Βιβλιο

Προτάσεις (26/8/2010)

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο. Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα; (Εστία)

Στις μεταχριστιανικές κοινωνίες της Eυρώπης η χριστιανική πίστη έχει πάψει προ πολλού νά αποτελεί θεμελιώδες καί, πολύ περισσότερο, αυτονόητο στοιχείο του συλλογικού βίου. H μακρά πολιτιστική διαδικασία της εκκοσμίκευσης, ήτοι του αποχριστιανισμού των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την εξωθεί πιεστικά στην ιδιωτική σφαίρα. Όσοι όμως εξακολουθούν να θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με την πίστη αυτή (ή όποια άλλη θρησκευτική, και μάλιστα μονοθεϊστική, πίστη) δεν μπορούν να δεχτούν να τη θεωρήσουν μια ιδιωτική υπόθεση – εξού η ένταση, ή και σύγκρουση, ανάμεσα στο Kράτος και την Eκκλησία ή, γενικότερα, ανάμεσα στο πολιτικό και το θρησκευτικό στοιχείο. Tα κείμενα του βιβλίου αυτού, είτε μελετούν συγκεκριμένες περιπτώσεις συγγραφέων και δημιουργών είτε συζητούν θεσμικά ζητήματα, εκείνο το οποίο τελικά αναζητούν είναι ο τρόπος της παρουσίας και της μαρτυρίας των χριστιανών στο δημόσιο χώρο των σύγχρονων πλουραλιστικών κοινωνιών.

Christa Wolf, Μοιρασμένος ουρανός (University Studio Press)

Ο Μοιρασμένος ουρανός αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα της Κρίστα Βολφ, ένα κείμενο που το 1963 ήδη κατά την προδημοσίευσή του σε περιοδικό γνώρισε τεράστια επιτυχία και μέσα σε ένα χρόνο έφτασε τα 160.000 αντίτυπα. Η άμεση μεταφορά του στον κινηματογράφο στερέωσε τη θέση της συγγραφέως στα πολιτιστικά συμφραζόμενα της Ανατολικής Γερμανίας, παρʼ όλη την κρατική αντίδραση που απαιτούσε από τους συγγραφείς προσήλωση στα ιδεώδη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, κάτι που φαινόταν να μην εκπληρώνει το μυθιστόρημα της Βολφ. Το κείμενο μεταφράστηκε σε περισσότερες από 20 γλώσσες και διδάχτηκε στα σχολεία ως αντιπροσωπευτικό δείγμα της ζωής στην Ανατολική Γερμανία.

Προτάσεις (24/6/2010)

Alberto Mendez, Τα τυφλά ηλιοτρόπια (Πάπυρος)

Στις 17 Ιουλίου 1936 ξεκίνησε στα μαροκινά παράλια ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος που κράτησε τρία χρόνια και σημάδεψε την Ισπανία για πάντα. Αυτό το βιβλίο καταγράφει τις χαμηλόφωνες διηγήσεις ανθρώπων που θέλησαν να μιλήσουν για φίλους, για αγνοούμενους συγγενείς, για οριστικές απουσίες. Είναι ιστορίες από τον καιρό της σιωπής, από τον καιρό που όλοι φοβόντουσαν να δείξουν πως ξέρουν. Τέσσερις αυθεντικές ιστορίες της μετεμφυλιακής Ισπανίας, που συνδέονται επιδέξια μεταξύ τους και σκιαγραφούν τον πραγματικό πρωταγωνιστή αυτής της αφήγησης: την ήττα.

Ο Μέντεθ είναι ο μόνος Ισπανός συγγραφέας που τιμήθηκε μετά θάνατον με το Εθνικό Βραβείο Πεζογραφίας. Το βιβλίο έχει τιμηθεί επίσης με το Βραβείο Κριτικής 2005 και το Βραβείο Setenil 2004.

Κrzysztof Ziarek/Ferenc Feher, Τέχνη και ριζοσπαστικότητα. Λούκατς, Χάιντεγγερ, Αντόρνο (Ύψιλον)

Τα δύο κείμενα που περιέχονται σε αυτόν τον τόμο τα χωρίζει ένα διάστημα 23 χρόνων (1979-2002). Γράφτηκαν και τα δυο από διακεκριμένους πρόσφυγες από την πρώην Ανατολική Ευρώπη – ο Ferenc Feher είναι Ούγγρος, πρώην σύζυγος της Agnes Heller και μαθητής στη νεότητά του, όπως κι εκείνη, του ίδιου του Λούκατς· ο Krzysztof Ziarek, λίγο νεώτερος, είναι Πολωνός- στις Ηνωμένες Πολιτείες και συζητούν τρεις μεγάλες φιλοσοφικές μορφές του εικοστού αιώνα -τον Γκέοργκ Λούκατς, τον Τέοντορ Β. Αντόρνο και τον Μάρτιν Χάιντεγγερ- που ασχολήθηκαν κατά ιδιάζοντα τρόπο με τα αισθητικά ζητήματα. Αυτό είναι ίσως και το μόνο στοιχείο που ενοποιεί τους τρεις μείζονες διανοητές. Κατά τα άλλα μπορούν να διακριθούν με διαφορετικούς τρόπους αναλόγως του αν κάποιος προκρίνει το πολιτικό ή το αισθητικό κριτήριο: από πολιτική άποψη, ο Λούκατς και ο Αντόρνο ανήκουν στη (μετα)μαρξιστική παράδοση, παρότι υιοθετούν διαμετρικά αντίθετες θέσεις ως προς το σοβιετικό πείραμα, ενώ ο Χάιντεγγερ συνήθως εκχωρείται στη δεξιά (ή, έστω περιστασιακή, συνοδοιπορία του με τον εθνικοσοσιαλισμό στη Γερμανία έχει αφήσει ένα ανεξίτηλο στίγμα στη διανοητική του εικόνα). Από αισθητική άποψη, ωστόσο, ο Αντόρνο και ο Χάιντεγγερ βρίσκονται πολύ πιο κοντά μεταξύ τους χάρη στις εικονοκλαστικές θεωρητικές τους προσεγγίσεις που συναντούν νεωτερικούς καλλιτεχνικούς πειραματισμούς του αιώνα τους, ενώ ο Λούκατς παρέμεινε προσκολλημένος σε ένα κλασικιστικό κριτήριο που τον εμπόδισε, όπως τόσο συχνά παρατηρείται, να εκτιμήσει εκείνο που διακυβεύθηκε στην ερμητική ιδιόλεκτο της τέχνης του εικοστού αιώνα.
[…] (από την εισαγωγή του βιβλίου)

Προτάσεις (16/6/2010)

Γιώργος Φαράκλας, Νόημα και κυριαρχία (Εστία)

Όταν ζούμε υπό ανελεύθερες σχέσεις, δημιουργούνται νοήματα για τη γνώση και την πράξη, τα οποία είναι στρεβλά. H αναζήτηση της ορθής νοηματικής συγκρότησης είναι λοιπόν από μόνη της μια προσπάθεια ανόρθωσης της ανθρώπινης κατάστασης, μια κριτική των σχέσεων κυριαρχίας. Aυτό είναι το σκεπτικό του Γιώργου Φαράκλα σʼ αυτό το βιβλίο διαλεκτικής φιλοσοφίας.

Συνδιαλέγεται σχετικά με παλαιούς και σύγχρονους στοχαστές, από τον Θουκυδίδη, τον Πλάτωνα και τον Aριστοτέλη, μέχρι τον Mονταίνιο, τον Pουσσώ, τον Kαντ, τον Φίχτε, τον Έγελο και τον Σαρτρ, από τον Mπασελάρ και τον Σερ ώς τον Aλτουσσέρ και τον Nτεριντά. Tο βιβλίο θέλει να είναι μέρος μιας εγχώριας συζήτησης, γιʼ αυτό και συζητά με σύγχρονους νεοέλληνες όπως ο Kονδύλης, ο Mπαλτάς, ο Mπασάκος, ο Ψυχοπαίδης και άλλοι. H θέση του είναι ψυχοπαιδικής εμπνεύσεως και αντίθετη με την κονδυλική θέση ότι το νόημα αποτελεί μόνο προϊόν κυριαρχίας. Γιʼ αυτό τον λόγο το ένα τέταρτο του έργου καταλαμβάνει η πρώτη δημοσιευμένη εκτενής παρουσίαση του έργου του Kονδύλη.

Βικτόρ Σερζ, Υπόθεση Τουλάγεφ (Scripta)

Η Υπόθεση Τουλάγεφ διαιρείται σε δέκα κεφάλαια (ή αλληλοσυμπληρούμενους πίνακες όπως τα αποκάλεσε ο Σερζ σε ένα φυλλάδιο). Το καθένα τους είναι λίγο ως πολύ αυτοτελές. Το καθένα εστιάζει σε έναν διαφορετικό χαρακτήρα, παρότι αρκετοί από τους χαρακτήρες εμφανίζονται σε περισσότερα από ένα κεφάλαια. Η πλοκή εξελίσσεται χρονολογικά, από την απροσχεδίαστη, σχεδόν τυχαία δολοφονία του Τουλάγεφ, ενός ανώτατου στελέχους του Κόμματος, μέχρι την εκτέλεση, έναν χρόνο αργότερα, τριών ανδρών, οι οποίοι ήταν όλοι τους σημαίνοντες μπολσεβίκοι, μπλέχτηκαν στα δίχτυα της έρευνας και επιλέχτηκαν να πληρώσουν για το ανεξιχνίαστο έγκλημα. […]

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝ:

Claudia Rusch, Η δική μου Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία (Πόλις)

Τι συμβαίναι όταν μεγαλώνεις με τη βεβαιότητα ότι οι κατσαρίδες δεν είναι ζωύφια, αλλά χαφιέδες της Στάζι; Πώς νιώθεις όταν οι γονείς σου είναι εχθροί του κράτους κι εσύ το μόνο που θέλεις είναι να μην είσαι διαφορετική από τα άλλα παιδιά; Τι γίνεται όταν υποψιάζεσαι ότι ακόμα και η γιαγιά σου μπορεί να σε παρακολουθεί;
Η Κλάουντια Ρους διηγείται με χιούμορ και συναίσθημα την ιστορία των παιδικών και νεανικών της χρόνων στην Ανατολική Γερμανία. Οι ιστορίες της είναι αστείες, συγκινητικές, ταυτόχρονα γελοιογραφικές, και φωτίζουν με δημοσιογραφικό τρόπο τη σκοτεινή πλευρά του ανατολικού μπλοκ. Η Ρους δεν καταπιάνεται με σημαντικά ιστορικά γεγονότα, ούτε αναλύει δύσκολα πολιτικά θέματα. Ως παιδί που μεγάλωσε σε οικογένεια αντιφρονούντων αρκείται στο να περιγράψει την καθημερινότητά της, που αποδεικνύεται άκρως αποκαλυπτική. Χωρίς το σύνδρομο της νοσταλγίας ή της συνολικής απόρριψης, μιλάει για τις ευτυχισμένες και τις πικρές στιγμές, το διχασμό των συναισθημάτων, την ελευθερία του ορίζοντα, τις προδοσίες και τον παραλογισμό ενός συστήματος που σημάδεψε τη ζωή της.

Λουίς Σεπούλβεδα, Η σκιά του εαυτού μας (Όπερα)

«Σ’ εμάς τους γέρους τι μας έχει μείνει πια; Μόνο ο Καρλίτος Σαντάνα» σκέφτηκε ο βετεράνος και θυμήθηκε έναν άλλο ηλικιωμένο που, πριν από σαράντα χρόνια, είχε την ίδια σκέψη. το μόνο που διέφερε, ήταν το επώνυμο, καθώς και το γεγονός ότι το είχε πει ενώ έβαζε να πιει ένα ποτήρι κρασί. «Σ’ εμάς τους γέρους τι μας έχει μείνει πια; Μόνο ο Καρλίτος Γαρδέλ – στην υγειά σου, Morocho» είχε αναστενάξει τότε ο παππούς του, κοιτάζοντας με νοσταλγία το ρουμπινένιο χρώμα του κρασιού. «Αυτό ήταν όλο» θυμήθηκε ο βετεράνος. «Την άλλη μέρα, ο παππούς τίναξε τα μυαλά του στον αέρα μ’ ένα τριανταοχτάρι Smith and Wesson, το ίδιο σιδερικό που το ‘χω φυλάξει τόσες δεκαετίες πεντακάθαρο και λαδωμένο, με τις έξι σφαίρες του στη θαλάμη, τυλιγμένο σ’ ένα μαυροκόκκινο βελούδινο πανί, άτρωτο απ’ την υγρασία, τους σκώρους και τη λήθη.» Σ’ ένα παλιό συνεργείο, σε μια λαϊκή γειτονιά τον Σαντιάγο, τρεις εξηντάχρονοι φίλοι περιμένουν ανυπόμονα την άφιξη ενός άνδρα. Ο Κάτσο Σαλίνας, ο Λάλο Γαρμενόια και ο Λούτσα Αρανσίβια, τρεις παλιοί αγωνιστές της Αριστεράς, ηττημένοι από το στρατιωτικό πραξικόπημα του Πινοτσέτ, καταδικασμένοι στην εξορία και τον ξεριζωμό, ξανασυναντιούνται τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, με πρωτοβουλία του Πέδρο Νολάσκο, ενός παλιού συντρόφου που τον περιμένουν για να τεθούν υπό τις διαταγές του και να προβούν σε μια παράτολμη επαναστατική πράξη. Ο Νολάσκο, όμως, ενώ κατευθύνεται προς το συνεργείο, βρίσκει ένα θάνατο γκροτέσκο, χτυπημένος από την τυφλή μοίρα με τη μορφή ενός πικάπ που πετιέται από ένα παράθυρο μετά από έναν βίαιο συζυγικό καβγά. Κι ενώ όλα έδειχναν ότι μετά το θάνατο τον αρχηγού το σχέδιο θα ματαιωνόταν, ο Γαρμενδία πλησίασε τους συντρόφους του και τους απευθύνθηκε με την αγαπημένη φράση του νεκρού συντρόφου: «Λοιπόν, παιδιά; Είστε;».

Εδουάρδο Γκαλεάνο, Καθρέφτες. Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία (Πάπυρος)

Με την τριλογία του «Μνήμη της φωτιάς», η οποία τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους συγγραφείς της ισπανόφωνης λογοτεχνίας, στόχος του ήταν «να συμβάλει στη διάσωση της λεηλατημένης μνήμης … κυρίως της Λατινικής Αμερικής, γης αγαπημένης και περιφρονημένης». Με τους «Καθρέφτες» -έργο στο οποίο το στοιχείο του μύθου είναι λιγότερο έντονο, καθώς το βάρος πέφτει κυρίως στην Ιστορία- ο στόχος αυτός δεν αφορά πλέον τον αμερικανικό περίγυρο, αλλά αποκτά οικουμενική διάσταση: ο Γκαλεάνο γράφει μια «σχεδόν παγκόσμια ιστορία», που ξεκινά από τους κοσμογονικούς μύθους και την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη και φτάνει μέχρι την αυγή του 21ου αιώνα. Σε εξακόσια αφηγήματα-βινιέτες, που αναπτύσσονται χρονολογικά αλλά και θεματικά, μιλά για τον πόλεμο, τη φτώχεια, τον αγώνα του ανθρώπου για ζωή, για την ομορφιά, τις γυναίκες και τους άνδρες, για τον πόλεμο, τη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και το ρατσισμό, για τον επεκτατισμό και την αδηφαγία της Δύσης, για τη φύση και την καταστροφή της, για το ποδόσφαιρο και τα ΜΜΕ. Με τους «Καθρέφτες» ο Εδουάρδο Γκαλεάνο προσφέρει ένα έργο ιστορίας και πολιτικού στοχασμού επιδιώκοντας να φέρει στο φως την άλλη όψη του κόσμου, να αναδείξει τις πολλαπλές πτυχές του ιστορικού βιώματος του ανθρώπου, τις οποίες αποκρύπτουν οι επίσημες, εξουσιαστικές αφηγήσεις του ιστορικού παρελθόντος.

4 responses to “Βιβλιο

  1. ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ.
    Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής,
    Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009

    ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

    Αγαπητή μου Αναγνώστρια
    Αγαπητέ μου Αναγνώστη
    Κρατάτε στα χέρια σας ένα δοκίμιο για τις κοινωνικές λειτουργίες και τις οικονομικές παρενέργειες του εξουσιαστικού Φόβου. Του Φόβου που έφερε τον καθένα μας, αλλά και την Ανθρωπότητα και την Αριστερά σε κρίσιμο σταυροδρόμι.
    Ο αμερικανισμός με όχημα την παγκοσμιοποίηση του Φόβου απειλεί τον πλανήτη. Ο Φόβος από συμπτωματικός ατομικός βιολογικός συναγερμός που σώζει, μεταλλάχθηκε σ’ ένα παγκόσμιο εξουσιαστικό εφιάλτη που σκοτώνει. Ο Φόβος δεν είναι πιά σύμμαχός μας, σύμμαχος της ζωής, αλλά εργαλείο της εξουσίας και προπομπός του θανάτου. Δεν φοβόμαστε πιά για να σωθούμε. Μας φοβίζουν για να υποταχθούμε. Μας φοβίζουν για να μας εξουσιάζουν. Μας φοβίζουν για να μας εκμεταλλεύονται. Μας φοβίζουν για να πλουτίζουν. Μας φοβίζουν για να φοβόμαστε γενικά. Ποιοι, πως και γιατί μας φοβίζουν; Αυτό είναι ολόκληρη η ιστορία της Ανθρωπότητας. Μέχρι σήμερα. Δεν είναι όμως και η ‘μοίρα’, ή το μέλλον της Ανθρωπότητας. Γι’ αυτό, σ’ αυτό το βιβλίο, αρχίσαμε ψάχνουμε τη σχέση Φόβου και εξουσίας, Φόβου και πλούτου, Φόβου και φτώχειας. Ψάχνουμε τους Φόβους. Τους μικρούς, τους μεγάλους και τους πολύ μεγάλους, τους παγκόσμιους, ακόμα και το Φόβο της παγκοσμιοποίησης. Τους ψάχνουμε από παντού. Από μέσα και απ’ έξω. Γενικά και ειδικά. Γιατί το ψάχνουμε; Μα για να ξεπεράσουμε το Φόβο μας. Για να μη φοβόμαστε. Κανέναν και τίποτα. Ούτε τον ίδιο το Φόβο. Για να μάθουμε να ζούμε χωρίς Φόβο, ελεύθεροι και ευτυχισμένοι.
    Διαβάστε αυτό το βιβλίο, αν φοβάστε τη ζωή, το θάνατο, το ‘θεό’, το ‘Μεγάλο Αδερφό’, τον πόλεμο, την Pax Americana,τον ‘Άλλον’, τον εργοδότη σας, το χειρούργο που σας ζητάει φακελάκι, τον ‘αρμόδιο’ που θέλει ‘γρηγορόσημο’, γενικά όλες τις μικρές ‘παρέες-συμμορίες’ και τις μεγάλες μαφίες που ρημάζουν τη ζωή μας, το ‘νόμο του ισχυρού’, το μέλλον, τον καθρέφτη σας, την ελευθερία, τη σκιά σας…
    Διαβάστε, σκεφτείτε και κάντε κάτι για την Νέα Μεγάλη Έξοδο. Τη Νέα Μεγάλη Ανατροπή. Για την Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου. Για ένα καλύτερο κόσμο. Για τον κόσμο της Άμεσης Δημοκρατίας και για τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Κι’ αν έχετε κάτι καλύτερο να προτείνετε, μην το κρατάτε για τον εαυτό σας…
    Κώστας Λάμπος
    http://www.americoglobalism.blogspot.com
    prodial21@gmail.com

  2. Οι Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ παρουσιάζουν
    το νέο βιβλίο του Κώστα Λάμπου

    ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
    Η Μεγάλη πορεία της Ανθρωπότητας
    προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό

    Για να ξέρουμε πού βαδίζουμε είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε και τι ζητάμε από την ιστορική μας αφετηρία μέχρι σήμερα. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας μάς ταξιδεύει στις εξισωτικές κοινωνίες και τον «Πρωτόγονο Κομμουνισμό», την Αθηναϊκή Δημοκρατία, την Ιδανική Πολιτεία του Πλάτωνα, την Άριστη Πόλη του Αριστοτέλη, τα πρωτοχριστιανικά κοινόβια, το «Κράτος του Θεού», την Αγροτική Επανάσταση της Αγγλίας, την Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, την Ουτοπία του Τόμας Μουρ, την Παρισινή Κομμούνα, το Πρόταγμα του Σοσιαλισμού, τη Συμβουλιακή Δημοκρατία, τα Ρώσικα Κοινόβια Μιρ, τα Κιμπούτς, την Κινέζικη Κομμούνα, τη Μεξικανική Επανάσταση, την Ισπανική Επανάσταση, τη Λαϊκή Εξουσία στην Ελλάδα, το Συνεταιριστικό Κίνημα και το Αγροτοβιομηχανικό συγκρότημα του Μοντραγκόν, το Γαλλικό Μάη, την Αυτοδιαχείριση στη Λατινική Αμερική, το Σάμμερχιλ, τη Μαριναλέντα και πολλούς ακόμα σταθμούς, μέχρι τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα των αντικαθεστωτικών, των ‘αγανακτισμένων’, της Άμεσης Δημοκρατίας και της αλληλέγγυας και αχρήματης οικονομίας, που σηματοδοτούν τη σταθερή πορεία της Ανθρωπότητας προς την Άμεση Δημοκρατία και την Αταξική Κοινωνία, αφήνοντας την ίδια την Ιστορία να αναδείξει και να υποδείξει αυτή την εξελικτική πορεία ως τη μοναδική και ολοκληρωμένη απάντηση στη σημερινή καθολική συστημική κρίση, στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στον φασιστικό παγκοσμιοκυβερνητικό ηγεμονισμό της.
    Ο Κώστας Λάμπος δείχνει με σαφήνεια και τεκμηρίωση τη σταθερή εκατομμυριόχρονη εξέλιξη της Ανθρωπότητας προς έναν κόσμο κοινωνικής ισότητας και Άμεσης Δημοκρατίας, αποκαλύπτοντας την ιστορική αγωνία και τους αγώνες του Ανθρώπου και συνολικά των δυνάμεων της Εργασίας, της Eπιστήμης και του Πολιτισμού, για ένα καλύτερο κόσμο, ο οποίος δεν είναι μόνο επιθυμητός και αναγκαίος, αλλά σήμερα, στον 21ο αιώνα, είναι και εφικτός.
    Ένα βιβλίο που μας βγάζει με ασφάλεια έξω από το λαβύρινθο των σκοταδιστικών μύθων και όλων των εξουσιαστικών ιδεολογιών, την νεοκλασική-νεοφιλελεύθερη τρομοκρατία-βαρβαρότητα και την κοινωνική κατάθλιψη-μοιρολατρία και μας οδηγεί στην ατομική και συλλογική αυτογνωσία, στη συνειδητοποίηση της θέσης μας στην κοινωνία και στην κατάκτηση της αυτοπεποίθησης πως μπορούμε να αλλάξουμε να πράγματα ώστε να ζούμε ειρηνικά και σε συνθήκες καθολικής ευημερίας ως ίσοι μεταξύ ίσων, ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια. Ένα βιβλίο επίκαιρο, τολμηρό, καλογραμμένο, χρήσιμο και γεμάτο αισιοδοξία γιατί λύση υπάρχει, όχι στο Εγώ, αλλά στο Εμείς και όχι στο Επέκεινα αλλά στο Εδώ, στο Παντού και στο Τώρα. Ένα βιβλίο πρόκληση για ένα σύγχρονο και γόνιμο διάλογο, για κοινωνική-απελευθερωτική αντίσταση απέναντι στον καταστροφικό και απάνθρωπο καπιταλισμό σε όλες τις πιθανές παραλλαγές του.

    ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
    Πρόλογος Μανώλη Γλέζου
    – 1. Βάζοντας σε τάξη τις σκέψεις μας – Ζούμε, σκεπτόμαστε και δρούμε στο ‘Βέλος του Χρόνου’ – Για την έννοια και τον ρόλο της ουτοπίας στην ιστορία – Για την έννοια και τη σχέση της οικονομίας με την κοινωνία – Η ανθρωπία ως ελεύθερη ατομική και συλλογική δημιουργικότητα – Η οικονομία ως συλλογική-κοινωνική ανθρωπία – Ταξική οικονομία εναντίον της κοινωνίας. Το μεγάλο σχίσμα – Η οικονομία ως ιδιωτική επιχειρηματικότητα και ταξική ιδεολογία – Αποϊδεολογικοποίηση και κοινωνικοποίηση της οικονομίας
    – 2. Εξισωτικές κοινωνίες. Κοινωνίες της αθώας αγριότητας
    – 3. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία και η Ελληνική Αρχαιότητα – Η Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία. Το κράτος του Δήμου – Δομή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας – Η Πόλις – Ο Δήμος – Το κύτταρο της Άμεσης Δημοκρατίας – Η Λαϊκή Συνέλευση. Το κύτταρο του Δήμου – Τα όργανα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας – Η Αγορά του Δήμου – Η Εκκλησία του Δήμου – Η Βουλή – Η Ηλιαία -Αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας – Η πολιτική ισονομία – Η κλήρωση και η εκλογή των οργάνων – Η εναλλαγή των μελών όλων των οργάνων – Η λογοδοσία και το ‘εύθυνο των αρχών’ – Κυρίαρχες αξίες στην Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία – Τα αίτια της κατάρρευσης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας:- 1. Η διατήρηση της δουλείας – 2. Η ατελής ισότητα μεταξύ των ‘ίσων’ – 3. Πλουτοκρατία ενάντια στη Δημοκρατία – 4. Η στρατηγική της ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας – Το τέλος του ιστορικού κύκλου της Αθηναϊκής Δημοκρατίας – Η Λακεδαιμονίων Πολιτεία. Ο Δήμος του κράτους – Η ιδανική Πολιτεία του Πλάτωνα – Η Άριστη Πόλη του Αριστοτέλη – Το ‘Μαγικό σπήλαιο’ και η εικονική πραγματικότητα
    – 4. Διαχρονική αναζήτηση της ισότητας – Η Πολιτεία του Ιάμβουλου και η επανάσταση του Ανδρόνικου – Τα πρωτοχριστιανικά κοινόβια – Η Πολιτεία του Θεού – Εξισωτικά κινήματα στον Μεσαίωνα – Το Δημοτικό Κίνημα του 11ου και 12ου αιώνα – Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης – Η λαϊκή επανάσταση στην Αγγλία – Η Ουτοπία του Thomas More – Η ‘Πολιτεία του Ήλιου’ – Το ρωσικό αγροτικό κοινόβιο Μιρ – Η Κομμούνα της Άνδρου – Το συνεταιριστικό ιδεώδες στη θεωρία και στην πράξη – Το ισραηλινό κοινόβιο Κιμπούτς. Ένας αιχμάλωτος θεσμός – Η μεξικανική Κομμούνα της Μπάχα Καλιφόρνια και της Μορέλος
    – 5. Το πρόταγμα του Σοσιαλισμού – Η ‘Παρισινή Κομμούνα’. Η πρώτη απόπειρα – Η ‘Επανάσταση του 1905′. Η δεύτερη απόπειρα – Η Επανάσταση του 1917’. Η τρίτη απόπειρα
    – 6. Απόπειρες σύνθεσης του Σοσιαλισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας – Απόπειρα Συμβουλιακής Δημοκρατίας στη Γερμανία – Απόπειρα Συμβουλιακής Δημοκρατίας στην Ιταλία – Η Κομμούνα της Κρονστάνδης – Οι μετασεισμικές δονήσεις του σοβιετικού κρατικοκαπιταλισμού – Οι Κομμούνες στην Ασία – Η Αγροτική Κομμούνα της Κίνας
    – 7. Απόπειρες Αυτοδιαχείρισης – Summerhill: Ένα αυτοδιαχειριζόμενο σχολείο – Κολεκτιβισμός και αυτοδιαχείριση στην Ισπανία – Κοινοτισμός και λαϊκή εξουσία στην Ελλάδα – Κοινοτισμός στην Ελεύθερη Ελλάδα κατά την τουρκοκρατία – Η Λαϊκή Εξουσία στην Ελλάδα κατά τη γερμανική κατοχή – Ο ‘Κώδικας Ποσειδώνα’ και η Άμεση Λαϊκή εξουσία – Η Λαϊκή Συνέλευση – Η Επιτροπή Λαϊκής Αυτοδιοίκησης (ΕΛΑ) – Η Τομεακή Επιτροπή Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΤΕΛΑ) – Η Λαϊκή Δικαιοσύνη. Το Τοπικό Λαϊκό Δικαστήριο – Η Λαϊκή Δικαιοσύνη. Το Τομεακό Λαϊκό Δικαστήριο – Νομαρχιακή Εξουσία – Τα τσιφλίκια, ως Λυδία λίθος της γνησιότητας της επανάστασης – Η Κυβέρνηση του Βουνού (ΠΕΕΑ) – Η Άμεση Δημοκρατία της Μαριναλέντας της Ανδαλουσίας – Ο Γαλλικός Μάης – Η Λατινική Αμερική στον δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης – Το Κίνημα των Chiapas και η ‘πολιτική από τα κάτω’ – Fabricas sin Patron (FaSinPa) – Trabalhadores sin Patron (TraSinPa)
    – 8. Χαρτογραφώντας μια αχρήματη κοινωνία – Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση – Το πρόβλημα της Δημοκρατίας στον 21ο αιώνα – Η μεγαλοπρεπής απάτη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας – Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Αταξική Δημοκρατία – Τα Δίκτυα – Τα κοινωνικά Δίκτυα – Εναλλακτικά Δίκτυα – Χαριστικά Εναλλακτικά Δίκτυα – Σκέψεις για μια αχρήματη κοινωνία – Τράπεζες Χρόνου. Εναλλακτικές μορφές αχρήματων ανταλλαγών – Ο χρόνος ως χρήμα για μια κοινωνία χωρίς χρήμα – Η Νεολαία χαρτογραφεί έναν κόσμο χωρίς χρήμα – Η Ισότητα ως αναλλοίωτος πλούτος – Η Ενέργεια ως χρήμα για μια οικονομία χωρίς χρήμα
    – 9. Ο Μύθος, η Παγίδα, το Όνειρο και το Πείραμα – Για τον μύθο της ελβετικής ‘Άμεσης Δημοκρατίας’ – Zeitgeist και Venus Project: Ένας Δούρειος Ίππος του 21ου αιώνα – Η ‘Όλβια Πολιτεία των Ρόδων’ – Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται «στ’ Απεράθου της Νάξου»
    – 10. Η ιστορία κάνει Ταμείο: Απανθρωπιά εναντίον Ανθρωπίας – Το ‘Βέλος του Χρόνου’ και η Σταθερά του Ουμανισμού – Ανθρωπία. Η πρωταρχική ουσία του ανθρώπου και της κοινωνίας – Η Ανθρωπία ως Εργασία, Αλλοτρίωση, Κατάρα και ‘Ευλογία’ – Μισθωτή Εργασία και Κεφάλαιο – Η Εργασία ως έννοια, δομή και λειτουργία – Τα δύο πρόσωπα της διχοτομημένης εργασίας – Τα ‘αριστερά’ ιδεολογήματα και η ‘σοσιαλιστική’ επανάσταση – Κεφάλαιο και Ιδιοκτησία – Η αρχή και το τέλος της ατομικής ιδιοκτησίας
    – 11. Ουμανισμός, το μέλλον της Ανθρωπότητας – Κοινωνία της Γνώσης και της Επίγνωσης ως υποκείμενο της ιστορίας – Άγνοια, σκοταδισμός και βία ως ‘μαμή’ της εξουσίας – Γιατί Ανθρωπισμός-Ουμανισμός; – Κοινοκτημοσύνη + Άμεση Δημοκρατία = Αταξική Κοινωνία – Ουμανιστική αποκαπιταλιστικοποίηση στο όνομα της Ανθρωπότητας – Αυτοαποκαπιταλιστικοποίηση στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας – Αποκαπιταλιστικοποίηση της οικονομίας στο όνομα της Ισότητας – Αποκαπιταλιστικοποίηση της κοινωνίας στο όνομα της ελευθερίας – Αποκαπιταλιστικοποίηση του πλανήτη στο όνομα του Ουμανισμού
    – 12. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Πλατείες και Άμεση Δημοκρατία – Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται – Πρόβα ή ψευδαίσθηση Άμεσης Δημοκρατίας; – Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού – Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας χωρίς ταυτότητα και στρατηγικό του στόχο δεν μπορεί να υπάρξει – Στις πλατείες της Άμεσης Δημοκρατίας δεν κινδυνεύει καμιά πατρίδα, αλλά ο καπιταλισμός – Ο καπιταλισμός είναι ο καρκίνος της ανθρωπότητας. Η άμεση δημοκρατία είναι το φάρμακο – Καπιταλισμός και Άμεση Δημοκρατία. Σχέσεις αδυναμίας συνύπαρξης
    *
    Ο Κώστας Λάμπος είναι Διδάκτορας της Σχολής Οικονομικών Επιστημών του Freie Universität Berlin.

    Έχει διδάξει:
    • Ιστορία Οικονομικών Θεωριών και Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης, στην ΑΒΣΘ, (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας),
    • Κράτος και αναπτυξιακή εμπειρία της Ελλάδας και Τεχνολογία και Εργασιακές σχέσεις , στην ΕΘΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ,
    • Οικονομικό Προγραμματισμό και Συνεταιριστική Οικονομία στο ΤΕΙ ΑΘΗΝΑΣ.
    Δημοσιεύσεις.
    Βιβλία , μελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στα ελληνικά και σε αρκετές ξένες γλώσσες. Κυριότερα έργα του είναι:
    1. Unterentwicklung, Akkumulationskanäle und Kapitalbildungsmöglichkeiten in den unterentwickelten Agrarländern, F. U. Berlin, Oktober 1974.
    2. Ιμπεριαλισμός και Υπανάπτυξη, Βερολίνο 1975.
    3. Μετανάστευση. ‘Ευλογία’ ή Κατάρα;, Βερολίνο 1978.
    4. Abhängigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands: Ein Beitrag zum Studium des (griechischen) Periphären Kapitalismus und der alternativen Entwicklungsstrategien, R. G. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1981.
    5. Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας. Μια συμβολή στη μελέτη του (ελληνικού) περιφερειακού καπιταλισμού και των εναλλακτικών στρατηγικών ανάπτυξης, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983.
    6. Συνεταιρισμοί και Ανάπτυξη, εκδ. ΚΟΧΛΙΑΣ, Αθήνα 1986, εκδ. ΗΛΙΑΝΘΟΣ, Αθήνα 1996 και εκδόσεις Τυπωθήτω- Δαρδανός, Αθήνα 1999
    7. Από την κρίση στην υπέρβαση του Ελληνικού Περιφερειακού Καπιταλισμού, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1988.
    8. Συντεταγμένες Εθνικής Αγροτικής Ανασυγκρότησης. Δοκίμια για μια Νέα Αγροτική Πολιτική, εκδόσεις ΗΛΙΑΝΘΟΣ, Αθήνα 1991
    9. Η Ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου και οι εχθροί της ανάπτυξης, Π.Ε.Α.Ζ.Ε.Ρ.Α, Αθήνα 1992 και 1993.
    10. Εισαγωγή στον Οικονομικό Προγραμματισμό, εκδόσεις ΗΛΙΑΝΘΟΣ, Αθήνα 1996
    11. Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
    12. Εικόνες ζωής –Σελίδες Ιστορίας, Έκδοση: ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ, Αθήνα 2012.
    13. Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

    Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία. (I.S.B.N.: 978-960-9488-24-2). Σελίδες 512, € 21,30
    ΝΗΣΙΔΕΣ Δεσπερέ 3, 54621 Θεσσαλονίκη,
    Τηλέφωνο: 2310 236575, info@nissides.gr, http://www.nissides.gr

  3. Οι Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ παρουσιάζουν
    το νέο βιβλίο του Κώστα Λάμπου:
    Ποιος φοβάται το υδρογόνο;
    (Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα)

    Όλοι ξέρουμε πως ζούμε σ’ ένα κόσμο ενεργειακά φτωχό, εχθρικό, καταστροφικό και επικίνδυνο. Ξέρουμε όμως πως ζούμε και σε ένα κόσμο που ασταμάτητα αλλάζει και μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο για όλους μας, φτάνει να ξέρουμε, όσοι έχουμε λόγο να τον αλλάξουμε, πως θα τον αλλάξουμε. Το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου αναλύει το πρόβλημα των ορυκτών καυσίμων, ως πρόβλημα εξουσιαστικού συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος και ως πηγή κατακτητικής βίας, οικονομικής στρέβλωσης, κοινωνικής καταπίεσης, φτώχειας και δυστυχίας και περιβαλλοντικής καταστροφής και αντιπαραθέτει σ’ αυτό τις συνδυαζόμενες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με βάση το Υδρογόνο, ως ένα αποκεντρωμένο εξισωτικό ενεργειακό σύστημα που ανοίγει νέους ορίζοντες για την οικονομική-κοινωνική απελευθέρωση της ανθρωπότητας από το απάνθρωπο και καταστροφικό κεφαλαιοκρατικό σύστημα, με προοπτική την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς τοπικά αφεντικά και παγκόσμιους ηγεμόνες.
    Aς φανταστούμε ένα κόσμο στον οποίο τα νοικοκυριά, οι γειτονιές, τα χωριά, οι πολυκατοικίες, οι συνοικίες, οι πόλεις, τα κράτη και τελικά η ανθρωπότητα απόκτησαν την ενεργειακή αυτονομία τους, γιατί μπορούν να έχουν άφθονη, φτηνή έως δωρεάν, ασφαλή και καθαρή ενέργεια από το υδρογόνο. Είναι ο κόσμος της υδρογονοενέργειας που γεννιέται και δυναμώνει μέρα με τη μέρα και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αυτόνομη αειφόρο τοπική ανάπτυξη και καθολική ευημερία, χωρίς ανασφαλείς εργαζόμενος, ανασφάλιστους ανέργους και πεινασμένους. Είναι ένας κόσμος της ενεργειακής και κοινωνικής ισότητας, των ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους.
    Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους, χωρίς ρύπανση του περιβάλλοντος και χωρίς πολυεθνικά ενεργειακά μονοπώλια, χωρίς πολέμους για τον έλεγχο της ενέργειας και για την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτός ο κόσμος είναι πια, χάρη στην απλοχεριά της Φύσης και τις τεράστιες δυνατότητες της επιστημονικοτεχνικής και υδρογονοενεργειακής επανάστασης, μια υπαρκτή πραγματικότητα και δεν είναι φαντασία. Είναι ο κόσμος που ονειρευτήκαμε ως ανθρωπότητα και τον χτίσαμε, ως δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με τον ιδρώτα και το αίμα χιλιάδων γενεών.
    Ας φανταστούμε… «πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για απληστία και πείνα…, πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς». Ας φανταστούμε μια ανθρώπινη, μια ανθρωπιστική κοινωνία, η οποία είναι σήμερα εφικτή χάρη στις επιστήμες και στην τεχνολογία που προσφέρουν ελεύθερη υδρογονοενέργεια για όλους, αποσυνθέτοντας στην κυριολεξία όλες τις εξουσιαστικές πυραμίδες, διαμορφώνοντας για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τις υλικές προϋποθέσεις για ένα καλύτερο κόσμο. Ο παρακμασμένος και καταστροφικός καπιταλισμός και τα επικίνδυνα ορυκτά καύσιμα δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας και συνεπώς το τέλος τους δεν μπορεί παρά να είναι μια νέα αρχή για την ιστορία της, για την Άμεση Δημοκρατία, την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.
    Ένας καλύτερος κόσμος είναι πια μπροστά μας, ας ανοίξουμε τα μάτια μας να τον θαυμάσουμε και ας απλώσουμε τα χέρια μας να τον κάνουμε δικό μας, γιατί σ’ εμάς ως άτομα, ως εργαζόμενη κοινωνία και ως εργαζόμενη ανθρωπότητα ανήκει και σε κανένα άλλον. Σ’ αυτό τον κόσμο μας ξεναγεί βήμα-βήμα και χωρίς παρωπίδες, πειστικά και τεκμηριωμένα αυτό το μοναδικό στο είδος του βιβλίο, ρίχνοντας σε όλες τις πτυχές και σε όλες τις διαστάσεις του, άπλετο φως.

    ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
    Πρόλογος: Παντελής Σαββίδης
    Προμύθιο
    Σημείωμα του συγγραφέα

    ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ:
    Ενέργεια = Ζωή = Ανθρώπινος Πολιτισμός, 1.1. Ενέργεια, Ζωή και Πολιτισμός, 1.2. Ενέργεια, ως ιδεολογία και εξουσία, 1.3. Ενέργεια, οικονομική ανάπτυξη και διεθνής καταμερισμός της εργασίας, 1.4. Πηγές Ενέργειας.

    ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ:
    Αιχμάλωτη ενέργεια = αιχμάλωτη κοινωνία = αιχμάλωτη ανθρωπότητα = καπιταλιστική βαρβαρότητα, 2.1. Μορφές ενέργειας και οικονομική-κοινωνική εξέλιξη, 2.2. Για τη σχέση ανάμεσα στο οικονομικοκοινωνικό και στο ενεργειακό σύστημα, 2.3. Υδρογόνο. Το τέλος της πετρελαιοκρατίας και της κεφαλαιοκρατίας, 2.4. Οι πράσινες απάτες και αυταπάτες του καπιταλισμού, 2.5. Για τη σχέση ανάμεσα στο ενεργειακό σύστημα και στη γήινη βιόσφαιρα και το πρόβλημα της ασφάλειας της ζωής και του πλανήτη, 2.6. Η μεγάλη συνωμοσία της σιωπής, ομολογία ενοχής του εγκλήματος του καπιταλισμού σε βάρος της ανθρωπότητας.

    ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ:
    Ελεύθερη ενέργεια = ελεύθερος χρόνος =.ελεύθερη κοινωνία = ελεύθερη ανθρωπότητα = ουμανιστικός πολιτισμός ελευθερίας, 3.1. Η ελεύθερη υδρογονοενέργεια εναντίον των συγκεντρωτικών καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, 3.2. Μύθοι και πραγματικότητα για το υδρογόνο, το ‘λαϊκό’, το ‘δημοκρατικό’, το αιώνιο καύσιμο, 3.3. Υδρογόνο εναντίον πετρελαίου και όλων των ορυκτών καυσίμων, 3.4. Ενεργειακές κυψέλες εναντίον μηχανών εσωτερικής καύσης, 3.5. Η ελεύθερη-αποκεντρωμένη υδρογονοενέργεια είναι ο θεμελιακός παράγοντας ανθρωποκεντρικής, ισόρροπης και αειφόρου ανάπτυξης, 3.6 Τα Δίκτυα Ελεύθερης Υδρογονοενέργειας ως ενοποιητικός παράγοντας αμεσοδημοκρατικής και αταξικής συγκρότησης της ανθρωπότητας, 3.7. Εφαρμογές υδρογονοενέργειας, 3.8. Θέλεις Υδρογονοενέργεια; Φτιάξ’ τη μόνος σου. Μπορείς

    ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ:
    Ενεργειακή ισότητα = κοινωνική ισότητα = Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία
    4.1. Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου Αιώνα’, 4.2. Το μέλλον των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αφετηρία ενός νέου πολιτισμού, 4.3. Ενεργειακή ισότητα, ελευθερία και άμεση δημοκρατία.

    Επιμύθιο
    Πηγές-Βιβλιογραφία
    Summary, Résumé succinct, Kurze Zusammenfassung

    Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
    (I.S.B.N.: 978-960-9488-24-2). Σελίδες 252
    ΝΗΣΙΔΕΣ Δεσπερέ 3, 54621 Θεσσαλονίκη,
    Τηλέφωνο: 2310 236575, info@nissides.gr, http://www.nissides.gr

  4. Οι Εκδόσεις παρουσιάζουν:

    Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ
    (Αναζητώντας την ουσία πέρα από ιδεολογίες και μύθους)
    *
    Γιώργος Κολέμπας, Περικλής Κοροβέσης, Κώστας Λάμπος,
    Γιώργος Λιερός, Γιώργος Οικονόμου, Ζήσης Παπαδημητρίου,
    Δημήτρης Παπαχρήστος, Φώτης Τερζάκης
    *
    Επιμέλεια και πρόλογος: Κώστας Λάμπος

    Υπάρχει στις μέρες μας, και όχι τυχαία, μεγάλη σύγχυση γύρω από τη φύση της δημοκρατίας γενικά και της άμεσης δημοκρατίας ειδικότερα, παρά το γεγονός πως η ανθρωπότητα καταθέτει με τους αγώνες της και από καταβολής της την προτίμησή της για μια κοινωνία χωρίς οικονομική και κοινωνική ανισότητα, για μια πραγματική δημο-κρατία.
    Με την πολιτική επικράτηση του καπιταλισμού η πραγματική δημοκρατία, ως όραμα, ως αγώνας κατά της απολυταρχίας αλλά και ως κατά τόπους και καιρούς απόπειρα εφαρμογής της, βγήκε από την πανάρχαια αμεσοδημοκρατική παράδοσή της και έγινε αστική, έμμεση, αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Κάποιοι επικριτές της παραπαίουσας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας προτείνουν κατά καιρούς διάφορες παραλλαγές της αντιπροσωπευτικότητας μέχρι και αυτή της ‘βασιλευόμενης δημοκρατίας’. Άλλοι πάλι πρόσφεραν, κάποιοι συνεχίζουν να προσφέρουν ακόμα και μάλιστα ως την ‘πιο γνήσια μορφή άμεσης δημοκρατίας’, τη λεγόμενη ‘δικτατορία του προλεταριάτου’, και όχι τη δημοκρατία του προλεταριάτου, ως εναλλακτική λύση, με τις γνωστές ιστορίες των Γκουλάγκ και την τραγική κατάληξη του ‘ειρηνικού περάσματος’ από τον κρατικό καπιταλισμό, τον γνωστό ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’ του κεντρικού σχεδιασμού της κομματικής νομενκλατούρας, στον μανιακό καπιταλισμό των ‘ολιγαρχών’ και της λεγόμενης ‘ελεύθερης αγοράς’.
    Η παγκόσμια παρακμιακή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος συνολικά, αφού ξόδεψε όλα τα αποθέματα της ψευτοδημοκρατικής ευαισθησίας του, μεταλλάσσει μεθοδικά την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε φασιστική δικτατορία, διατηρώντας με το ζόρι μια κάποια δημοκρατική επίφαση με την εκλογική παρωδία. Ο σκληρός πυρήνας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης αναζητά τις τελευταίες δεκαετίες τρόπους να παρακάμψει ακόμα και αυτή τη δήθεν αντιπροσωπευτική δημοκρατία για λογαριασμό κάποιας παγκόσμιας κυβέρνησης φασιστικού τύπου. Αυτή η επιλογή προϋποθέτει:
    • Τη θεσμικά και δομικά βίαιη υπέρβαση των εθνικών χαρακτηριστικών των κεφαλαιοκρατικών ομίλων, που αποτελούν την κοινωνική βάση του εθνικισμού και των τοπικών φασισμών με συνέπεια τους καταστροφικούς αποικιοκρατικούς και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, με στόχο την ανασυγκρότηση του κεφαλαίου σε μια ενιαία ηγεμονικού τύπου παγκόσμια φασιστική πυραμίδα, μέσω της βίαιης παγκοσμιοποίησης για τον περιορισμό του αλληλοεξοντωτικού ανταγωνισμού και των ενδοκαπιταλιστικών συγκρούσεων που αποδυναμώνουν τον καπιταλισμό συνολικά, απέναντι στην εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα, η οποία σταδιακά συνειδητοποιεί τον ιστορικό της ρόλο και κινείται προς την κατεύθυνση της κατάργησής του για λογαριασμό ενός καλύτερου αναγκαίου και εφικτού κόσμου.
    • Τη βίαιη απορρόφηση του μεριδίου αγοράς και την προλεταριοποίηση των μικρών και μεσαίων καπιταλιστών, που αποτελούν την κοινωνική βάση της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, από τα παγκόσμια οικονομικά συγκροτήματα, για την ενίσχυση της κεφαλαιακής συσσώρευσης-συγκεντροποίησης και συνεπώς της μονοπολικής ηγεμονικής ανασυγκρότησης της εξουσίας του κεφαλαίου, αλλά και
    • μια δραστική ποσοτική μείωση και ποιοτική περιθωριοποίηση της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας, που αποτελεί την κοινωνική βάση της άμεσης δημοκρατίας, με στόχο την ακύρωση όλων των κατακτήσεων των εργαζόμενων, τάχα για τη ‘βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών’, αλλά στην πραγματικότητα για τη διαιώνιση του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού και την απομάκρυνση κάθε ενδεχόμενης μη διαχειρίσιμης γενικευμένης αντικαπιταλιστικής κοινωνικής εξέγερσης.
    Όλες αυτές οι διεργασίες βρίσκονται σε ταυτόχρονη εξέλιξη με αποτέλεσμα την όξυνση των αντιθέσεων, μέχρι που στις μέρες μας το πανάρχαιο αίτημα για κοινωνική ισότητα και μάλιστα για ‘άμεση δημοκρατία τώρα και παντού’, ξαναβγήκε στην επιφάνεια, όχι από τα κόμματα, ή από τα συνδικάτα, που αποτελούν θεσμικά εργαλεία εκτόνωσης των κοινωνικών πιέσεων για κοινωνική ισότητα, αλλά από ανώνυμους αγανακτισμένους πολίτες και μεταφέρθηκε στα εργοστάσια, στις πλατείες, στα πανεπιστήμια και σε κάθε χώρο που ασφυκτιά κάτω από τη σιδερένια μπότα του σκληρού πυρήνα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αλλά τελικά το πρόταγμα έμεινε, για την παρούσα φάση, μόνο σύνθημα, κι αυτό αγχωμένο και φορτωμένο με ξεπερασμένα ιδεολογικά κατάλοιπα και θαμπό από τα πολλά προσφερόμενα νεοφιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά, τριτοτεταρτοδιεθνιστικά και ‘αναρχικά’ μοντέλα, μέχρι να επανέλθει πιο ώριμο, αυθεντικό, δυναμωμένο με νέες μορφές έκφρασης ακηδεμόνευτου κοινωνικού κινήματος και με στρατηγική άμεσης δημοκρατίας για τον 21ο αιώνα.
    Είναι προφανές πως υπάρχει ακόμα πρόβλημα ταυτότητας της δημοκρατίας και της άμεσης δημοκρατίας ειδικότερα. Ταυτότητας που δεν θα επιτρέπει πλήθος αντιφατικών αναγνώσεων και μια επικοινωνία τύπου Βαβέλ, που εμποδίζουν τη γόνιμη σύνδεση της θεωρίας με την πράξη της άμεσης δημοκρατίας. Κι αυτό το ζήτημα δεν είναι υπόθεση κομμάτων, αχυράνθρωπων πολιτικών, εξουσιαστικών ηγεσιών, ούτε ‘αριστερών πρωτοποριών’ και βεβαίως ούτε γόνων αστών, νεοαστών ‘σοφών’ και ex officio διανοούμενων, αυτόκλητων ‘πολιτικών φιλοσόφων’, δογματικών θρησκευόμενων και ‘αγιορειτομαρξιστών’, φιλόδοξων ‘ανθρωποποιμένων’, ‘αυτοδίδακτων κοινωνικών μηχανικών και βιομηχανικών σχεδιαστών’, ‘μελλοντολόγων’, μεσσιανικών ‘ηγητόρων’, μεσαιωνικών ‘πειρατών’ και αυτάρεσκων τοπικών ηγετίσκων, αλλά παραμένει πάντα μια ανεκχώρητη υπόθεση της ίδιας της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας.
    Γι’ αυτό, όσοι δεν βλέπουμε απ’ έξω, αφ’ υψηλού και ως τρίτοι την κοινωνία, («τις μάζες», όπως περιφρονητικά την αποκαλούν όλες οι εξουσιαστικές ‘πρωτοπορίες’), αλλά την βλέπουμε από μέσα ως οργανικά κύτταρά της, είναι αναγκαίο να συνδιαμορφώσουμε ένα νέο δημόσιο χώρο σκέψης και επικοινωνίας και να ξαναρχίσουμε τον δημόσιο διάλογο για την άμεση δημοκρατία. Στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου θα μπορέσουμε να ξαναβγάλουμε στην επιφάνεια το θεωρητικό, το εμπειρικό και το αγωνιστικό κληροδότημα των περασμένων γενεών, να το απαλλάξουμε από μύθους και ιδεοληψίες και να το παντρέψουμε με το όραμα των σημερινών γενεών, όπως αυτό διαμορφώνεται στις σύγχρονες συνθήκες, για να πάψει η κοινωνική ισότητα να είναι υπόθεση των ‘από πάνω’, ομοίων και ‘περισσότερο ίσων’ και να γίνει υπόθεση των ‘από κάτω’, διαφορετικών αλλά απόλυτα ίσων μεταξύ τους. Αυτές οι σκέψεις γέννησαν την ιδέα γι’ αυτόν τον συλλογικό τόμο, με την ελπίδα πως θα αμφισβητηθεί, αν δεν αχρηστευθεί, η έννοια της εξουσιαστικής πυραμίδας ‘πάνω και κάτω’, ‘εκείνοι κι εμείς’, χάριν της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με την έννοια του ενιαίου Όλου-Εμείς.
    Κανένας από όσους συμμετέχουν σ’ αυτή την προσπάθεια δεν ισχυρίζεται πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια, κι όχι μόνο γιατί η διαχρονική και οικουμενική αλήθεια της άμεσης δημοκρατίας είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει σε ένα ή σε λίγα μυαλά, αλλά κυρίως γιατί αυτή η αλήθεια, ως ποιοτικό ιστορικό μέγεθος, υπόκειται στους νόμους της ειδικής και της γενικής διαχρονικής ιστορικής σχετικότητας που διαμορφώνει την εκάστοτε κοινωνική πραγματικότητα και που ως τέτοιο μεγαλώνει ανάλογα με το πόσο μεγαλώνει το πλήθος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με Γνώση για το τι δεν είναι άμεση δημοκρατία, αλλά και με Επίγνωση για το τι θα ήθελε να είναι, τι θα μπορούσε να είναι και πώς θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί η άμεση δημοκρατία. Αυτή τη συνολική αλήθεια αναζητούμε και πιστεύουμε πως ο λόγος και ο αντίλογος μπορεί να εξελιχθούν σε γόνιμο διάλογο, ως μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη που μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην αλήθεια για την πραγματική φύση της άμεσης δημοκρατίας, πράγμα που θα ξεκαθαρίσει και τη σχετική θεωρητικο-πρακτική αμεσοδημοκρατική αφήγηση, για να μη μπορεί κανένας να παραπλανά και να αποπροσανατολίζει τον αγώνα της κοινωνίας για κοινωνική ισότητα στη μορφή της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας.
    Τα κείμενα που περιλαμβάνονται σ’ αυτόν τον τόμο καλύπτουν πολλές και ενδιαφέρουσες πτυχές του θέματος και το σημαντικότερο είναι πως η οπτική γωνιά των συγγραφέων είναι το σήμερα με οπτικό πεδίο όχι τον, για κάποιους, χαμένο παράδεισο του 19ου και του 20ού αιώνα, αλλά με αυτό του 21ου αιώνα, δηλαδή με οπτικό πεδίο το σήμερα και το αύριο της άμεσης δημοκρατίας και της ανθρωπότητας.
    Ο προσεκτικός αναγνώστης θα διαπιστώσει πως ακόμα και μεταξύ των συγγραφέων αυτού του τόμου υπάρχουν, πράγμα απόλυτα φυσιολογικό, κάποιες διαφορές στην προσέγγιση πτυχών του θέματος, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχει μεγάλη σύμπτωση στα συμπεράσματα για τη φύση και την αναγκαιότητα της άμεσης δημοκρατίας. Το θέμα βέβαια δεν εξαντλείται στο πλαίσιο μιας τέτοιας παρέμβασης, όμως όλος αυτός ο διαθέσιμος πλούτος μπορεί από τον καθένας μας να μεγαλώσει με τη δική του σκέψη και την προσωπική μελέτη, εμπλουτίζοντάς την με τις συλλογικές και προσωπικές του εμπειρίες και φυσικά με την εμπειρία των κοινωνικών, αυτοδιαχειριστικών και αμεσοδημοκρατικών εγχειρημάτων που όλο και περισσότερα εμφανίζονται στις μέρες μας σε όλο τον πλανήτη, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική, πρόσφατα μάλιστα και στην Ελλάδα.
    Τον Δρόμο για το αύριο της άμεσης δημοκρατίας τον δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι περπατώντας, ως κοινωνίες μαχόμενες, φτάνει να ξέρουμε την κατεύθυνση που οδηγεί στον αδιαπραγμάτευτο στόχο, στην κοινωνική ισότητα. Αυτό είναι το ζητούμενο. Αλλά αυτό το ζητούμενο δεν είναι θέμα κάποιας ιδεολογίας, όπως υποστηρίζουν οι διάφορες εξουσιαστικές συμμορίες που εμφανίζονται ως πολιτικά κόμματα και ‘επαναστατικές πρωτοπορίες’, γιατί οι ιδεολογίες δεν είναι παρά παραπλανητικές θεωρητικές κατασκευές. Αυτό το ζητούμενο είναι θέμα μιας νέας ουμανιστικής κοσμοαντίληψης, που μετακινεί την κοινωνία-ανθρωπότητα από τον ετεροπροσδιορισμό στον αυτοπροσδιορισμό και συνδυάζει τις ανάγκες της με τις δημιουργικές δυνατότητες της σύγχρονης επιστήμης, με τη σύγχρονη απελευθερωτική τεχνολογία και τον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Αυτός ο συνδυασμός μορφοποιείται σταδιακά στους κόλπους των νέων ακηδεμόνευτων κοινωνικών κινημάτων των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως συλλογικός και κοινωνικός αγώνας για ελεύθερο λογισμικό, για ελεύθερη υδρογονοενέργεια, για ελάχιστου κόστους κοινωνική παραγωγή με τη ραγδαία αναπτυσσόμενη τεχνική της τρισδιάστατης εκτύπωσης, για κοινωνικά ομότιμη παραγωγή αξιών χρήσης, για προστασία και διεύρυνση της σφαίρας των κοινών αγαθών, για τη διεύρυνση του ελεύθερου χώρου και χρόνου των ελεύθερων ανθρώπων και των αυτοδιευθυνόμενων κοινωνιών, που σιγά-σιγά συνειδητοποιούν πως από την καπιταλιστική βαρβαρότητα θα τους απαλλάξει μόνον ο απόλυτος κοινωνικός έλεγχος των υλικών όρων της ύπαρξής τους. Όλα τα άλλα έπονται.
    Η προϊούσα παρακμή του καπιταλισμού που εκφράζεται ως αδυναμία του να ανταποκριθεί θετικά στα σύγχρονα προβλήματα, οδηγεί την εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα όλο και περισσότερο στη συνειδητοποίηση και στην προετοιμασία για έξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο σταδιακά φασιστικοποιείται. Η ιστορία διδάσκει πως έξοδος από τον καπιταλισμό, κάθε λογής και κοπής, υπάρχει μόνο μια και αυτή είναι η έξοδος που οδηγεί τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με ασφάλεια και σιγουριά στην κοινωνική ισότητα, πράγμα που μπορεί να συμβεί μόνο με την κατάργηση κάθε θεσμικής και δομικής μορφής οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας και στην αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής με βάση την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την άμεση-αταξική δημοκρατία σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο.
    Αν αυτή η παρέμβασή μας καταφέρει, ξεπερνώντας σκοταδιστικούς μύθους, στείρες παραδόσεις, προσωπικές αγκυλώσεις και εξουσιαστικές ιδεολογίες, να προκαλέσει σε επίπεδο κοινωνίας ένα νέο, σύγχρονο, γόνιμο και ενωτικό διάλογο γύρω από την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό στον 21ο αιώνα, τότε θα έχει δικαιωθεί και αυτή η έκδοση. Η άθλια καθημερινότητά μας δεν θα αλλάξει ποτέ, αν δεν βγάλουμε από αυτήν τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό.
    Κι αν έχετε κάτι καλύτερο να προτείνετε, μην το κρατάτε για τον εαυτό σας…
    Ιδού η Άμεση Δημοκρατία, ιδού και ο Διάλογος.

    ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
    Πρόλογος του επιμελητή της έκδοσης
    1. Φώτης Τερζάκης, Μύθοι και αλήθειες για την «άμεση δημοκρατία».
    2. Γιώργος Κολέμπας, Η οικονομία της μετάβασης στην άμεση δημοκρατία.
    3. Ζήσης Παπαδημητρίου, Τεχνολογία, ανθρώπινη εργασία και κοινωνική οργάνωση.
    4. Γιώργος Οικονόμου, Άμεση Δημοκρατία και Κομμουνισμός.
    5. Δημήτρης Παπαχρήστος, Η δημοκρατία της καλημέρας έχει πρόσωπο χαμογελαστό.
    6. Περικλής Κοροβέσης, Τροχιοδεικτικά του μέλλοντος.
    7. Γιώργος Λιερός, Ο Εργάτης Άνθρωπος και η δημόσια ευτυχία.
    8. Κώστας Λάμπος, Αταξική Δημοκρατία και Οικουμενικός Ουμανισμός στον 21ο Αιώνα.
    Βιογραφικά των συγγραφέων

    Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία
    (I.S.B.N.: 978-960-9488-44-0).
    Σελίδες 208, τιμή: 10 ευρώ (χωρίς τον Φ.Π.Α.)
    ΝΗΣΙΔΕΣ Δεσπερέ 3, 54621 Θεσσαλονίκη
    Τηλέφωνο: 2310 236575, info@nissides.gr, http://www.nissides.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s