, εκδηλώσεων και ανταλλαγής γνώσης που θα λειτουργεί από -και θα ανήκει σε- ομάδα εργαζομένων που θα είναι οι ίδιοι σε θέση να φροντίζουν για όλα τα πόστα που απαιτεί ένα τέτοιο εγχείρημα και θα διαχειρίζονται μαζί υποχρεώσεις, δικαιώματα και ευθύνες. Εκτός από τις επιχειρήσεις ατομικής ιδιοκτησίας που στηρίζονται στη σχέση μισθωτής εργασίας, διαφοροποιούμαστε επίσης και από κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους που δομούνται πάνω στην αρχή του εθελοντισμού, δηλ. της απλήρωτης εργασίας. Στα πλαίσια της λειτουργίας του, το ‘belleville’ θα επιδιώξει να φιλοξενεί βραδιές αυτομόρφωσης, βιβλιοπαρουσιάσεων και συζητήσεων πάνω σε θέματα που βρίσκουμε ενδιαφέροντα, καθώς και εκθέσεις εικαστικών και άλλων έργων με σκοπό την προώθηση και την ανταλλαγή της ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης έξω από καλούπια ‘κυκλωμάτων’ και ‘δημοσιοσχετίστικων’ αντιλήψεων περί τέχνης.

    Είμαστε εργαζόμενοι, δεν είμαστε εμπορεύματα!

    Κομβικό σημείο είναι η εξάλειψη της σχέσης αφεντικό-υπάλληλος, άρα και η κατάργηση της υπεραξίας που αντλεί το κεφάλαιο από την εργασία μας στο καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής. Απο-εμπορευματοποιώντας την εργατική μας δύναμη σπάμε έναν κρίκο της αλυσίδας εκμετάλλευσης, ωστόσο δεν τρέφουμε αυταπάτες περί νησίδων εναλλακτικής οικονομίας μέσα στο υπάρχον σύστημα. Στόχος είναι να αναπαραχθούμε χωρίς να εκμεταλλευόμαστε ούτε να μας εκμεταλλεύονται, διαδίδοντας παράλληλα το μοντέλο οργάνωσης στο οποίο πιστεύουμε και την γενίκευση του οποίου επιδιώκουμε. Αν η προσπάθειά μας έχει μια πιθανότητα να είναι επιτυχημένη αυτή βρίσκεται πρώτα και κύρια στη δυναμική που θα αναπτυχθεί το προσεχές διάστημα από κόσμο που καταπιέζεται και αμφισβητεί, από κόσμο που δε θέλει ο ελεύθερός του χρόνος να αντιστοιχεί σε χρόνο στυγνής εκμετάλλευσης κάποιων άλλων εργαζομένων. Το χυδαίο καθεστώς στον κλάδο του επισιτισμού είναι λίγο πολύ γνωστό και μια σειρά αξιόλογες κινήσεις γίνονται προς την κατεύθυνση της περαιτέρω ανάδειξης και καταπολέμησής του (το σωματείο σερβιτόρων-μαγείρων Θεσ/νίκης είναι μία από αυτές).
    Είμαστε άνεργοι ή περιστασιακά υποαπασχολούμενοι εργαζόμενοι που, όπως εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι, περιφερόμασταν στην έρημο της επισφάλειας. Στο εφιαλτικό παρόν όμως, το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε οδηγηθεί, με την ολοκληρωτική επέλαση του κεφαλαίου δεν μπορεί παρά να απαντηθεί με την βίαιη και συνολική επανάκτηση όλων όσα μας ανήκουν και την μεταμόρφωση της ίδιας της παραγωγικής δραστηριότητας σύμφωνα με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Σκοπός είναι συνεργατικά εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης όπως αυτό που ξεκινάμε, να εξελιχθούν, να εμπνεύσουν και να γονιμοποιήσουν τη διαδικασία της κολλεκτιβοποίησης της παραγωγής, δηλαδή η εργασία να απελευθερωθεί, να πάψει να αποτελεί εμπόρευμα και να αρχίσει να υπηρετεί πλέον αποκλειστικά την κοινότητα και τις ανάγκες της, υπερβαίνοντας τη μέγγενη του εμπορεύματος και της ιδιοκτησίας και εγκαινιάζοντας την εποχή των ελεύθερων παραγωγών, της αταξικής και αλληλέγγυας κοινωνίας. Προς αυτή την κατεύθυνση λίγα μπορούμε να κάνουμε από μόνοι μας. Η άρνηση της μισθωτής εργασίας και η αυτοδιαχείριση σε συνεταιριστική βάση -το ‘χωρίς αφεντικό’- καθώς και η κοινοποίηση των αρχών λειτουργίας μας σε μια τακτική πολιτικής προπαγάνδισης χωρίς μεγαλεπήβολη ρητορική είναι τα πρώτα βήματα που βλέπουμε εφικτά προς το παρόν.

    Αλληλέγγυα εγχειρήματα // Κολλεκτίβα Ζερμινάλ
    Eίδαμε πρόσφατα στην πόλη μας να σχηματίζεται και να λειτουργεί η κολλεκτίβα Ζερμινάλ και αντλώντας από την δική της εμπειρία, σε στενή συνεργασία και αλληλεγγύη θα προχωρήσουμε κι εμείς. Η πρόθεσή τους να συμβάλλουν σε ένα δίκτυο συνεργατικών εγχειρημάτων αυτοδιαχείρισης που θα διαδίδουν τις αρχές τους και θα ανιχνεύουν από κοινού την περαιτέρω εξέλιξή τους μας βρίσκει σύμφωνους και σ’ αυτό ακριβώς ανταποκριθήκαμε.
    Στο πλαίσιο που έχει ήδη τεθεί από τους συντρόφους, η κίνησή μας είναι πολιτική στο βαθμό που δεν αποκρύπτει αλλά αντιθέτως, διακηρύσσει τις αξίες από τις οποίες διέπεται, και αρνείται την μισθωτή σχέση εργασίας προκρίνοντας συνεργατικές μορφές οργάνωσης με σκοπό τον βιοπορισμό. Θεωρούμε εξαιρετικά σημαντικό να έχουμε πλήρη συνείδηση των συμβάσεων τις οποίες κάνουμε στις σημερινές συνθήκες (βασιζόμαστε στην κατανάλωση, δηλαδή στο εμπόρευμα και συμμορφωνόμαστε με την ιδιοκτησία, δηλαδή δεν λειτουργούμε σε κατειλημμένο χώρο) και να μην περιορίζουμε την πολιτική μας δράση στα πλαίσια τέτοιων εγχειρημάτων, αλλά να συμμετέχουμε παράλληλα ενεργά σε μαχόμενες πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις. Τα πειράματα αυτοδιαχείρισης του μέλλοντός μας οφείλουν σαφώς να καταρρίψουν και αυτές τις συμβάσεις και να συναντήσουν κινηματικές διαδικασίες που θα κυοφορούν επαναστατική προοπτική.

    Πειράματα αυτοδιαχείρισης και κοινωνική απελευθέρωση

    Στη δεδομένη συγκυρία, όπως και σε κάθε κρίση, θεωρούμε πως υπάρχει εύφορο έδαφος για την καλλιέργεια νέων ιδεών (που στην ουσία τους δεν είναι καθόλου νέες βλ. κολλεκτιβοποίηση στην Ισπανία του ‘36) και μοντέλων οργάνωσης της εργασίας/παραγωγής που θα πρέπει όμως να αποδειχθούν βιώσιμες δημιουργώντας ένα κίνημα που θα τις στηρίζει και θα τις πολλαπλασιάζει. Εγχειρήματα όπως αυτό που προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε, τα οποία αρνούνται κάθε είδους ιεραρχία, εργατική εκμετάλλευση, συσσώρευση κεφαλαίου και πλουτισμού, δεν είναι ούτε «ανεδαφικά», ούτε «ουτοπικά» : είναι προϊόντα συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ ζωντανών κυττάρων που επικοινωνούν μεταξύ τους σε ένα δίκτυο συνεργατικών αλληλέγγυων δομών αυτοδιαχείρισης.
    Ωστόσο, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η δημιουργία νέων -συλλογικών- παραγωγικών μονάδων από εργάτες και εργάτριες δεν είναι από μόνη της μια τάση που θεωρούμε ‘επαναστατική’, με την έννοια ότι σηματοδοτεί διαδικασίες που θα μεταμορφώσουν ριζικά τους όρους της εργασίας και της ζωής της εργατικής τάξης. Για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις συνολικής ανατροπής, αυτό που απαιτείται είναι η απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών, δηλ. συνοπτικά η χειραφέτηση του συνόλου της τάξης μας που θα πάρει στα χέρια της τους καρπούς της εργασίας της και θα καταργήσει τους εκμεταλλευτές. Μια μορφή οργάνωσης που θεωρούμε αναγκαία ακόμη και στις πιο αντίξοες στιγμές όπως είναι αυτές που διανύουμε αλλά και οι επικείμενες, είναι ο συνδικαλισμός βάσης και ο επαναστατικός συνδικαλισμός, δομές οργάνωσης δηλαδή των από-τα-κάτω σε οριζόντιες, αμεσοδημοκρατικές δομές ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο από κομμάτια της τάξης μας που έχουν συνειδητοποιηθεί. Στην κατεύθυνση αυτή προωθούμε την παρέμβαση στο μαζικό κίνημα και κυρίως στους εργασιακούς χώρους, μπολιάζοντας επιπλέον, ελπίζουμε, την κινηματική εμπειρία και γνώση με έμπρακτα πειράματα που δίνουν –τουλάχιστον- χώρο συζήτησης, ανταλλαγής απόψεων, συμφωνίας αλλά και γόνιμης αντιπαράθεσης.

    Αντί επιλόγου
    Τέλος, όταν εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα του εγχειρήματος και αφού πληρωθούμε οι εργαζόμενοι ισόποσα σε αναλογία με τις ώρες εργασίας του καθενός μας και στο μέτρο της αξιοπρεπούς διαβίωσης, κέρδη που θα περισσεύουν θα τροφοδοτούν είτε κινηματικές διαδικασίες (ταμεία στήριξης απεργών, ταμεία αλληλεγγύης ανέργων κλπ.) είτε συνεργατικά εγχειρήματα που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης. Στην καλύτερη περίπτωση ασφαλώς, θα γίνονται έδαφος για νέες απόπειρες αυτοδιαχείρισης που θα μας πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα και θα εμπλέκουν ακόμα περισσότερα υποκείμενα στις διαδικασίες τους. Σε πείσμα των καιρών θα προχωρήσουμε με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό και τα πόδια γερά φυτεμένα στη γη.

    Φιλίππου 80-82, περιοχή Ροτόντα, Θεσσαλονίκη

    Όμορφη πόλη είναι μόνο η πόλη χωρίς αφεντικά!

    http://belleville-sin-patron.blogspot.com/

  4. dimlaz

    o παλιός μπακαλης της γειτονιας μου παλιος αριστερος φιλα προσκειμενος στο κκε παντοτε εδινε ενισχυση στο κομμα αλλά και σε οποιον από άλλη οργάνωση του ζηταγε από απλή αλληλεγγυη. Συνήθως απασχολουσε τη γυναικα του και που και που ερχόταν και ο γιος του (σπάνια γιατι θυμαμαι δεν ηθελε λεει να γινει μπακαλόγατος, λες και ειναι ντροπή). Στις γενικές απεργίες δεν εκλεινε το μαγαζί και δεν το κρινω γι αυτο, εκλεινε ομως οταν ειχαν κινητοποιησεις οι μικροεπαγγελματίες και οι αυτοαπασχολουμενοι. Πολιτικά ήταν το μονο που έκανε (από οσο γνωρίζω βεβαια). Για μια ολόκληρη γενιά εξάλλου παλιών αριστερων ήταν το μόνο που μπορούσαν να κάνουν γιατί οι δουλειές γι αυτούς ήταν «κλειστές». Σεμνός όμως ο μπαρμπά λάμπρος. Μαγαζί είχε , μαγαζί το ονόμαζε. Τώρα οι αυτοαπασχολουμενοι και τα μαγαζια που ανοιγονται ονομάζονται κολλεκτίβες εργασιας. Ας είναι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s