τo δίλημμα που δεν είναι δίλημμα και ο φόβος που είναι υποταγή

Ένα ολόκληρο σύστημα καταρρέει, ο κόσμος παρακολουθεί παγωμένος. Δυό επιλογές αναδύονται όλο και πιο ξεκάθαρες μέσα απο την κρίση: Η μια είναι να συνεχίσουμε όπως πριν, όπως όπως κι ότι βγεί, και η άλλη είναι η ρήξη. Στην πρώτη επιλογή εντάσσονται με βεβαιότητα νέα σκληρότερα μέτρα δημοσιονομικού περιορισμού σε μια κοινωνία και σε μια οικονομία που ήδη δεν είχε ποτέ υπηρεσίες και κοινωνικό κράτος. Αυτό μεταφράζεται σε εξαθλίωση και περαιτέρω υποβάθμιση της ήδη υποβαθμισμένης ποιότητας ζωής στην Ελλάδα, με εξαίρεση φυσικά τα πολύ υψηλά εισοδήματα ως συνήθως. Η αντίδραση θα είναι κάποιες 24 απεργίες, με επικεφαλής τον αγωνιστή πρόεδρο της ΓΕΣΕΕ, μελλοντικό υπουργό του ΠΑΣΟΚ (με εισοδήματα πάνω απο 150.000 ευρώ τον χρόνο!) που στην πορεία λογικά θα ξεφτίσουν, κάποιες ρητορείες των αριστερών αρχηγών μέσα στη βουλή και τέλος. Ήδη οι αντιδράσεις  φαίνεται να αφομοιώνονται απο την ψευδεπίγραφη “μάχη” με την Μέρκελ, που το έθνος παρακολουθεί εκστασιασμένο στα δελτία ειδήσεων, μάχη για το με ποιό σχοινί ακριβώς θα μας κρεμάσουν!

 Στην δεύτερη επιλογή εντάσσεται σαφώς στάση πληρωμών, έξοδος απο ΟΝΕ και  ανασυγκρότηση απο την αρχή της κοινωνίας και της οικονομίας με άλλο τρόπο ανάπτυξης, όπως προτείνει ο Δημήτρης Καζάκης σε άρθρο του στην Αυγή στις 7 του Μάρτη (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=528342). Και οι δυό επιλογές απαιτούν θυσίες και μακρόχρονη προσαρμογή. Μόνον που η πρώτη δεν οδηγεί πουθενά αλλού απο την διάσωση του συστήματος, ενώ η δεύτερη υπο προϋποθέσεις, μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή του. Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Είναι δυνατόν η οποιαδήποτε αριστερά κι ο οποιοσδήποτε αριστερός να συντάσσεται με την πρώτη επιλογή και να μην παίζει το χαρτί του συστήματος; Είναι δυνατόν να συζητάμε ανάμεσα στις δυό επιλογές, αντί να συζητάμε μόνο για τις προϋποθέσεις και την εφαρμογή της δεύτερης; Το δίλημμα δεν είναι δίλημμα, αλλά φόβος μην χαθούν τα πολιτικά κεκτημένα του 4% και του 8%, το βόλεμα και οι θεσούλες μέσα στο σύστημα και η υποταγή σε αυτό. Ο τόπος αυτός έχει πολλούς αριστερούς. Δεν έχει όμως αριστερά. Η αριστερά είναι κομμάτι του συστήματος.

Γιάννης Κυριακάκης