Διάλογος για την Άμεση Δημοκρατία

Ανοίγουμε εδώ μια νέα σελίδα διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία. Ο διάλογος μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: Είτε με απευθείας σχόλιο απο κάτω, είτε με αποστολή άρθρου στο μαίηλ μας, που θα δημοσιεύεται απο πάνω προς τα κάτω στην σελίδα, με χρονολογική σειρά. Το ζήτημα της  Άμεσης Δημοκρατίας έχει συζητηθεί αρκετά τελευταία, ειδικά την εποχή που φαίνεται οτι η κατάλυση κάθε μορφής Δημοκρατίας είναι στην ημερήσια διάταξη των κυβερνήσεων και των υπερεθνικών οργανισμών. Σε αυτές τις συζητήσεις όμως, δεν γίνεται πάντα καθαρό τι εννοούμε με τον όρο «Αμεση Δημοκρατία» και συχνά επικρατεί μια σύγχυση. Με αυτόν τον διάλογο θέλουμε να συμβάλουμε κατα το δυνατόν, στην άρση της σύγχησης, και στην σύνδεση του ζητήματαος της άμεσης δημοκρατίας με απτά και πρακτικά προβλήματα της κοινωνίας και των κοινωνικών σχέσεων.

Δεν θέλουμε να προκαταβάλουμε τον διάλογο, και σε αυτό το εισαγωγικό σημείωμα δεν θα καταθέσουμε την δική μας θέση (δικές μας θέσεις). Ξεχωρίσαμε μόνο κάποιους άξονες, γύρω απο τους οποίους η συζήτηση μπορεί να γίνει πιο συγκεκριμένη και παραγωγική. Οι άξονες αυτοί που παρατίθενται απο κάτω, δεν είναι οριστικοί, ούτε δεσμευτικοί. Ο καθένας μπορεί να προσθέσει τους δικούς του ή να τους παρακάμψει, ή να αποστεί συνολικά απο την λογική των αξόνων. Ο διάλογος είναι ελεύθερος.

Πιθανοί Άξονες συζήτησης:

1. Άμεση δημοκρατία και κράτος. Το πρόβλημα της κλίμακας.
Με ποιό τρόπο άνθρωποι διαπαιδαγωγημένοι στην ανάθεση και αντιπροσώπευση θα λειτουργήσουν σε συνθήκες άμεσης δημοκρατίας; Πως θα λυθεί το ζήτημα της σύνδεσης ευρύτερων γεωγραφικών περιφερειών χωρίς να καταλυθεί η άμεση δημοκρατία; Χρειάζεται κεντρικός συντονισμός; Ποιά θα είναι τα όρια της κοινότητας αποφάσεων; Θα υπάρχει κράτος; Το κράτος δεν σημαίνει ιεραρχία; Συμβιβάζονται κράτος και άμεση δημοκρατία;

2.Άμεση δημοκρατία, δικαιώματα, θεσμοί και λειτουργίες. Το πρόβλημα της διακυβέρνησης.
Ποιές θα είναι οι λειτουργίες που θα συναποφασίζονται απο την κοινότητα και ποιός θα υλοποιεί τις αποφάσεις; Θα υπάρχει κατανομή λειτουργιών όπως στην αστική δημοκρατία; (πχ. δικαστική, νομοθετική, εκτελεστική); θα υπάρχουν διοιηκητικές λειτουργίες; Και ποιός θα τις ασκεί; Θα υπάρχει εναλλαγή στους ρόλους διεύθυνσης ή εκτέλεσης; ή δεν θα υπάρχουν καθόλου ρόλοι; Πως θα παίρνονται οι αποφάσεις; και τι θα γίνεται με τα δικαιώματα των μειοψηφιών;

3. Άμεση δημοκρατία, καταμερισμός εργασίας και οικονομία. Αυτοδιαχείρηση, επιχειρηματικότητα, οικονομική ισότητα και «διεύθυνση» σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία.
Μπορεί να υπάρξει άμεση δημοκρατία στον καπιταλισμό, αφού ο καπιταλισμός είναι η αποθέωση της ατομικής επιχειρηματικότητας και ιδιοκτησίας; Θα υπάρχει ατομική ιδιοκτησία; Εως που θα φτάνουν οι αποφάσεις της κοινότητας; Πόσο θα επηρρεάζουν την ιδιωτική ζωή των ατόμων; Ποιο οικονομικό σύστημα θα κυριαρχεί; και ποιός καταμερισμός εργασίας;

4. Άμεση δημοκρατία και εκπαίδευση. Οι εκπαιδευτικοί θεσμοί σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία
Η σημερινή εκπαίδευση στηρίζεται στην πειθαρχία, την ανελευθερία και την καλλιέργεια της ατομικότητας και του ανταγωνισμού. Ποιός θα διδάσκει ποιόν στην αμεσοδημοκρατική κοινωνία, πως θα εκπαιδεύονται ελεύθεροι πολίτες; και σε ποιές αποφάσεις θα μετέχουν οι έφηβοι και τα παιδιά;

5. ‘Αμεση δημοκρατία και τεχνολογία. Ενέργεια, επικοινωνίες και μεταφορές σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία.
Πως θα οργανωθεί η κοινωνία με τέτοιο τρόπο ωστε να υπάρχει επικοινωνία, μεταφορές και μεταφορά ενέργειας και πληροφορίας σε μακρυνές αποστάσεις, στοιχεία χωρίς τα οποία γυρνάμε τεχνολογικά αιώνες πίσω; Πως θα μπορέσει μια αμεσοδημοκρατική κοινότητα/ κοινωνία να παίρνει αυτή τις αποφάσεις σε αυτά τα ζητήματα αντι των ειδικών της τεχνολογίας, που έχουν τις ειδικές γνώσεις;

6. Άμεση δημοκρατία εδώ και τώρα. Δυνατότητες και δυσκολίες δημιουργίας πυρήνων άμεσης δημοκρατίας μέσα στον καπιταλισμό. Πως μπορούμε να εφαρμόζουμε απο σήμερα μορφές άμεσης δημοκρατίας στην οικονομία και στην πολιτική, παρακάμπτοντας τον καπιταλισμό και το κράτος;

Αντισώματα

24/11/2010

 

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ 30/07/2011)

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Εις το όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας, της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

ΜΕΡΟΣ Α’

ΤΜΗΜΑ Α’ : Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ

Άρθρο 1

1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι η Άμεση Δημοκρατία

2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι οι λαϊκές συνελεύσεις, σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, χωρίς μόνιμους αντιπροσώπους, αλλά με κληρωτούς, ανακλητούς εκπροσώπους σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Όλες οι αποφάσεις παίρνονται και εγκρίνονται από τις λαϊκές συνελεύσεις.

3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού, και ασκούνται απο τον λαό.

4. Καμμιά εξουσία υπερ του λαού δεν επιτρέπεται να είναι εξουσία κατά της φύσης, των ζώων, των δασών, της γής, της θάλασσας, των ακτών, των νερών και του αέρα της Ελλάδας. Τα αγαθά αυτά είναι κοινά και ανήκουν εξίσου σε όλους τους κατοίκους της Ελλάδας, και η πρόσβαση σε αυτά είναι ελεύθερη για όλους. Το δικαίωμα στην ατομική ή κοινοτική ιδιοκτησία της γής αναγνωρίζεται, αλλά δεν μπορεί να εξασφαλίζει και την ασύδοτη εκμετάλλευση και καταστροφή της φύσης, χωρίς τον κοινωνικό έλεγχο των λαϊκών συνελεύσεων.

5. Η εκμετάλλευση των φυσικών πηγών γίνεται με σκοπό την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών με σεβασμό στην βιωσιμότητά τους, της διατήρησης της οικολογικής ισορροπίας και των φυσικών κύκλων, και όχι με σκοπό το ατομικό και εταιρικό κέρδος.

Άρθρο 2

1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου και της φύσης αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση των λαϊκών συνελεύσεων.

2. Η Ελλάδα, ακολουθώντας τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του ηθικού δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών καθώς και την κατάργηση των στρατών, των οπλικών συστημάτων και των πολέμων.

3. Στην Ελλάδα απαγορεύεται η εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο. Ο κάθε άνθρωπος έχει την κυριαρχία στο σώμα του, τις διανοητικές και φυσικές του δεξιότητες, οι οποίες δεν μπορούν να γίνονται αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης απο κάποιον άλλον άνθρωπο.

ΤΜΗΜΑ Β’: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Άρθρο 3

1. Οι λαϊκές Συνελεύσεις εγγυώνται την θρησκευτική ελευθερία σε όλους τους κατοίκους της Ελλάδας, σε όλα τα δόγματα και σε όλες τις θρησκείες, αρκεί να μην αντιστρατεύονται την ισότητα φύλου, καταγωγής, ιδεολογίας  και προσωπικών προτιμήσεων των Ελλήνων πολιτών, και να μην παραβιάζουν το άρθρο 2 παρ.1 και 3 του παρόντος Συντάγματος.

2. Οι λαϊκές Συνελεύσεις σέβονται και αναγνωρίζουν την ιστορική παράδοση της ορθόδοξης εκκλησίας της Ελλάδας, αλλά και όλες τις άλλες πνευματικές παραδόσεις όπου γής. Στα πλαίσια του παρόντος συντάγματος, η αρχή της ισότητας και της ελευθερίας δεν επιτρέπει στις συνελεύσεις να χρηματοδοτούν κατ’ εξαίρεση την Εκκλησία της Ελλάδας. Η Εκκλησία της Ελλάδας καθίσταται αυτοδιοίκητη και αναλαμβάνει η ίδια την μισθοδοσία των κληρικών της. Στα ζητήματα της περιουσίας της, υπάγεται στο Άρθρο 1, παρ. 4 του παρόντος Συντάγματος, και προσπαθεί να διευθετήσει ζητήματα ιδιοκτησίας και διαχείρησης σε συνενόηση με τις λαϊκές συνελεύσεις κατά τόπους. Οι αποφάσεις των λαϊκών συνελεύσεων πρέπει να παίρνονται με κατανόηση, συνενόηση και σεβασμό, αλλά είναι δεσμευτικές για την Εκκλησία της Ελλάδας.

ΜΕΡΟΣ Β’

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Άρθρο 4

1. Όλοι οι κάτοικοι και επισκέπτες της Ελλάδας είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.

2. Ειδικός νόμος που συζητιέται στην εθνική λαϊκή συνέλευση και εγκρίνεται απο τα 3/5 του αριθμού των μελών όλων των λαϊκών συνελεύσεων της Χώρας, ορίζει συγκεκριμένα ποιός/ποιά θεωρείται πολίτης και ποιός/ποιά επισκέπτης της Ελλάδας. Οποιοσδήποτε άνθρωπος γεννιέται στην Ελλάδα έχει το αυτοδίκαιο δικαίωμα να είναι πολίτης της.

3. Εφόσον ο ειδικός νόμος ψηφιστεί όλοι όσοι δεν γεννήθηκαν στην Ελλάδα και διαμένουν σε αυτήν έστω και προσωρινά, οφείλουν να δηλώσουν σε κάθε τοπική συνέλευση σε ποιό καθεστώς (πολίτη ή επισκέπτη) επιθυμούν να ενταχτούν. Ο νόμος θα ορίζει την χρονική περίοδο ύστερα απο την οποία ένας επισκέπτης θα μπορεί να γίνει Έλληνας πολίτης, και τις προϋποθέσεις γι αυτό και την απόφαση γι αυτό θα την παίρνει η τοπική λαϊκή συνέλευση στην οποία μετέχει

4. Οι κάτοικοι της Ελλάδας συμμετέχουν στις συνελεύσεις με την ψήφο τους, και κληρώνονται για τις περιφερειακές και την εθνική συνέλευση, οι επισκέπτες συμμετέχουν με την ψήφο τους στις συνελεύσεις μόνο για ζητήματα τοπικά ή περιφερειακά, αλλά δεν έχουν το δικαίωμα κλήρωσης στα περιφερειακά και το εθνικό σώμα, ούτε μετέχουν στις ψηφοφορίες της εθνικής λαϊκής συνέλευσης.

5. Η είσοδος ή έξοδος απο την χώρα είναι ελεύθερη για όλους τους ανθρώπους, με περιορισμούς που ψηφίζονται μόνον  στον ειδικό νόμο. Η παραμονή στην χώρα ωστόσο, πρέπει να συνοδεύεται από την ένταξη σε μια τοπική συνέλευση, όπου κανείς αποκτά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη και του επισκέπτη. Ως εκ τούτου η έννοια του “παράνομου μετανάστη” στερείται νοήματος. Η πολιτεία με ειδική υπηρεσία που εποπτεύεται απο την λαίκή εθνική συνέλευση φροντίζει την ένταξη των επισκεπτών καθώς και όλων των έως τώρα “παράνομων” μεταναστών σε τοπικές συνελεύσεις, ειδικά σε περιοχές που υπάρχει έλλειψη εργατικών και αγροτικών χεριών, με σκοπό το ξαναζωντάνεμα της αγροτικής παραγωγής. Επίσης διευκολύνει όλους εκείνους τους επισκέπτες που θέλουν να φύγουν απο την Ελλάδα.

6. Οι κάτοικοι- πολίτες αλλά και οι φιλοξενούμενοι επισκέπτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

7. Καταργείται η υποχρεωτική στράτευση και ο ελληνικός στρατός μετατρέπεται σε εθελοντικό, λαϊκό, αμυντικό στρατό με ειδικό νόμο που θα πρέπει να εγκριθεί απο τα 3/5 των μελών των λαϊκών συνελεύσεων. (Περισσότερα γι αυτό στις μεταβατικές διατάξεις). Απαγορεύεται η συμμετοχή του Ελληνικού στρατού σε επιθετικούς πολέμους.

8. Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται στην Ελλάδα.

Άρθρο 5

1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα.

2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας, φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Απαγορεύεται η έκδοση αλλοδαπού που διώκεται για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας.

3. Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος. Η κάθε περιφερειακή λαϊκή συνέλευση ψηφίζει νόμο, που πρέπει να εγκριθεί απο τα 3/5 των μελών των λαίκών συνελεύσεων, με πλήρη ποινικό και σωφρονιστικό κώδικα για την περιφέρειά της.

4. Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε κάτοικο-πολίτη, ή επισκέπτη της Ελλάδας την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σ’ αυτήν. Τέτοιου περιεχομένου περιοριστικά μέτρα είναι δυνατόν να επιβληθούν μόνο ως παρεπόμενη ποινή με απόφαση λαϊκού δικαστηρίου, σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων, όπως νόμος ορίζει.

5. Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας. Νόμος της εθνικής λαϊκής συνέλευσης που εγκρίνεται από τα 3/5 των μελών των λαϊκών συνελεύσεων ορίζει τα σχετικά με την προστασία κάθε προσώπου έναντι των βιοϊατρικών παρεμβάσεων.

Άρθρο 5Α

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει . Ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα στην πληροφόρηση για όλες τις δημόσιες υποθέσεις.

2. Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση των Συνελεύσεων.

Άρθρο 6

1. Κανένας δεν συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται χωρίς αιτιολογημένο λαϊκό-δικαστικό ένταλμα, που πρέπει να επιδοθεί τη στιγμή που γίνεται η σύλληψη ή η προφυλάκιση. Εξαιρούνται τα αυτόφωρα εγκλήματα.

2. Οποίος συλλαμβάνεται για αυτόφωρο έγκλημα ή με ένταλμα προσάγεται στον αρμόδιο λαϊκό δικαστή το αργότερο μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες από τη σύλληψη. Ο λαϊκός δικαστής οφείλει, μέσα σε τρεις ημέρες από την προσαγωγή, είτε να απολύσει τον συλληφθέντα είτε να καλέσει την δικαστική επιτροπή της λαϊκή συνέλευσης. Η προθεσμία αυτή παρατείνεται για δύο ημέρες, αν το ζητήσει αυτός που έχει προσαχθεί, ή σε περίπτωση ανώτερης βίας που βεβαιώνεται αμέσως με απόφαση του αρμόδιου λαϊκού-δικαστικού συμβουλίου.

3. Όταν περάσει άπρακτη καθεμία από τις δύο αυτές προθεσμίες, κάθε δεσμοφύλακας ή άλλος, είτε πολιτικός υπάλληλος είτε στρατιωτικός, στον οποίο έχει ανατεθεί η κράτηση εκείνου που έχει συλληφθεί, οφείλει να τον απολύσει αμέσως. Οι παραβάτες τιμωρούνται για παράνομη κατακράτηση και υποχρεούνται να επανορθώσουν κάθε ζημία που έγινε στον παθόντα και να τον ικανοποιήσουν για ηθική βλάβη με χρηματικό ποσό, όπως νόμος ορίζει.

4. Νόμος της κάθε περιφερειακής συνέλευσης ορίζει το ανώτατο όριο διάρκειας της προφυλάκισης, που δεν μπορεί να υπερβεί τον ένα μήνα στα κακουργήματα και τις 10 μέρες στα πλημμελήματα. Σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις τα ανώτατα αυτά όρια μπορούν να παραταθούν για έξι και τρεις μέρες, αντίστοιχα, με απόφαση του αρμόδιου λαϊκού-δικαστικού συμβουλίου. Απαγορεύεται η υπέρβαση των ανώτατων ορίων της προφυλάκισης με τη διαδοχική επιβολή του μέτρου αυτού για επί μέρους πράξεις της ίδιας υπόθεσης.

Άρθρο 7

1. Έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο που να ισχύει πριν από την τέλεση της πράξης και να ορίζει τα στοιχεία της. Ποτέ δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που προβλεπόταν κατά την τέλεση της πράξης.

2. Τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει. Κάθε περιφερειακή συνέλευση προτείνει νόμο που εγκρίνεται απο τα 3/5 των μελών όλων των λαϊκών συνελεύσεων για την ύπαρξη φυλακών ή άλλων μορφών κοινωνικής επανένταξης και μεταμέλειας των ανθρώπων που παραβιάζουν το νόμο και για ποιά ακριβώς αδικήματα.

3. Η γενική δήμευση απαγορεύεται, εκτός απο τις περιπτώσεις κατάχρησης και κερδοσκοπίας κατά του λαού καθώς και παράνομου ιδιωτικού προσεταιρισμού κοινών αγαθών. Με αποφάσεις συνελεύσεων και πλειοψηφία 4/5 των μελών τους δήμευση μπορεί να επιβληθεί και σε πρόσωπα (πχ. συγγενείς α΄βαθμού) που επωφελήθηκαν της κατάχρησης, αν και δεν την διέπραξαν τα ίδια. Θανατική ποινή δεν επιβάλλεται. Ο φόνος απαγορεύεται αυστηρά εκτός απο την περίπτωση εσχάτης προδοσίας σε καιρό πολέμου, και μόνον στην περίπτωση που αποδεδειγμένα η θανατική ποινή στον προδότη σώζει άλλες ζωές. Η Ελληνική Άμεση Δημοκρατία δεν επιτρέπει την εκδίκηση ως ποινή, αλλά την προστασία των άλλων και την δικαιοσύνη.

4. Νόμος περιφερειακής συνέλευσης ορίζει με ποιους όρους οι συνελεύσεις παρέχουν, ύστερα από απόφαση της συνέλευσης, αποζημίωση σε όσους καταδικάστηκαν, προφυλακίστηκαν ή με άλλο τρόπο στερήθηκαν άδικα ή παράνομα την προσωπική τους ελευθερία.

Άρθρο 8

Κανένας δεν στερείται το δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος. Ο Λαϊκός δικαστής ασχολείται μόνο με την τήρηση της διαδικασίας και δεν αποφασίζει ο ίδιος, αλλά το σώμα των κληρωτών δικαστών κάθε συνέλευσης. Δικαστικές επιτροπές και έκτακτα δικαστήρια, με οποιοδήποτε όνομα, δεν επιτρέπεται να συσταθούν.

Άρθρο 9

1. Η κατοικία του καθενός είναι άσυλο. Η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη. Καμία έρευνα δεν γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της λαϊκής δικαστικής εξουσίας.

2. Οι παραβάτες της προηγούμενης διάταξης τιμωρούνται για παραβίαση του οικιακού ασύλου και για κατάχρηση εξουσίας και υποχρεούνται σε πλήρη αποζημίωση του παθόντος, όπως νόμος ορίζει.

Άρθρο 9Α

Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από τις λαϊκές συνελεύσεις τοπικά και περιφερειακά, οι οποίες αποφασίζουν με ειδικό νόμο ψηφισμένο από τα 3/5 των μελών, τι θεωρείται προσωπικό δεδομένο.

Άρθρο 10.

1. Απαγορεύεται η λογοκρισία. Σε περιπτώσεις προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ή παραβίασης του παρόντος Συντάγματος απο Μέσα Ενημέρωσης, επιλαμβάνονται οι λαϊκές συνελεύσεις κι αποφασίζουν αυτές για ενδεχόμενες ποινές. Οι ποινές αυτές όμως δεν μπορεί να είναι κατασταλτικές, αλλά επανορθωτικές

Άρθρο 11

1. Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση των λαϊκών συνελεύσεων. Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.

2. Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή των Λαϊκών Συνελεύσεων και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των κατοίκων-πολιτών, την ανάπτυξη της δημοκρατικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

3. Οι Λαϊκές συνελεύσεις αναλαμβάνουν την οργάνωση και διεξαγωγή της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε τοπικό επίπεδο και οι περιφερειακές συνελεύσεις αναλαμβάνουν την οργάνωση και την διεξαγωγή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε περιφερειακό επίπεδο.

4. Όλοι οι κάτοικοι-πολίτες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα λαϊκά εκπαιδευτήρια.

5. Η εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν προέκταση των λαϊκών συνελεύσεων και υπόκεινται στον δημοκρατικό έλεγχο των συνελεύσεων.

6. Κάθε περιφερειακή συνέλευση προτείνει νόμο για την παιδεία που ισχύει για την περιφέρειά της, σε συνεργασία με το περιφερειακό πανεπιστήμιο, που ψηφίζεται από τα 3/5 των μελών όλων των λαϊκών συνελεύσεων. Τα σχολεία και οι σχολές είναι αυτοδιοίκητα και έχουν τις δικές τους συνελεύσεις απο μαθητές-φοιτητές-διδάσκοντες (κοινές συνελεύσεις). Για ζητήματα προγραμματισμού και ελέγχου συνεδριάζουν απο κοινού εκπαιδευτικές και λαϊκές τοπικές συνελεύσεις, σύμφωνα με το νόμο.

Άρθρο 12

1. Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία των Λαϊκών Συνελεύσεων, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος, και σε παραβίαση του παρόντος Συντάγματος και ειδικά του άρθρου 13.

2. Κανένας δεν στερείται την ιδιοκτησία του, παρά μόνο για δημόσια ωφέλεια που έχει αποδειχθεί με τον προσήκοντα τρόπο, όταν και όπως ο νόμος ορίζει, και πάντοτε αφού προηγηθεί πλήρης αποζημίωση, που να ανταποκρίνεται στην αξία την οποία είχε το απαλλοτριούμενο κατά το χρόνο της συζήτησης στη λαϊκή Συνέλευση για τον προσδιορισμό της αποζημίωσης. Ως ιδιοκτησία νοούνται η στέγη και η γή, μέσα μεταφοράς, αναψυχής, εργαλεία, μηχανές και άλλα. Όσα όμως απο αυτά τα μέσα και αγαθά μπορούν να παράγουν εκμεταλλευτικές σχέσεις τίθενται υπο τους περιορισμούς των άρθρων 1, 2, 13 και 14 του παρόντος συντάγματος.

5. Εξαίρεση στην αποζημίωση μπορούν να αποτελούν: κομμάτια της εκκλησιατικής περιουσίας που αποδεδειγμένα χρησιμοποιούνται για πλουτισμό κι όχι για κοινωνικό έργο, ιδιοκτησία τραπεζών που αποκτήθηκε με κερδοσκοπία, εκτάσεις ή ακίνητα που προήλθαν απο καταπάτηση δασών, αιγιαλών και δημόσιας γής, εργοστάσια και παραγωγικές μονάδες που τέθηκαν εκτός λειτουργίας απο τους ιδιοκτήτες τους, εταιρίες εξόρυξης και παραγωγής που αποδεδειγμένα μόλυναν το περιβάλλον, καθώς και άλλες περιπτώσεις μακροχρόνιας κερδοσκοπίας σε βάρος του λαού και της φύσης.

Άρθρο 13

1. Οι τοπικές, περιφερειακές και η εθνική συνελεύσεις ψηφίζουν νόμους για το αντίστοιχο επίπεδο, που ψηφίζονται με πλειοψηφία 3/5 των μελών τους, και οι οποίοι θέτουν τις βάσεις για την καθιέρωση ανταλλακτικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Σύμφωνα με αυτήν παραγόμενα αγαθά και υπηρεσίες ανταλλάσονται ως μονάδες αγαθών ή χρόνου εργασίας. Σκοπός των νόμων που συντάσσονται και ψηφίζονται είναι η πλασματική (εμπορευματική) οικονομία του χρήματος να απορροφηθεί σταδιακά απο την πραγματική (συνεργατική) οικονομία των ανταλλαγών.

2. Προωθείται η δημιουργία ανοιχτής (διάφανης) ηλεκτρονικής δημόσιας τράπεζας, όπου θα υπάρχουν όλες οι υπενθυμίσεις παραχθέντος έργου που δέν έχουν ακόμα ανταλλαχθεί (διαγραφεί) , όλων. Προωθείται η δημιουργία δικτύου ανταλλαγών αγαθών και χρόνου, η δημιουργία δικτύου ανταλλακτικών αγορών, με εσωτερική χρήση τυπωμένων μονάδων.

3. Κάθε ανθρώπινο κατασκεύασμα και πολύ περισσότερο κάθε σπιθαμή γής και κάθε φυσικός πόρος, θεωρείται κατ΄αρχάς κοινή κληρονομιά (δημόσια περιουσία) η οποία μέσα από μιά συνεχή δημόσια διαβούλευση, (μέ γνώμονα τήν αξιοποίηση όλων αυτών κατά τον πιο ανθρωπιστικό και αποδοτικό τρόπο), ή επαναπαρέχεται στούς αρχικούς ιδιοκτήτες με τήν έννοια τής ατομικής ευθύνης, ή παραμένει δημόσια (συλλογική ευθήνη), ωστόσο αποδεσμεύονται απο την έννοια του χρήματος (εκτός των κατασκευασμάτων) και μπορούν (όσα είναι σε ατομική ευθύνη) μόνο να ανταλλάσονται μεταξύ τους.

Άρθρο 14

1. Με ειδικούς νόμους ψηφισμένους απο πλειοψηφία 3/5 των μελών, οι συνελεύσεις προωθούν την σταδιακή υποκατάσταση της κυρίαρχης σχέσης εργοδότη-εργαζόμενου, με μορφές συνεργατικής οικονομίας κοινωνικής συνεταιριστικής ιδιοκτησίας, με την μετοχική μορφή ένας μέτοχος, ένα μερίδιο, μια ψήφος. Οι εταιρίες που θα προκύψουν θα διέπονται απο τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας και θα υπόκεινται στις διατάξεις του νόμου.

2. Για μεταβατικό διάστημα, είναι δυνατόν, διατάξεις του νόμου, να ορίζουν το δικαίωμα κατοχής πάνω απο μιας μετοχής της κοινωνικής επιχείρησης για τον πρώην ιδιοκτήτη της. Η μεταβίβαση των μετοχών στους εργαζόμενους είναι δυνατόν να γίνεται σταδιακά, σε κάθε περιφέρεια και τόπο, ανάλογα με τις συνθήκες.

Άρθρο 15

Το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι απόλυτα απαραβίαστο.

Άρθρο 16

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τις δικαστικές συνελεύσεις και μπορεί να αναπτύξει σ’ αυτές τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει.

2. Το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του.

Άρθρο 17

1. Οι λαϊκές συνελεύσεις έχουν την υποχρέωση να φροντίζουν τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τους αδύναμους και να τους παρέχουν πλήρη κοινωνική προστασία

2. Οι λαϊκές συνελεύσεις έχουν την υποχρέωση να παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες υγείας στον πληθυσμό. Οι περιφερειακές συνελεύσεις συντονίζουν τις υπηρεσίες υγείας σε μια περιφέρεια.

3. Οι λαϊκές συνελεύσεις φροντίζουν για την πλήρη κοινωνική ισότητα και φροντίδα ατόμων με ειδικές ανάγκες

4. Οι λαϊκές συνελεύσεις φροντίζουν τους κοινωνικά αδύναμους και παρέχουν καλής ποιότητας τροφή στους άπορους και αξιοπρεπή στέγη στους άστεγους.

Άρθρο 18

1. Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από τις λαίκές συνελεύσεις, που μεριμνούν για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.

2. Με νόμο καθορίζονται οι γενικοί όροι εργασίας, σύμφωνα και με το άρθρο 14 του παρόντος Συντάγματος

3. Η κάθε περιφερειακή συνέλευση συντάσσει νόμο για τις εργασιακές σχέσεις στην περιφέρειά της, με στόχο την ισονομία, την αξιοποίηση των δημιουργικών δυνατοτήτων των ανθρώπων και την πλήρη απασχόληση. Ο νόμος πρέπει να εγκριθεί απο τα 3/5 των μελών όλων των λαϊκών συνελεύσεων της περιφέρειας και μπορεί να είναι κοινός με αυτόν του άρθρου 14.

4. Οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται. Ειδικοί νόμοι ρυθμίζουν τα σχετικά με την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών σε περίπτωση θεομηνίας ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, καθώς και τα σχετικά με την προσφορά προσωπικής εργασίας στους οργανισμούς των λαϊκών συνελεύσεων για την ικανοποίηση τοπικών αναγκών.

5. Σε κάθε χώρο εργασίας συγκροτούνται εργατικές συνελεύσεις που αποφασίζουν για τα συνταξιοδοτικά, ασφαλιστικά δικαιώματα, τον χρόνο εργασίας, τις απολαβές και την οργάνωση της εργασίας. Τυχούσες διαμάχες εργατικής συνέλευσης και τοπικών ή περιφερειακών συνελεύσεων επιλύονται με κοινές συνεδριάσεις. Για ευρύτερους χώρους ή δίκτυα εργασίας είναι δυνατή και η προσφυγή στην εθνική λαϊκή συνέλευση.

Άρθρο 19

Οι εργατικές και επαγγελματικές συνελεύσεις είναι η συνταγματικά κατοχυρωμένη μορφή οργάνωσης της εργασίας και ισχύει για όλους τους κλάδους εργασίας χωρίς εξαίρεση. Οι αποφάσεις τους είναι δεσμευτικές για τα μέλη τους, αλλά οποιοδήποτε μη μέλος τους που έχει έννομο συμφέρον, μπορεί να προσβάλλει τις αποφάσεις τους στην συνέλευση που το ίδιο το μέλος ανήκει, τοπική ή επαγγελματική. Ακολουθεί κοινή συνέλευση των δυό σωμάτων, η οποία αν δεν λύσει το θέμα, το θέμα αναπέμπεται στην περιφερειακή συνέλευση. Επιδιώκονται πάντα συναινετικές λύσεις, αλλά αν δεν επιτευχθούν η τελική απόφαση παίρνεται απο κοινή συνεδρίαση-ολομέλεια τοπικής και εργατικής συνέλευσης, ενώ τα ζητήματα ευρύτερου ενδιαφέροντος επιλύονται με τοπικό δημοψήφισμα.

Άρθρο 20

1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση των λαϊκών συνελεύσεων και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του οι συνελεύσεις έχουν υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων.

2. Η χωροταξική αναδιάρθρωση της Χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο των τοπικών συνελεύσεων, με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης. Οι σχετικές τεχνικές επιλογές και σταθμίσεις γίνονται κατά τους κανόνες της επιστήμης.

3. Για να αναγνωριστεί μία περιοχή ως οικιστική και για να ενεργοποιηθεί πολεοδομικά, οι ιδιοκτησίες που περιλαμβάνονται σε αυτή συμμετέχουν υποχρεωτικά, χωρίς αποζημίωση από τον οικείο φορέα, στη διάθεση των εκτάσεων που είναι απαραίτητες για να δημιουργηθούν δρόμοι, πλατείες και χώροι για κοινωφελείς γενικά χρήσεις και σκοπούς, καθώς και στις δαπάνες για την εκτέλεση των βασικών κοινόχρηστων πολεοδομικών έργων, όπως νόμος ορίζει.

4. Νόμος μπορεί να προβλέπει τη συμμετοχή των ιδιοκτητών περιοχής που χαρακτηρίζεται ως οικιστική στην αξιοποίηση και γενική διαρρύθμισή της σύμφωνα με εγκεκριμένο σχέδιο, με αντιπαροχή ακινήτων ίσης αξίας, από τους χώρους που καθορίζονται τελικά ως οικοδομήσιμοι ή από κτίρια της περιοχής αυτής.

5. Οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται και στην αναμόρφωση των οικιστικών περιοχών που ήδη υπάρχουν. Οι ελεύθερες εκτάσεις, που προκύπτουν από την αναμόρφωση, διατίθενται για τη δημιουργία κοινόχρηστων χώρων ή εκποιούνται για να καλυφθούν οι δαπάνες της πολεοδομικής αναμόρφωσης, όπως νόμος ορίζει.

6. Τα μνημεία, οι παραδοσιακές περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από τις τοπικές και περιφερειακές συνελεύσεις. Νόμος θα ορίσει τα αναγκαία για την πραγματοποίηση της προστασίας αυτής περιοριστικά μέτρα της ιδιοκτησίας, καθώς και τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης των ιδιοκτητών. Ο νόμος θα συζητηθεί σε κάθε περιφερειακή αλλά και στην εθνική λαϊκή συνέλευση και πρέπει να επικυρωθεί απο τα 3/5 των μελών των τοπικών συνελεύσεων.

Άρθρο 21

1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή της κοινωνίας της ισότητας και της δικαιοσύνης  τελούν υπό την εγγύηση των τοπικών, των περιφερειακών και της εθνικής λαϊκής συνέλευσης. Όλες οι συνελεύσεις και οι επιτροπές τους υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας.

2. Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την αμεσοδημοκρατική Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.

3. Η καταχρηστική άσκηση δικαιώματος δεν επιτρέπεται.

4. Η Ελληνική Άμεση Δημοκρατία δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και λαϊκής αλληλεγγύης.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

ΤΜΗΜΑ Α’: Σύνταξη της Πολιτείας

Άρθρο 22

1. Η νομοθετική λειτουργία ασκείται από τις λαϊκές συνελεύσεις.

2. Η εκτελεστική λειτουργία ασκείται από τις λαϊκές συνελεύσεις.

3. Η δικαστική λειτουργία ασκείται από τις λαϊκές συνελεύσεις.

Άρθρο 23

1. Καμία μεταβολή στα όρια της Επικράτειας δεν μπορεί να γίνει χωρίς νόμο, που ψηφίζεται με την απόλυτη ή ενισχυμένη πλειοψηφία  όλου αριθμού των μελών των λαϊκών συνελεύσεων της Χώρας .

2. Χωρίς νόμο, που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των 3/5 του όλου αριθμού των μελών όλων των λαϊκών συνελεύσεων, δεν είναι δεκτή στην Ελληνική Επικράτεια ξένη στρατιωτική δύναμη ούτε μπορεί να διαμένει σ’ αυτή ή να περάσει μέσα από αυτή.

3. Με την ψήφιση του παρόντος Συντάγματος, κάθε Έλληνας πολίτης συμμετέχει ισότιμα στην τήρηση του Συντάγματος.

Άρθρο 24

1. Ανώτατο πολιτειακό όργανο της χώρας είναι οι λαϊκές συνελεύσεις, οι οποίες αποφασίζουν είτε με παράλληλες ψηφοφορίες ύστερα απο διαβούλευση, είτε με δημοψηφίσματα.

2. Υποβοηθητικές και συντονιστικές των λαϊκών συνελεύσεων είναι οι περιφερειακές και η εθνική συνέλευση, οι οποίες δεν αποτελούν αποφασιστικά, αλλά εισηγητικά σώματα προς τις λαϊκές συνελεύσεις. Συγκροτούνται απο κληρωτούς εκπροσώπους των συνελεύσεων.

Άρθρο 25

1. Μέλη των λαϊκών συνελεύσεων είναι όλοι οι κάτοικοι-πολίτες που έχουν συμπληρώσει το δέκατο-πέμπτο έτος της ηλικίας τους.

2. Κάθε συνέλευση κληρώνει έναν εκπρόσωπο εκ περιτροπής στην περιφερειακή συνέλευση με μονοετή θητεία. Η περιφερειακή συνέλευση εισηγείται και οι συνελεύσεις αποφασίζουν το σύστημα εκ περιτροπής εκπροσώπησης στην εθνική συνέλευση με γεωγραφικά κριτήρια και κλήρωση. Η κάθε περιφέρεια στέλνει 50 κληρωτούς απο την περιφερειακή συνέλευση και 50 κληρωτούς απευθείας απο τις τοπικές συνελεύσεις στην εθνική συνέλευση που έχει 1300 μέλη με μονοετή θητεία. Τα μέλη αυτά αποζημιώνονται με τον αναλογικό μέσο εθνικό μισθό σύν τα έξοδα μετακίνησής τους με τα δημόσια μέσα μεταφοράς και δεν έχουν άλλα προνόμια.

3. Δεν υπάρχει κεντρική κυβέρνηση, παρα μόνον οι συνελεύσεις. Όλη η διοίκηση ασκείται σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, η είσπραξη εσόδων και η κατανομή πόρων, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Η εθνική συνέλευση ασχολείται με τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας, με ζητήματα του στρατού, και ζητήματα συντονισμού των περιφερειών ιδίως στα θέματα ενέργειας, τεχνολογιών, έρευνας, υποδομών, συγκοινωνιών και επικοινωνιών. Η εθνοσυνέλευση συντάσσει προτάσεις και νόμους για όλα αυτά τα ζητήματα, σε συνενόηση και συντονισμό με τις περιφερειακές συνελεύσεις, μέσω των μελών συνδέσμων που μετέχουν και στα δύο σώματα. Οι προτάσεις και οι νόμοι υποβάλλονται στις τοπικές λαϊκές συνελεύσεις, οι οποίες αποφασίζουν.

4. Οι κάτοικοι-πολίτες μπορούν να συγκροτούν ενώσεις, κόμματα ή συνεταιρισμούς με διατοπικό χαρακτήρα, αλλά χωρίς ειδικά προνόμια ή χρηματοδοτήσεις, ενώ οι εκπρόσωποι στις περιφερειακές συνελεύσεις ή την εθνική συνέλευση εκπροσωπούν την συνέλευσή τους κι όχι το τυχόν κόμμα τους

ΤΜΗΜΑ Β’ Η Δικαστική εξουσία

‘Αρθρο 26

1. Την δικαστική εξουσία ασκούν οι λαϊκές συνελεύσεις μέσω κληρωτών δικαστών μονοετούς θητείας και μέσω της διεύθυνσης δικαιοσύνης που ιδρύεται σε κάθε περιφέρεια. Σε κάθε δικαστήριο μετέχει ένας εκπρόσωπος της διεύθυνσης δικαιοσύνης και όσοι κληρωτοί δικαστές/δικαστίνες ορίζει σχετικός περιφερειακός νόμος .

2. Οι περιφερειακές συνελεύσεις συντάσσουν τον ποινικό κώδικα κάθε περιφέρειας ο οποίος εγκρίνεται από τα 3/5 των μελών όλων των λαϊκών συνελεύσεων της περιφέρειας

3. Κάθε τοπική και περιφερειακή συνέλευση έχει και απο μια δικαστική επιτροπή κληρωτών που εποπτεύει την διαδικασία και εισηγείται τις ποινικές υποθέσεις στις συνελεύσεις. Η περιφερειακή δικαστική επιτροπή εισηγείται για ενστάσεις και αναπομπή υποθέσεων στις λαϊκές συνελεύσεις για επανεξέταση μετά από εφέσεις των ενδιαφερομένων

ΤΜΗΜΑ Γ’ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Άρθρο 27

1. Η διοίκηση ασκείται σε τοπικό επίπεδο με τις επιτροπές των συνελεύσεων, οι οποίες εισηγούνται αλλά δεν αποφασίζουν. Συγκροτούνται επιτροπές, προύπολογισμού και εσόδων, δικαιοσύνης, υγείας, πρόνοιας, παιδείας, πρωτογεννούς παραγωγής, πολεοδομίας, βιομηχανίας, ενέργειας, δημόσιων έργων, λαϊκής πολιτοφυλακής (με λειτουργίες της πρώην αστυνομίας)  και όσες άλλες αποφασίζουν οι συνελεύσεις. Συγκροτείται δημόσιο ταμείο της λαϊκής συνέλευσης σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο με εποπτεύουσα επιτροπή. Συντάσσονται προϋπολογισμοί σε τοπικό, περιφερειακό, και επίπεδο πόλης, οι οποίοι εγκρίνονται απο τις συνελεύσεις.

2. Όλα τα μέλη των επιτροπών έχουν μονοετή θητεία, είναι ανακλητά και ελέγχονται από την συνέλευση. Η συνέλευση αποφασίζει αν θα εκλέγονται ή θα κληρώνονται ανάλογα με την λειτουργία που υπηρετούν.

3. Οι λαϊκές συνελεύσεις ασκούν δημοσιονομική πολιτική στο χώρο ευθύνης τους και η περιφερειακή συνέλευση φροντίζει για τον συντονισμό των διαφόρων συνελεύσεων με εισηγήσεις νόμων,που ψηφίζονται από τις ίδιες.

4. Οι συνελεύσεις προσλαμβάνουν προσωπικό ή εκτελούν συμβάσεις για δημόσια έργα με εισηγήσεις των επιτροπών ή της περιφερειακής συνέλευσης.

Άρθρο 28

1. Καταργούνται τα υπουργεία οι κρατικές διευθύνσεις και η κεντρική κυβέρνηση. Στην θέση τους δημιουργούνται οι λαϊκές διευθύνσεις στις περιφέρειες. Οι συνελεύσεις εκπροσώπων (πόλης και περιφερειακές), δημιουργούν τις λαϊκές διευθύνσεις τους, ενώ λαϊκή διεύθυνση μπορεί να δημιουργήσει και μια τοπική συνέλευση. Δεν υφίστανται πια δήμοι και υποκαθίστανται απο τα σώματα των λαϊκών συνελεύσεων.

2. Οι λαϊκές διευθύνσεις μπορούν να απορροφούν, μεταβατικά, όλους τους εως τώρα δημοσίους υπαλλήλους που επιθυμούν να ενταχθούν σε αυτές, σύμφωνα με αποφάσεις των συνελεύσεων, και χωρίς να παραβιάζονται τα κριτήρια καταλληλότητας και το άρθρο 27 παρ. 1 του παρόντος Συντάγματος.

3. Η εθνική λαϊκή συνέλευση μπορεί να δημιουργεί και να εποπτεύει λαϊκές διευθύνσεις που σχετίζονται με δικαιοδοσία επικράτειας, με νόμο που θα εγκρίνεται από τις λαϊκές συνελεύσεις με πλειοψηφία των 3/5 (στο σύνολο των μελών τους) ή με ηλεκτρονικό δημοψήφισμα. Η εκ του Συντάγματος απορρέουσα δικαιοδοσία της, ασκείται στον Στρατό και στο πρώην υπουργείο εξωτερικών, διευθύνσεις για τις οποίες συντάσσει νόμους, κανονισμούς λειτουργίας  και προϋπολογισμούς που εγκρίνονται από το σύνολο των λαϊκών συνελεύσεων της χώρας με πλειοψηφία 3/5 των μελών τους.

Άρθρο 29

1. Για να αποφεύγεται κάθε πελατειακή σχέση και διαφθορά, τα κριτήρια πρόσληψης και στελέχωσης των λαϊκών διευθύνσεων ψηφίζονται με νόμο που εισηγείται η περιφερειακή συνέλευση και εγκρίνουν οι τοπικές λαϊκές συνελεύσεις με πλειοψηφία 3/5 στο σύνολο των ψήφων.

2. Οι υπάλληλοι των λαϊκών διευθύσεων υπηρετούν 3ετή έμμισθη θητεία που ανανεώνεται κάθε τριετία με αποφάσεις των συνελεύσεων. Ο νόμος κάθε περιφέρειας ψηφισμένος απο τα 3/5 των μελών όλων των λαϊκών συνελεύσεων της περιφέρειας ορίζει ποιές θέσεις λαϊκών διευθύνσεων είναι μόνιμες και σε ποιές θέσεις εναλάσσεται το προσωπικό, κάθε πότε, και για πόσες τριετίες. Ο νόμος ανανεώνεται περιοδικά, ανάλογα με τις ανάγκες και τις εξελίξεις στην επιστήμη, την τεχνολογία και την εκπαίδευση. Όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ανακλητοί. Για την ανάκλησή τους απαιτείται πλειοψηφία 3/5 της συνέλευσης που τους διόρισε, και πλειοψηφία 50%+1 της εργασιακής συνέλευσης που ανήκουν. Σε περίπτωση αναπομπής υπερισχύει η απόφαση της συνέλευσης που τους διόρισε.

3. Είναι δυνατόν η περιφέρεια να εισηγείται την δημιουργία διευθύνσεων σε διατοπικό ή (πρώην) νομαρχιακό επίπεδο, ανάλογα με τις τοπικές ανάγκες. Σε αυτήν την περίπτωση εποπτικό ρόλο αναλαμβάνει επιτροπή απο τις αντίστοιχες λαϊκές συνελεύσεις, και αποφασιστικό ρόλο οι συνελεύσεις στα γεωγραφικά όρια των οποίων λειτουργεί η διεύθυνση.

4. Όπως όλοι οι πολίτες, έτσι και οι εργαζόμενοι των διευθύνσεων συγκροτούν συνελεύσεις με σκοπό την αμεσοδημοκρατική λειτουργία των διευθύνσεων με ανοιχτές συνεδριάσεις.

Άρθρο 30

Μια περιφερειακή ή τοπική συνέλευση έχει την δυνατότητα να εκδίδει δικό της νόμισμα, και να ιδρύει δική της τράπεζα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, και τράπεζα χρόνου σύμφωνα με το άρθρο 13 του παρόντος Συντάγματος.

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Άρθρο 31

1. Τα όρια μιας λαϊκής συνέλευσης ορίζονται γεωγραφικά και εργασιακά ανάλογα με τις συνθήκες, αλλά κυρίως αφορούν στην αστική γειτονιά, την αγροτική κοινότητα ή χωριό, ή την βιομηχανική κοινότητα με ανώτατο αριθμό μελών τα 2.500. Εξαιρέσεις σε αυτόν τον αριθμό επιτρέπονται ανάλογα με τις συνθήκες, και εγκρίνονται απο την περιφερειακή συνέλευση.

2. Στόχος του παρόντος Συντάγματος είναι οι συνελεύσεις να κερδίσουν εκτός από την πολιτική, και την οικονομική και την φυσική τους αυτονομία. Να παράγουν την τροφή τους, τον ρουχισμό τους, την στέγη τους, τις επικοινωνίες και την ενέργειά τους μόνες τους, σε συνεργασία μεταξύ τους σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Απλά ζητήματα καθημερινών λειτουργιών επιλύονται σε τοπικό επίπεδο και πιό σύνθετα σε περιφερειακό επίπεδο. Ο στόχος είναι η καλλιέργεια της συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των συνελεύσεων, κοινοτήτων, πόλεων και περιφερειών και όχι ο τοπικισμός και η εσωστρέφεια. Τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία προσαρμόζουν τα προγράμματά τους στον στόχο αυτόν, και στην εκπαίδευση του λαού σε πρακτικές-τεχνικές γνώσεις μαζί με την γενική και θεωρητική γνώση.

3. Για να γίνει αυτό πρέπει σε βάθος χρόνου να αλλάξει ριζικά το μοντέλο της σύγχρονης τσιμεντούπολης και το μοντέλο της εκπαίδευσης, της αγοράς και του καταμερισμού εργασίας, μαζί με τις πολιτικές, διοικητικές αλλαγές που εισάγει το παρόν Σύνταγμα.

4. Μέχρι όμως να γίνει αυτό, μπορούν ανάμεσα στις τοπικές και τις περιφερειακές συνελεύσεις να συγκροτούνται μεταβατικά συνελεύσεις πόλης και ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Ο στόχος των συνελεύσεων πόλης θα είναι ο μετασχηματισμός της πόλης, η βοήθεια σε όσους θέλουν να φύγουν απο αυτήν και η οικονομία αλληλεγγύης. Για τις συνελεύσεις πόλης ισχύει ό,τι και για τις περιφέρειες, και οι αποφάσεις παίρνονται από τις τοπικές συνελεύσεις που τις αποτελούν. Συνελεύσεις πόλης δημιουργούνται με απόφαση των περιφερειακών συνελεύσεων που εγκρίνεται απο τις τοπικές λαϊκές συνελεύσεις. Δεν υπάρχει ξεχωριστή εκπροσώπηση κληρωτών απο την συνέλευση πόλης στην περιφερειακή ή στην εθνική λαϊκή συνέλευση, αλλά μπορούν να δημιουργούνται ξεχωριστές λαϊκές διευθύνσεις, πχ. καθαριότητας, υγείας κλπ. σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 27.

Άρθρο 32

1. Ο Ελληνικός Στρατός τίθεται υπο την εποπτεία της εθνικής λαϊκής συνέλευσης και μετατρέπεται σε καθαρά επαγγελματικό στρατό. Οι στρατιώτες και αξιωματικοί υπάγονται στην Λαϊκή Διεύθυνση Άμυνας με τριετείς έμμισθες θητείες. Ειδικός νόμος που ψηφίζεται απο τα 3/5 των μελών όλων των συνελεύσεων της Χώρας καθορίζει ποιές θέσεις θα επανδρώνονται για πόσες τριετίες. Ο Στρατός ορκίζεται υπακοή στο Σύνταγμα τους νόμους και τις λαϊκές συνελεύσεις και υπεράσπισή τους απέναντι σε κάθε απειλή. Περιφερειακές στρατιωτικές διοικήσεις συνδέονται με τις περιφερειακές συνελεύσεις και υπηρετούν κοινωνικές ανάγκες της περιφέρειας, όταν τους ζητηθεί. Οι αποφάσεις των περιφερειακών συνελεύσεων είναι δεσμευτικές για τον Στρατό.

2. Η υποχρεωτική θητεία καταργείται αλλά ο στρατός σχεδιάζει και αναλαμβάνει την εκπαίδευση του λαού στην άμυνα με μηνιαία ή διμηνιαία σεμινάρια και ασκήσεις πεδίου εθελοντικής συμμετοχής κάθε χρόνο, ανα περιφέρεια, για όλους του άντρες και γυναίκες πολίτες της Χώρας ηλικίας 18 έως 50 ετών που θα θελήσουν να συμμετέχουν.

3. Όπως όλοι οι πολίτες, έτσι και οι στρατιωτικοί συγκροτούν συνελεύσεις. Αξιωματικοί και οπλίτες συμμετέχουν απο κοινού στις συνελεύσεις. Οι αξιωματικοί εκλέγονται στις βαθμίδες διοίκησης απο τις συνελεύσεις τους, ύστερα απο υποχρεωτική διετή εκπαίδευση στις ανώτατες σχολές που εποπτεύονται απο την εθνική λαϊκή συνέλευση. Ο Στρατός ασχολείται με κοινωνικό έργο και συμμετέχει σε κατάσβεση πυρκαγιών, σε λαϊκά έργα, και σε κοινωνική υπηρεσία. Οι συνελεύσεις στρατιωτών συνέρχονται μαζί με τις τοπικές λαϊκές συνελεύσεις σε κοινή συνέλευση για θέματα στα οποία απαιτείται η συνεισφορά τους

Άρθρο 33

1. Η Ελληνική Αστυνομία καταργείται και στην θέση της δημιουργούνται οι περιφερειακές λαϊκές πολιτοφυλακές.

2. Η λαϊκή πολιτοφυλακή εντάσσεται στην διεύθυνση δικαιοσύνης κάθε περιφέρειας και κάθε τοπικής συνέλευσης. και στελεχώνεται απο κληρωτούς μονοετούς θητείας νέους και νέες που αποζημιώνονται για την θητεία τους. Οι απλοί-ές πολιτοφύλακες έχουν δικαίωμα μιας θητείας και οι αξιωματικοί δύο. Αξιωματικός γίνεται όποιος το θελήσει και όποιος εκλεγεί απο την συνέλευσή του ένα μήνα πριν το πέρας της πρώτης του θητείας. Μόνο ύστερα απο νόμο περιφέρειας ψηφισμένο απο τα 3/5 όλων των μελών των λαϊκών συνελεύσεων της περιφέρειας, μπορεί να προβλεφθεί και τρίτη μονοετής θητεία για αξιωματικό της πολιτοφυλακής. Η εκπαίδευση των αξιωματικών γίνεται απο ειδική υπηρεσία του Στρατού και διαρκεί 2 μήνες. Η έννοια του αξιωματικού σχετίζεται με καθήκοντα συντονισμού μεταξύ των περιοχών και όχι με τυπική ιεραρχία.

3. Δεν υπάρχουν σώματα καταστολής. Καθήκοντα της πολιτοφυλακής είναι η ομαλή λειτουργία των λαϊκών συνελεύσεων και η περιφρούρησή τους, η τήρηση των ψηφισμένων απο τις συνελεύσεις νόμων, η προστασία των κοινών αγαθών και η βοήθεια στους συνανθρώπους.

4. Το λιμενικό σώμα καταργείται ως αυτόνομο σώμα και εντάσεται στην πολιτοφυλακή

5. Το πυροσβεστικό σώμα εντάσεται ως ξεχωριστή διεύθυνση μαζί με την δασική προστασία, στις περιφέρειες, η πολιτική προστασία στην εθνική εθνοσυνέλευση. Με νόμο σε κάθε περιφέρεια είναι δυνατόν οι πυροσβεστικές διευθύνσεις να συγχωνεύονται με την πολιτοφυλακή, ανάλογα με τις ανάγκες.

6. Οι πολιτοφύλακες όπως και όλες οι διευθύνσεις συγκροτούν δικές τους συνελεύσεις, αλλά συμμετέχουν κανονικά και στις τοπικές τους συνελεύσεις.

Άρθρο 34

Με την ψήφιση του παρόντος Συντάγματος οι Έλληνες πολίτες δίνουν στις συνελεύσεις τους τον εξής όρκο:

” Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στο Σύνταγμα και στον Λαό, να προστατεύω τους ανθρώπους και την φύση αυτής της πατρίδας, και να προάγω τις πανανθρώπινες αξίες της ειρήνης, της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης, να συμμετέχω στην παραγωγή των αγαθών και να συνδιαμορφώνω τους νόμους, την διοίκηση και την απονομή δικαιοσύνης. Θα προστατεύω την γη της επικράτειας της Ελλάδας έναντι όποιας ξένης επιβουλής και με την ζωή μου αν χρειαστεί, και θα αντισταθώ σε όποιον προσπαθήσει να καταλύσει την άμεση δημοκρατία, την ελευθερία και την αυτοθέσμιση των λαϊκών συνελεύσεων σε αυτόν τον τόπο. Η Εξουσία πηγάζει από τον λαό, υπάρχει υπέρ αυτού και ασκείται από το λαό”.

Αυτόν τον όρκο θα δίνουν και όλοι οι υπάλληλοι των λαϊκών διευθύνσεων.

Άρθρο 35

Αυτό το Σύνταγμα μπορεί να τροποποιθεί στο σύνολό του ή κατ’ άρθρο εφόσον το ζητήσουν το 1/10 και το ψηφίσουν τα 3/5 των μελών των λαϊκών συνελεύσεων της Χώρας, εκτός από το άρθρο 1 που καθορίζει την μορφή του πολιτεύματος. Το άρθρο αυτό δεν μπορεί να τροποποιηθεί ούτε να καταλυθεί με την βία. Η υπεράσπισή του επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ 13/06/2011

Επεξηγηματική Πολιτική Δήλωση Συντακτών Προσχεδίου

Για μας το Σύνταγμα είναι ένα εργαλείο για την κοινωνική αλλαγή και δεν συνιστά απο μόνο του ένα πολιτικό στόχο. Καταθέτουμε αυτό το προσχέδιο για διαβούλευση και προβληματισμό στις λαϊκές συνελεύσεις, γνωρίζοντας τις μεγάλες αδυναμίες του. Έχει όμως το προνόμιο να είναι ένα ολοκληρωμένο κείμενο πάνω στο οποίο ο καθένας μπορεί να κάνει την κριτική, τις αφαιρέσεις και τις προσθήκες που θεωρεί απαραίτητες, ή να συντάξει ένα άλλο, καλύτερο απο αυτό. Το κείμενο είναι διαδραστικό και τίθεται υπο διαβούλευση. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις και τα σχόλια των αναγνωστών θα αλλάζει και θα τροποποιείται κάθε τρείς μέρες. Έτσι όταν θα βλέπετε νέα σχόλια με προτάσεις απο κάτω, να περιμένετε και αλλαγές στο κείμενο. Ήδη έχουν τροποποιηθεί τα άρθρα για την απονομή δικαιοσύνης και την πολιτοφυλακή, ενώ έχουν μεταβληθεί όλα τα ποσοστά ψήφισης νόμων σε 3/5 στις περιπτώσεις που ήταν 50%+1 στο αρχικό προσχέδιο.

Η ΟΜΆΔΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΠΡΟΣΧΕΔΙΟΥ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΩΝ

ΗΛΙΑΣ Β., ΓΙΩΡΓΟΣ Β., ΓΙΑΝΝΗΣ Κ.

σύντομος κωδικός: http://wp.me/pQ0u2-Ae  (εκεί βρίσκονται και όλα τα σχόλια και οι παρατηρήσεις των αναγνωστών-σχολιογράφων)

8 responses to “Διάλογος για την Άμεση Δημοκρατία

  1. AristotelisOnassis

    Η Αμεση Δημοκρατία είναι η ατυχέστερη επιλογή για μια κοινωνία. Είναι ανόητο να νομίζει κανείς ότι οι πολλοί θα κάνουν καλύτερες επιλογές από τους λίγους.
    Αντιγράφω απ’αλλού ένα παράδειγμα
    Πριν μερικά χρόνια, διαφημίστηκε έντονα η διεξαγωγή μίας παρτίδας σκακιού μεταξύ του τότε παγκόσμιου πρωταθλητή (δεν θυμάμαι αν ήταν ο Καρπόφ, ή ο Κασπάροφ) εναντίον όλου του πλανήτη !!! Εναντίον όλων των σκακιστών του κόσμου.
    Δηλαδή όλοι οι χρήστες του διαδικτύου ψήφιζαν την κίνηση που πρότειναν και τελικά επικρατούσε η κίνηση που πλειοψηφούσε.
    Τότε θεωρήθηκε καινοτομία και συναρπαστικός αγώνας…
    Αποτέλεσμα: μαύρη αποτυχία… Γιατί; Απλούστατα η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων ψηφίζει τις μέτριες, μη ιδιοφυείς, αναποτελεσματικές κινήσεις. Οι πραγματικά εμπνευσμένες κινήσεις θάφτηκαν κάτω από την πλειοψηφία και φυσικά ο πρωταθλητής νίκησε πανεύκολα όλους τους σκακιστές του πλανήτη…
    Ποιους σκακιστές όμως;
    Για αυτό και το εγχείρημα δεν επαναλήφθηκε…

    • someone

      «Είναι ανόητο να νομίζει κανείς ότι οι πολλοί θα κάνουν καλύτερες επιλογές από τους λίγους.»

      Αντιθετα, αυτο ισχυει και αποτελει αντικειμενο επιστημονικης ερευνας μαλιστα. Ενα συνολο απο αλληλεπιδρωντα ατομα χωρις κεντρικη καθοδηγηση ειναι δυνατον να αυτο-οργανωθει με τροπο πολυ πιο αποτελεσματικο απ’ ο,τι οποιαδηποτε κεντρικη διοικηση θα μπορουσε και να παρουσιασει ανωτερη συλλογικη ευφυια απο αυτη του καθε ατομου. Ενδεικτικα:
      http://en.wikipedia.org/wiki/Swarm_intelligence
      http://en.wikipedia.org/wiki/The_Wisdom_of_Crowds
      Μαλιστα οι οικονομολογοι υποστηριζουν οτι ο λογος που κατερρευσε η σοβιετικη ενωση ειναι οτι καμια κεντρικη διαχειριση της παραγωγης δεν μπορει να ειναι τοσο αποτελεσματικη οσο η αυτοοργανουμενη διαχειριση της αγορας μεσω προσφορας και ζητησης, γιατι κανενα κεντρο δεν μπορει να εχει ολη την πληροφορια που απαιτειται για την οργανωση της παραγωγης. (Η αγορα δεν ειναι η μονη μεθοδος αυτοοργανωσης της οικονομιας).

    • marianna

      το παρακάτω κείμενο κατατέθηκε στην Λ.Σ της πλατείας συντάγματος από την θεματική συνέλευση άμεσης δημοκρατίας για; διαβούλευση και ψήφιση.

      Από την Θεματική Άμεσης Δημοκρατίας για διαβούλευση στην Λαϊκή Συνέλευση
      Άμεση Δημοκρατία

      Γιατί γέμισαν οι πλατείες με ανθρώπους από διαφορετικές αφετηρίες;
      Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που τους ενώνει και παραμερίζει ό,τι τους χώριζε;
      Γιατί το φαινόμενο απλώνεται ραγδαία σε πολλές χώρες;

      Eπειδή η κρίση, που έσπειρε το σύστημα στην ανθρωπότητα, έφερε τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση στα όρια της αντοχής και της ανοχής τους, όπως αποδεικνύει και η σημερινή βάρβαρη ελληνική πραγματικότητα.

      Ζήσαμε την εποχή των κραυγαλέων ανισοτήτων, θεοποιήσαμε το χρήμα και υποδουλωθήκαμε στις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Διαποτίσαμε τις ανθρώπινες σχέσεις με τον ανταγωνισμό, το ατομικό συμφέρον. Ανεχτήκαμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου όπως ανεχτήκαμε και τον βιασμό της φύσης στο όνομα της αναπτύξης.Αφήσαμε άλλους (αρχηγούς, κυβερνήτες, βουλευτές και τους οικονομικούς τους εντολείς) να αποφασίζουν για εμάς.

      Τώρα ήρθε η ώρα της ανατροπής.

      Από την πρώτη μέρα, στις 25 Μαΐου στο Σύνταγμα, αναδείξαμε την άμεση δημοκρατία σε πρόταγμα και αρχίσαμε να την εφαρμόζουμε, αποφασίζοντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.Η εξουσία πηγάζει από το λαό, αλλά μέχρι σήμερα ασκείται μόνο στο όνομα του λαού, στην πραγματικότητα ερήμην του και σε βάρος του. Ο λαός, αντί να είναι κυρίαρχος, έχει εκχωρήσει την κυριαρχία του.
      Η ιδιότητα του πολίτη υπάρχει όταν ο ίδιος ασκεί πολιτική. Η ιδιότητα του πολίτη δεν μεταβιβάζεται, αλλά ασκείται αυτοπροσώπως από τον ίδιο. Η εκχώρηση της ιδιότητας του πολίτη, η αντιπροσώπευση, συνεπάγεται την απώλεια της ελευθερίας του. Το άτομο γίνεται πολίτης, όταν, κατά τη συμμετοχή του στα κοινά, υπερβαίνει το ιδιωτικό και ατομικό και μεταβαίνει στο συλλογικό. Η ίδια η άσκηση της πολιτικής είναι αυτή που εκπαιδεύει συνεχώς τους πολίτες να γίνονται και να είναι ικανοί στη διαχείριση των κοινών.

      Ως συνέπεια όλων των παραπάνω ο πολίτης οφείλει να προστατεύει αποφασιστικά την πολιτική του ιδιότητα απέναντι σε κάθε απόπειρα ετεροκαθορισμού, προερχόμενη είτε από μηχανισμούς διαμόρφωσης της “κοινής γνώμης” (ΜΜΕ), είτε από πολιτικά κόμματα που μετατρέπουν τους πολίτες σε οπαδούς, ψηφοφόρους και πελάτες. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο αφαίρεσης της πολιτικής ιδιότητας εντάσσονται, ξεκάθαρα, οι εκλογές και όλα τα δήθεν νομιμοποιητικά δημοψηφίσματα ή οι μορφές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που “καλλιεργούνται” από τα πάνω, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν μια πλαστή εντύπωση εμβάθυνσης της δημοκρατίας.

      Στο πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, της μόνης πραγματικής δημοκρατίας, διασφαλίζεται ότι ο λαός ασκεί ο ίδιος την εξουσία, μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις. Η κάθε λαϊκή συνέλευση ως θεσμοθετημένο σώμα ασκεί κάθε εξουσία στο χώρο της ευθύνης και αρμοδιότητάς της. Ο λαός ασκεί όλες τις εξουσίες, αφού,
      -είναι αυτοτελής και αυτοκυβερνάται, καθώς ο ίδιος ο λαός ασκεί αφενός την κυβερνητική εξουσία (δηλαδή, διαβουλεύεται ο ίδιος για κάθε τι που τον αφορά και παίρνει ο ίδιος όλες τις σχετικές αποφάσεις, εσωτερικών ή εξωτερικών υποθέσεων) και αφετέρου την εκτελεστική εξουσία εφαρμόζοντας ο ίδιος τις αποφάσεις που έχει λάβει σε οργανωτικό, διοικητικό και εκτελεστικό επίπεδο.
      – είναι αυτόνομος, ασκεί τη νομοθετική εξουσία, δίνοντας ο ίδιος στον εαυτό του όλους τους νόμους του, και
      – είναι αυτόδικος, ασκεί ο ίδιος τη δικαστική εξουσία.

      Η λαϊκή συνέλευση μπορεί να κάνει λάθος, αλλά ακριβώς επειδή είναι η ίδια που κάνει λάθος, είναι και η ίδια που μπορεί να το διορθώσει.

      Η Άμεση Δημοκρατία έρχεται ως αναγκαίο πρόταγμα για μια ριζική ανατροπή του συστήματος της αντιπροσώπευσης , της εμπορευματοποίησης των πάντων και της έκπτωσης του ανθρώπου σε εργαλείο πλουτισμού, που είναι ενάντια στη δημιουργική αναπτυξη του συνόλου της κοινωνίας και του κάθε ατόμου χωριστά. Προϋποθέτει και συνεπάγεται τη διαρκή ενεργή συμμετοχή του συνόλου της κοινωνίας στα κοινά. Η Άμεση Δημοκρατία είναι ταυτόχρονα διαδικασία διαβούλευσης, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, πολιτειακό σύστημα και τρόπος κοινωνικής συνύπαρξης. Το περιεχόμενο όλων αυτών είναι η αυτονομία της κοινωνίας που η ίδια δημιουργεί τους θεσμούς της και κυβερνάται απευθείας από ελεύθερους και ισότιμους πολίτες. Αυτός ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης δεν αφήνει κανένα χώρο για ιεραρχίες, αρχηγούς, κυβερνήτες και κόμματα, αλλά μόνο για πολίτες που βιώνουν και ασκούν την πολιτική και ταυτόχρονα ασκούνται σε αυτήν. Για ανθρώπους, που όλοι βιώνουν την χαρά της ατομικής πρωτοβουλίας, της συλλογικής προσπάθειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης.

      Στον πυρήνα της σημερινής κρίσης βρίσκεται ακριβώς το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι μέσον, είναι αναλώσιμος, στην υπηρεσία της δικτατορίας των αγορών και του χρήματος. Είναι όμως η κοινωνία που πρέπει να έχει τον αποκλειστικό λόγο για το τι, πώς και για ποιόν παράγει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να πάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία, αλλά και να την προσαρμόσει σε διαστάσεις που να ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών μας αναγκών δεν μπορεί παρά να είναι κοινά, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διανομή τους.Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μέσον, ούτε το οικοσύστημα μπορεί να θεωρειται ανεξάντλητο και αναλώσιμο.

      Οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας διαφέρουν από τις αρχές που τέθηκαν στο παρελθόν και ήταν ανοιχτές σε κάθε λογής παραβιάσεις από το γεγονός ότι εγγύηση για την τήρησή τους είναι ο διαρκής έλεγχος από όλους τους πολίτες. Οι αρχές αυτές, όπως προκύπτουν από αυτό που βιώνουμε στην Πλατεία Συντάγματος αλλά και από ανάλογες ιστορικές εμπειρίες είναι:

      1.Ελευθερία 2.Ισότητα 3.Αλληλεγγύη 4.Αυτονομία

      Οι θέσεις για την άμεση δημοκρατία με βάση τις αρχές αυτές είναι :

      1. Ο δημόσιος χώρος είναι ανοιχτός στη συμμετοχή όλων και ανήκει σε όλους.

      2. Η ισότιμη συμμετοχή όλων στη διαμόρφωση, λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων και ελέγχου της εφαρμογής τους, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση. Όλοι ελέγχουν και ελέγχονται για αυτοβελτίωση και βελτίωση των λειτουργιών της κοινωνίας.

      3. Οι αναγκαίες εκπροσωπήσεις έχουν χαρακτήρα συντονιστικό ή εκτελεστικό και όχι διαμεσολαβητικό, αντιπροσωπευτικό ή αποφασιστικό.

      4. Όλοι οι εκπρόσωποι κληρώνονται είτε απευθείας από το σώμα της λαϊκής συνέλευσης είτε από ψηφισμένο από αυτήν κατάλογο όταν απαιτούνται ειδικές γνώσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι άμεσα ανακλητοί, λογοδοτούν κατά τη διάρκεια εξάσκησης των καθηκόντων τους και κρίνονται στον απολογισμό τους με τη λήξη αυτών των καθηκόντων.

      5. Η ύπαρξη πολλών τοπικών συνελεύσεων (γειτονιάς, δήμου, εργασιακών χώρων, χώρων σπουδών, κτλ) οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους είναι ο θεμέλιος λίθος της άμεσης δημοκρατίας. Η συμμετοχή σε αυτές δεν είναι ευκαιριακή αλλά υπεύθυνη και όσο το δυνατόν πιο τακτική. Η επικοινωνία μεταξύ των τοπικών συνελεύσεων δημιουργεί ένα οριζόντιο (μη ιεραρχικό) δίκτυο, που έχει σαν σκοπό τον συντονισμό των θέσεων και των δράσεων που απαιτούνται.

      Είμαστε σε μια ιστορική καμπή, μπροστά στην πρόκληση αλλά και το μοναδικό
      προνόμιο να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, ανατρέποντας αυτό το χρεωκοπημένο σύστημα αξιών και θεσμών που καπηλεύεται τις ζωές μας.
      Τα θέλουμε όλα για όλους. Είμαστε η ιστορία σε κίνηση.

      περισσότερα στο http://www.amesi-dimokratia.org
      ή στο φορουμ της θεματικής
      http://147.102.26.160/el/forum?func=showcat&catid=50&view=listcat

  2. Χμμμ…δεν είναι κακό το παράδειγμα…δίνει τροφή για σκέψη…Θα μπορούσα να σου πω σύντροφε Αριστοτέλη Ωνάση πως το παράδειγμα σου αναφέρεται στην πλειοψηφική δημοκρατία κι όχι κατ’ ανάγκην στην άμεση δημοκρατία. Η άμεση δημοκρατία στην ουσία σημαίνει λήψη αποφάσεων απο τους πολίτες κι όχι απο εκπροσώπους των πολιτών. Το πως θα παίρνονται οι αποφάσεις, όμως, δεν είναι δεδομένο. Δεν είναι δεδομένη η αρχή της πλειοψηφίας ή του μέσου όρου.

    Είναι αυτονόητο οτι ένας πολύ καλός παίκτης στο σκάκι θα νικήσει τον παίκτη του μέσου όρου, ή τον παίκτη που απλά πλειοψηφεί ανάμεσα σε μέτριους παίκτες. Δεν μιλάμε όμως εδώ γι αυτό. Δεν μιλάμε για το αν κάποιος πολύ καλός σε έναν τομέα είναι καλύτερος απο πολλούς μέτριους. Προφανώς και είναι. Το ερώτημα είναι το πως θα παίρνονται οι καλύτερες αποφάσεις, όχι στο σκάκι, αλλά σε προβλήματα που απασχολούν πολλούς ανθρώπους και κανείς δεν έχει απο μόνος του την απόλυτη γνώση ή εποπτεία πάνω σε αυτά.

    Εγώ προσωπικά δεν συμφωνώ με την αρχή της πλειοψηφίας. Ως γενική αρχή, υποστηρίζω την αρχή της ομοφωνίας, δηλαδή την λήψη αποφάσεων με την συναίνεση όλων. Στο παράδειγμά σου θα έλεγα, οτι εξ αρχής ήταν δεδομένο οτι θα κερδίσει ο μεγάλος σκακιστής. Σε μια κοινότητα άμεσης δημοκρατίας οι πολίτες απλά θα διάλεγαν τον καλύτερο σκακιστή τους να παίξει το παιχνίδι, και δεν θα το έπαιζαν όλοι μαζί, γιατί φυσικά θα έχαναν. Η δική μου άποψη περί ομοφωνίας λοιπόν θα οδηγούσε την κοινότητα στο να συμφωνήσουν όλοι ποιός είναι ο μεγαλύτερος σκακιστής, κι όχι να παίξουν όλοι την παρτίδα.

    Η ατομική ικανότητα δεν εξαφανίζεται σε έναν κοινοτικό τρόπο ζωής. Ίσα ίσα αναδεικνύεται και γίνεται καθολικά σεβαστή. Δεν αποκτά όμως ειδικά προνόμια, γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι ικανός σε κάτι διαφορετικό.

  3. κ.κ.

    ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΡΦΗΣ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ
    Πώς μπορεί σε μια μεγαλούπολη των έξι εκατομμυρίων κατοίκων, εγκατεστημένων σε μια περιοχή όπως το λεκανοπέδιο της Αθήνας, με τη χωρική δομή που γνωρίζουμε, να λειτουργήσει η άμεση δημοκρατία ή τέλος πάντων κάποιου είδους δημοκρατία από τα κάτω, με άλλα λόγια πώς γίνεται οι κάτοικοι μιας τέτοιας χωρικής δομής να ορίζουν οι ίδιοι τη ζωή τους; Οι χωρικές και οι κοινωνικές δομές είναι απολύτως αλληλεξαρτημένες. Έτσι, η αναζήτηση τρόπων, σχημάτων συνάντησης της βάσης της κοινωνίας, των εργαζόμενων, των εκτός των μεγάλων κέντρων εξουσίας ανθρώπων, εμποδίζεται από αυτό το είδος κατοίκησης: μεγάλης κλίμακας και απεδαφικοποιημένη (χρησιμοποιώ τον όρο αυθαίρετα, εννοώντας κυρίως την αποκοπή από τη γη ως μήτρας και τροφού, όχι τόσο την μη αναφορά σε κάποιο τόπο με συγκεκριμένα όρια). Εισάγω λοιπόν στο κείμενο αυτό τις έννοιες της κλίμακας και της αποξένωσης, της απομάκρυνσης από το γη ως πηγή των υλικών της ζωής, της τροφής, της ένδυσης, της στέγασης κ.λπ.
    ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΥΣΙΔΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
    Στην ελληνική επαρχία, αφενός ο πρωτογενής τομέας είναι πολύ υποβαθμισμένος και αφετέρου έχει χαθεί ο δευτερογενής έτσι ώστε το εμπόρευμα εμφανίζεται εκεί χωρίς να γνωρίζει κανείς βιωματικά τον τρόπο με τον οποίο το υλικό της γης μετατράπηκε π.χ. σε ένδυμα ή μηχανή. Από την άλλη οι κάτοικοι της πόλης είναι ξένοι με τη γη, με τον πρωτογενή τομέα. Οι μόνοι που βρίσκονται στις συνδέσεις αυτής της αλυσίδας, είναι οι εργάτες της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας, δηλαδή των πιο συρρικνωμένων κλάδων της ελληνικής οικονομίας. Όταν ο δευτερογενής τομέας είναι τέτοιος που απαιτείται να χωροθετείται απομονωμένος από τις άλλες λειτουργίες της κοινωνίας, όπως συμβαίνει με τη βαριά βιομηχανία, τότε δημιουργούνται ζώνες (βιομηχανική ζώνη) ώστε δεν επικοινωνούν μεταξύ τους μέρη της κοινωνίας, από την πρωτογενή παραγωγή ως τη διακίνηση και την εμπορία. Μιλάμε έτσι για μια κοινωνία με κενά, τεμαχισμένη.
    Ο άνθρωπος έχει πια την εμπειρία των αγροτικών κοινωνιών, των μεσαιωνικών, της βιομηχανικής και της μεταβιομηχανικής εποχής. Το ζητούμενο δεν είναι η επιστροφή σε ένα ανύπαρκτο ιδανικό παρελθόν, αλλά η σύνθεση ενός νέου μέλλοντος με υλικά την εμπειρία και τα θετικά όσων έχουν ήδη υπάρξει.
    ΚΛΙΜΑΚΑ
    Όταν μιλάμε για άμεση δημοκρατία, εννοούμε την συμμετοχή των φυσικών προσώπων, τόσο στη διαμόρφωση των απόψεων, όσο και στη λήψη των αποφάσεων και την υλοποίηση τους, με τρόπο όσο το δυνατό πιο σφαιρικό. Πίσω λοιπόν από αυτό το σχήμα, βρίσκεται η έννοια της κλίμακας, δηλαδή της σχέσης του ενός με το σύνολο, του ατόμου με την κοινωνία. Αν η συμμετοχή περιορίζεται στην επιλογή και επικύρωση προεπιλεγμένων εναλλακτικών, προδιαμορφωμένων σε κάποια κέντρα εξουσίας, τότε μιλάμε για αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για τη διαδικασία των δημοψηφισμάτων και των εκλογών. Αν μάλιστα περιορίζεται μόνο στην εκλογή αντιπροσώπων κάθε τέσσερα χρόνια, βρισκόμαστε στο ελάχιστο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Σε μια κοινωνία με δυο μόνο μεγέθη, από τη μια τα εκατομμύρια των πολιτών και από την άλλη μια ολιγομελή εκλεγμένη κυβέρνηση μερικών εκατοντάδων ανθρώπων, η άμεση δημοκρατία δεν υφίσταται. Η άμεση δημοκρατία ή κάτι πιο κοντινό σε αυτή, χρειάζεται διαβαθμισμένα μεγέθη, με αρχική μονάδα το άτομο. Τέτοια μεγέθη – σχήματα κοινωνικής συνάντησης -έχουν υπάρξει η οικογένεια, η πάλαι ποτέ γειτονιά, οι σύλλογοι, τα σωματεία. Πώς όμως δικτυώνονται; Τι είναι αυτό που τα συνδέει; Είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποιο κέντρο, μια κορυφή σε πυραμίδα, ή αρκεί ένα δίκτυο; Σαφώς ένα δίκτυο δεν αρκεί. Διαπιστώνουμε σήμερα πως, παρόλο που υπάρχουν πολλές μικρές συλλογικότητες από τα κάτω, όπως τα πρωτοβάθμια σωματεία, ομάδες σκέψης και διαλόγου, σύλλογοι, δυσκολεύονται να συναντηθούν όλες μαζί, με επιπλέον αποτέλεσμα να παραμένουν και σε ένα βαθμό περιορισμένες, μειοψηφικές. Ούτε όμως και μια κορυφή, όπως η κεντρική διοίκηση ενός κράτους ή κόμματος, μπορεί να λειτουργεί χωρίς να γίνεται απολυταρχική και να βγαίνει εκτός ελέγχου. Χρειάζονται επομένως πολλές μικρές πυραμίδες, το χωρικό αντίστοιχο των οποίων θα μπορούσε να είναι οι μικροί τόποι. Μιλάμε λοιπόν για τοπική αυτοδιοίκηση, εκεί που θα βρεθεί το μέτρο των μεγεθών, που περνάνε αρμονικά από το άτομο στην κοινωνία χωρίς να το αφανίζουν.
    ΤΡΟΠΟΙ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ
    Μιλάμε για χωρικές συσσωματώσεις τέτοιες όπου: α) Τα άτομα έχουν βιωματική σχέση με την αλυσίδας της ζωής, από τη γη, την πρωτογενή παραγωγή, στην επεξεργασία, τον δευτερογενή τομέα, και τη διακίνηση, εμπορία, υπηρεσίες. β) Τα άτομα έχουν φυσική επαφή μεταξύ τους μέσα σε κατάλληλα συλλογικά σχήματα, ανταλλάσσουν εμπειρίες, που εδράζονται όμως σ’ ένα κοινό τόπο, αυτό της μικρής κλίμακας περιοχής, συναποφασίζουν και μεταβιβάζουν αυτή την εμπειρία στην κορυφή της μικρής πυραμίδας, π.χ. ένα αμεσοδημοκρατικά εκλεγμένο δημοτικό συμβούλιο. Περισσότερες μικρές πυραμίδες μπορούν να συναντηθούν, όμως μόνο μέχρι ένα συγκεκριμένο αριθμό. Το ποιος είναι αυτός, ποια τα μεγέθη των τόπων, το δείχνει η εμπειρία. Το κράτος, στο μέγεθος των ευρωπαϊκών κρατών, είναι μια δομή που επέζησε για αιώνες. Γιγάντια κράτη, όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η πρώην ΕΣΣΔ, και η σημερινή Ρωσία, έχουν σοβαρά προβλήματα, ακριβώς γιατί το άτομο είναι αφανισμένο. Εντός των ευρωπαϊκών κρατών, οι μικρές κοινότητες, όπως ο δήμος, έχουν την ιστορία τους. Οι περιφέρειες που οικοδομεί ο Καλλικράτης, ως ελάχιστη μονάδα σε μια ενοποιημένη Ευρώπη, χωρίς κράτη, ή μάλλον μόνο με τα μεγάλα, ισχυρά κράτη, είναι ένας γιγαντισμός που απομακρύνει ακόμα περισσότερο από την ουσία της δημοκρατίας. Ο Καλλικράτης δεν λειτουργεί ως μια μεσαίου μεγέθους πυραμίδα, αποτελούμενη από τους μικρούς δήμους, αλλά τους αφανίζει, αφανίζει τους μικρούς τόπους που ήταν πιο κοντινοί στον πολίτη.
    Η σχέση με τη γη είναι μια φυσική ανάγκη του ανθρώπου. Όμως είναι ανάπηρη, αν δεν αποκαθίσταται ως σχέση με την πηγή των υλικών της ζωής, της τροφής, της ένδυσης, της στέγασης. Ο χώρος των υπηρεσιών, που είναι η πόλη, είναι αποκομμένος από αυτή την αλυσίδα, χωρίς συνείδηση, λειψός. Με την επέκταση της αστικοποίησης στον πλανήτη, όταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού κατοικεί σε μεγαλουπόλεις, τη ζωνοποίηση ουσιαστικά του πλανήτη, η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν θα γνωρίζει ούτε τι τρώει, ούτε πώς παράγεται, και δεν θα μπορεί και να το ελέγξει. Είναι κατανοητό τι κίνδυνοι δημιουργούνται. Οι μεγαλουπόλεις είναι χωρικά σχήματα κοινωνικά αυταρχικά, αφού καμιά επί της ουσίας δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει, επικίνδυνα για την ανθρώπινη επιβίωση, αφού κανενός είδους έλεγχος πάνω στην τροφή δεν μπορεί να υπάρξει πέρα από αυτόν των υψηλά ιστάμενων κέντρων εξουσίας όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και Τροφίμων, Global Government, που λέει και ο Παπανδρέου … Αυτός είναι ο λόγος που το όνειρο της εξουσίας είναι οι γιγάντιες πόλεις. Ο Γ. Σουφλιάς, επί υπουργίας του, είχε δηλώσει πως η Αθήνα προβλέπεται να γίνει μια πόλη οκτώ εκατομμυρίων. Και βέβαια όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να αποτραπεί μια τέτοια προοπτική, αλλά έχουν εξαφανίσει από την πολιτική συζήτηση τη λέξη «αποκέντρωση» που κάποτε κυριαρχούσε.
    Οι πόλεις και οι επαρχίες πρέπει να παραμείνουν στους μικρούς, ελεγχόμενους δήμους, να τους ξαναχτίσουν ισχυρούς. Πόλεις και ύπαιθρος πρέπει να βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση και αλληλεπίδραση, επομένως μιλάμε για πολλές μικρές πόλεις κοντά σε αγροτικές περιοχές, σε κλίμακα τέτοια που οι άνθρωποι να μπορούν στη διάρκεια της ημέρας να βρεθούν και εδώ και εκεί. Μιλάμε τέλος για δευτερογενή τομέα τέτοιο που δεν θα δημιουργεί ζώνες επικίνδυνες, απαγορευμένες εξ’ αιτίας της μόλυνσης, επομένως όσο το δυνατό λιγότερη βαριά βιομηχανία. Ο λόγος είναι απλός: Όσο κανείς από εμάς δεν θα πήγαινε να δουλέψει σε ορυχείο εξόρυξης μεταλλεύματος σε βάθος 700 μέτρα κάτω από τη γη, τόσο δεν μπορούμε να το απαιτούμε από κάποιους συνανθρώπους μας, να τους αντιμετωπίζουμε δηλαδή σαν ζώα. Είναι υποκριτικό η «πρόοδος» και η «ευημερία» της ανθρωπότητας να πατάει πάνω στα πτώματα των εργατών των εργοστασίων χημικών, των εργατών ορυχείων, των κατοίκων των βιομηχανικών περιοχών. Παραδείγματα έχουμε πολλά και στην Ελλάδα.

  4. Xristos stergiou

    Poli endiaferousa sizitisi Kai proteino na boom sta keimena Derrida , Foucault Kai Deleuze alla Kai simera Todd May,Saul Newman Kai Call Lewis Gia na doume ti dialogos iparxei Gia tin amesi dimokratia….. Prin apo afto omos prepei na dei kaneis ti simainei anthropini ontotita giati akoma milame me tin antilipsi tou Rouseau

  5. μιχαλης

    το παραδειγμα του συνταγματος εδειξε τρεις σοβαρες αδυναμιες που εμποδιζουν την υλοποιηση του καλυτερου πολυτευματος που υπηρξε ποτε,της αληθινης δημοκρατιας.η πρωτη αδυναμια ειναι οτι ο κοσμος δεν γνωριζει πως λειτουργουσε η δημοκρατεια που ειχε παρα πολλους κανονες και δεν ηταν μονο ψηφησματα,δευτερον το κρατος και το συστημα του εχει μηχανισμους προβοκατορες κ.λ.π που δεν αφηνουν τιποτα που να θετη σε κινδυνο την εξουσια του και τριτον και απαραιτητο χρειαζονται ενεργοι πολιτες που να ασχολουνται με τα της πολεως και οχι καναπεδακιδες που περιμενουν απο τους αλλους.τωρα για σας που ενδιαφερεστε πραγματικα καθως φαινεται και απο την δουλεια που κανατε στο παραπανω κειμενο υπαρχει ενα βιβλιο που εχει μια αναλυση της δομης και των μηχανισμων της αρχαιας δημοκρατιας που αξιζει να μελετηθει και λεγεται Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ εκδοσεις ελευσις.καταθετω και σαν μια ιδεα την οργανωσει μαθηματων δημοκρατιας ακομα και στον φυσικο τους χωρο,την πνυκα με την βοηθεια καθηγητων φιλολογιας η και οποιουδηποτε γνωριζει το αντικειμενο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s